Crowded House - Woodface (1991)

Ook ik sluit me hierbij aan: goed stukje rkdev

Misschien te prematuur om te posten, maar hoop doet naar het schijnt leven.

http://www.superdeluxeedition.com/news/neil-finn-hints-that-crowded-house-deluxe-editions-are-on-the-way/#more-113804

The Beatles hadden Ringo en Crowded House had Paul Hester.
Die Hester was naast een goede drummer ook een echte entertainer. Hij voegde qua vermaak wel wat toe op de buhne.
Triest dat de man eigenlijk heel depressief was.
Zie je veel hoor. In de spotlights de joker maar daar buiten erg ongelukkig.

Triest einde. Ze vonden hem hangend aan een boom in een park.

Vanavond dit geniale plaatje maar weer eens herbeluisterd, voor de rest genoeg over gezegd & geschreven.

Woodface is het album, waarbij Neil de hulp inroept van grote broer Tim.
Hierdoor komt het soms te geforceerd over.
Chocolate Cake klinkt een beetje gestoord, zoals we al bij Split Enz gewend waren.
De samenzang op Woodface komt bij mij over, alsof Neil het album en de liedjes al klaar had, maar vanwege de toevoeging van Tim aan Crowded House, besluit om ze samen te zingen.
Gelukkig staan er wel nummers op waarbij het wel werkt, zoals bij Fall at Your Feet en Weather with You.
Weather With you klinkt exotisch, en dat komt niet door het kampvuur samenzang, maar vooral het gebruik van percussie, waarbij de bas het op het einde op een prachtige manier over neemt, als de zang naar de achtergrond verdwijnt.
Bijna op een jam achtige manier, maar ze weten het nummer netjes af te ronden.
Een behoorlijk avontuurlijk album voor Crowded House begrippen.
De een heeft het over invloeden van The Beatles, maar het experimentele zag je natuurlijk ook al terug in Split Enz.
Al zou ik bij Four Seasons in One Day mij wel kunnen voorstellen dat dit een McCartney/Lennon compositie zou kunnen zijn.

Dat is zoals je terecht schrijft een persoonlijke impressie.

De waarheid is anders, zoals je misschien ook wel weet, maar ik vat het nog eens samen.

Neil en Tim jamden 10 songs bij elkaar voor een broederplaat.
Omdat Neil niet tevreden was over de 3de CH plaat die in de steigers stond,
besloten beide broers om 7 van de 10 nummers in te zetten als CH nummers.

Het gaat om Chocolate Cake, It's Only Natural, Weather with You,
Whispers and Moans, Four Seasons in One Day, There Goes God en How Will You Go.

All I Ask is een Tim Finn nummer en Italian Plastic een Paul Hester compositie.
De resterende songs zijn de nummers die Neil zogenaamd al klaar had.

Een broederplaat zou er uiteindelijk toch van komen (zie The Finn Brothers - Finn (1995).
De bonustracks van de twee singles die hieruit getrokken werden = de 10 demo's van hierboven.
Finn* - Suffer Never (CD) at Discogs
Finn* - Angel's Heap (CD) at Discogs

De 3 overblijvende nummers (die Woodface niet haalden) heetten
In Love with It All, Strangeness and Charm (zie Tim Finn - Before & After (1993).
en Catherine Wheel (zie Crowded House - Together Alone (1993)

Dit omdat ik het gevoel heb dat het aandeel van Tim soms wat geminimaliseerd wordt.

Tijdloze plaat, die me nog net zo goed bevalt als 24 jaar geleden. Destijds één van de eerste CD's die ik kocht (had niet eens een eigen CD-speler). Naast die gewone CD recent ook de LP aangeschaft en laatst ook nog de beurs getrokken voor de 2-CD versie, die 5 van de door dazzler genoemde demo's bevat.

Meen trouwens ooit eens een demo van "Weather With You" gehoord te hebben die anders klonk dan die die op dit extra schijfje staat.

Ondanks dat ik dus al 3 versies van "Woodface" heb, mogen ze van mij zo een super deluxe 25th Anniversary Edition op de markt slingeren volgend jaar, met nog meer sessiewerk, demo's, live versies etc. Als Wet Wet Wet's "Picture This" een soortgelijke behandeling krijgt, moet dat toch zeker haalbaar zijn voor dit pronkstuk!

Deze 10 track versie is ***** waard.

Chocolate Cake (4:02)
It's Only Natural (3:32)
Fall at Your Feet (3:18)
Weather with You (3:44)
Whispers and Moans (3:39)
Four Seasons in One Day (2:50)
There Goes God (3:50)
As Sure as I Am (2:53)
She Goes On (3:15)
How Will You Go (4:45)

Zijn de nummers Tall Trees, Fame Is, As Sure As I am en Italian Plastic gezamenlijk zo matig dat ze bij jou zorgen voor een hele ster aftrek?

Ikzelf vind eigenlijk alleen Italian Plastic een bijna skipwaardig nummer. Voor mij een van de beste releases van de negentiger jaren.

Inderdaad.

Tall Trees is te vluchtig om echt indruk te maken.
Fame Is vind ik gewoon een irritante draak.

As Sure As I Am vind ik prima net als All I Ask.
Maar die laatste valt wat mij betreft wat uit de toon.
Alsof Tim even zijn solostempel op de plaat wou drukken.

As Sure As I Am behield ik tussen haakjes in mijn ***** tracklijst.

Italian Plastic is wel aardig, net zoals de meeste Paul Hester nummers.

Het gaat mij om ook om het feit dat CD's in de jaren 90 plots meer dan 12 nummers moesten tellen.
Wat toch altijd het risico op iets meer kaf tussen het koren vergrootte.

Woodface bevat parels, maar slaagt er voor mij net als de twee voorgangers
en de opvolger niet in om over de hele lijn ***** te scoren. Daarbij misschien nog noteren
dat ik geen halve sterren uitdeel. Het zou maar eens kunnen dat ik de plaat even goed vind als jij.

Italian Plastic is 'n parel. Enige minpuntje is Fame maar dan kom ik nog op 5*.

Fantastisch album dit. Op spotify staat ook een De Luxe versie van deze plaat met ook stukjes live gespeeld. Aanrader voor de liefhebbers.

Volgens mijn bescheiden mening het beste wat ze ooit gemaakt hebben, alhoewel de andere albums toch ook wel dicht in de buurt komen.

Vandaag bij de Action (jawel!) deze LP voor een tientje gekocht. In een opwelling, omdat ik het vanaf het begin een uitstekend album vond. Ik had hun eerste twee platen nog op vinyl aangeschaft in de jaren tachtig (later ook op CD, uiteraard), en dit was hun eerste die ik nieuw op CD kocht.

De hoes van deze Back to Black-reissue is prachtig op groot formaat, de plaat ziet er fris en fruitig uit op 180 gram en er zit een downloadcode bij waarbij je ook de nummers van de expanded reissue kan meepakken. Ben nu een beetje aan het vergelijken tussen de originele CD en deze nieuwe LP. En tja, dan weet ik eigenlijk niet of ik hier nou wel goed aan gedaan heb. De eerste twee LP's klinken fantastisch (de originelen dus). Deze klinkt daarentegen net wat anders voor mijn gevoel - meer 'modern' met iets meer bas ten opzichte van de originele CD. Ik heb een beetje het idee alsof ik de CD-remaster op LP heb gekocht. Niet dat het slecht klinkt, daar niet van, maar niet zo fantastisch als de eerste twee LP's.

Ik was even bang dat de lange speelduur - zeven nummers op elke kant - nog een factor zou kunnen zijn, maar dat valt mee. Ik heb niet de indruk dat de geluidskwaliteit er negatief door beïnvloed wordt. Al zou dat op lange termijn en bij veel draaien alsnog kunnen: de muziek staat er wellicht wat zachter op dan bij platen met een kortere speelduur en dan zou de 'surface noise' eerder hoorbaar kunnen zijn.

Muzikaal zit het wel snor op Woodface, maar daar vertel ik jullie niks nieuws mee. Ik sluit me aan bij de mensen die vinden dat Fame is hier nogal uit de toon valt. Ook Tall trees vind ik wat minder, maar daar staat zoveel kwaliteit tegenover dat-ie in mijn beleving toch vijf sterren waard is.

Een redelijke schijf van de heren, zelfs door velen gezien als de beste plaat van Crowded House. Persoonlijk heb ik echter meer met Temple of Low Men, dit plaatje klinkt voor mij net wat gevarieerder. Opvolger van Woodface; Together Alone blijft voor mij de beste worp, want stemmig van aard, sfeervol en vol van emotie. Fenomenale songs als Fingers of Love, Private Universe en Distant Sun zijn hier voorbeelden van. Woodface heeft mij nooit zo in zijn greep gekregen, er staan enkele heerlijke songs op; It's Only Natural, Four Seasons in One Day en Fall at Your Feet zijn kleine meesterwerkjes. Daar staat tegenover dat ik nummers als Weather With You, Chocolate Cake, There Goes God, Fame Is en Italian Plastic maar weinig om het lijf vindt hebben. Nummers zonder echte 'hook' of verslavende zanglijn, het zijn voor mijn gevoel wat ideeën die maar voortkabbelen zonder naar een climax toe te werken. Zo kent dit plaatje voor mij twee gezichten; de eerste zeven nummers die laten horen dat Crowded House nummers componeren waar The Beatles zich niet voor zouden schamen en het beste van de heren laten horen wat ze te bieden hebben. Echter de tweede helft van de plaat vormt een in elkaar gezakte chocolade cake zonder smaak, het heeft weinig om het lijf en mist de nodige essentiële ingrediënten. Desalniettemin nog genietbaar en dat maakt het tot een dikke voldoende.

Tja, welk album is nu je favoriet?


"Weather With You" en "Chocolate Cake" maken toch onderdeel uit van de eerste zeven nummers?

Sorry, ik kan je niet volgen op deze vroege woensdagmorgen...

Dit album telt eigenlijk twee nummers te veel: All I Ask (een suikerzoete ballad die Tim alleen schreef) en Italian Plastic (een muzikale grap van de drummer) vallen zodanig uit de toon dat ze, in plaats van het album meer variatie te geven, na een tijdje gaan vervelen bij het integraal draaien van de plaat.

En Fame Is vind ik een enorme draak. Net als Kill Eye op de voorganger. Maar dat hoort erbij.

There Goes God

Draai deze eigenlijk weinig moet ik zeggen.
Ik ben meer van Split Enz uiteindelijk.
Die vergelijking is niet zo gek omdat de gebroeders Finn daar ook in zaten. Neil wat later. Tim was één van de oprichters.
Kwalitatief is Woodface heel okay natuurlijk, maar misschien vind ik het toch net even te netjes of te licht.
Het meeste is spitsvondig genoeg en met name Neil heeft een typerende Beatlesque manier van componeren, maar dan net even anders.
Together Alone vind ik in intentie wat geslaagder. Het is wat zwaarder en duisterder en dat pakt mij wat meer.

dazzler zal het wel weten vermoed ik, maar hoe groot was de rol van Tim Finn nu eigenlijk op dit album.
Hij lijkt mij nu niet het type die achterover leunt en alles zijn jongere broer laat bepalen. Maar het was wel Neil's band natuurlijk.
Was dat misschien de reden dat Tim het na één plaat weer voor gezien hield?

Klopt, het ging mij om 5 van de 7 nummers en bovengenoemde 2 songs vind ik weinig soeps maar nog altijd te prefereren boven de 7 songs na Four Seasons. En ten aanzien van het beste album van de heren. Temple of Low Men vind ik prima en beter te verteren dan Woodface maar Together Alone is voor mij de prijspakker.

Van 1978 tot 1984 zitten Tim en Neil samen in Split Enz, maar nooit eerder schreven ze samen songs.
De broers hielpen elkaar uiteraard met het arrangeren van elkaars songs en vooral van de vocale partijen.
Neil maakte met Split Enz nog één laatste album zonder Tim, die koos voor zijn tweede soloalbum.

Toch blijven beide broers op elkaars platen zingen en treffen ze elkaar op de vele Split Enz reünieconcerten. Zo zingt Tim hoorbaar mee op Temple Of Low Men (1988) en is Neil te horen op Tims derde soloplaat Tim Finn (1989). Het idee om echt samen songs te gaan schrijven staat al een poos op de agenda als Neil zich vastrijdt tijdens de voorbereidingen van het derde Crowded House album. Te weinig goeie songs. Neil besluit dan (1990) voorrang te geven aan het broederproject en dat brengt zoveel artistieke vreugde met zich mee dat Neil en Tim besluiten om zeven dan de tien geschreven songs te bundelen met de beste nummers die Neil klaar had liggen voor het derde CH album (een aantal ongebruikte songs vind je op Afterglow (1999)).

De lijst met songs die Tim en Neil samen schreven voor hun eerste broederalbum project.

Catherine Wheels *
Chocolate Cake
Four Seasons In One Day
How Will You Go
In Love With It All **
It's Only Natural
Strangeness and Charm **
Tall Trees
There Goes God
Weather With You

* zie Together Alone (1993) van Crowded House
** zie Before And After (1993) van Tim Finn

Tim slaagt erin om als nieuw lid een extra stempel op Woodface te drukken. Zijn song All I Ask (die wat mij betreft uit de toon valt naast de andere songs van het album) zou ook op de plaat belanden. En ook drummer Paul Hester voegt de song Italian Plastic (eveneens een beetje naast de kwestie) toe.

Hieronder een lijst van 11 songs die Neil in een eerste fase zonder Tim voor Woodface schreef.
Ook My Telly's Gone Bung van Paul Hester dateert uit dezelfde voorbereidingsfase.

Anyone Can Tell ***
As Sure As I Am
Dr. Livingstone ***
Fall At Your Feet
Fame Is
I Love You Dawn ***
Left Hand ***
My Telly's Gone Bung ***
Sacred Cow ***
She Goes On
Time Immemorial ***
Whispers and Moans

*** zie Afterglow (1999) van Crowded House

Maar het heilige vuur zou niet lang branden. Halverwege de tour werd duidelijk dat het Crowded House schip geen twee kapiteins verdraagt en dat de zes jaar oudere Tim het moeilijk heeft om tweede viool te spelen. Wie goed oplet zal merken dat hij al niet meer te zien is in de video van Weather With You.

Duidelijke uiteenzetting dazzler, waarvoor mijn dank.

Ik kreeg ook de indruk dat Neil en Tim in één band in deze periode lastig zou zijn.
Het was natuurlijk anders toen Neil als jonkie in Split Enz kwam spelen.
Dit was de omgekeerde wereld.

Mooie uiteenzetting, dazzler.

Op de Engelstalige Wikipedia pagina van Woodface staat aangegeven dat Capital Records de meeste nummers die op Woodface zouden komen had afgewezen. Neil vroeg daarna aan Tim of hij een aantal van hun samen opgenomen nummers mocht gebruiken voor Woodface. Tim zei dat dat prima was op voorwaarde dat hij lid van de band zou worden. Dat vond Neil goed. Tim het later altijd aangegeven dat hij dat bij wijze van grap zei, maar dat Neil daar dus serieus op in ging.

Wel benieuwd of het echt eigenlijk een grap van Tim was.

Grijsgedraaid!!! Het perfecte pop album.

Neil stond over het algemeen met name in zijn tijd bij Split Enz in de schaduw van Tim, de oudste van de twee werd een redelijke solo-carrière voorspeld, de beste man is echter nooit volledig doorgebroken. Aan zijn compositorische kwaliteiten heeft dat nooit gelegen die waren en zijn dik in orde. Dat Neil zijn oudere broer zou overvleugelen met Crowded House was ook niet direct voorzien. Neil bleek echter dezelfde songwriting capaciteiten hebben als zijn broer en wist dat te koppelen aan soms hemelse Beatlesque achtige melodieën, met enkele wereldhits tot gevolg. Tim bleek op sologebied met zijn wat fragiele en ijle stem zich meer te bewegen richting de randjes van de popmuziek, waardoor het geheel wat minder commercieel aandeed maar daarmee ook een minder groot publiek aansprak. Hoewel Tim een grote bijdrage levert aan Woodface bleef Neil het gezicht van de band en trok hij de aandacht naar zich toe, wat ook niet onlogisch was. De jongere Finn werd opgenomen in de eredivisie van songwriters, Weather With You (een redelijke song maar ook wat eenvormig) werd een wereldhit en Tim trok zijn eigen plan. Woodface bleek het bekendste album te worden van de band hoewel ik Together Alone een stuk beter vind. Maar nummers als It's Only Natural, Fall at Your Feet en Four Seasons in One Day behoren wat mij betreft tot het beste wat de band heeft voortgebracht, de tweede helft van de schijf is echter in mijn ogen van minder allooi.

“Ik heb zin in Crowded House”, dacht ik zomaar en ik tapte Woodface aan, een album dat ik in jaren niet gedraaid had. Kan het nog steeds helemaal meezingen, de nummers zitten kennelijk diep in mijn brein opgeslagen.

En halverwege bedacht ik ‘dit is toch één van de beste pop albums ooit gemaakt.’ Een vergeten parel die je gelukkig steeds opnieuw kan ontdekken.

Met zo'n 'four seasons in one day' vandaag kreeg ik vanzelf zin in Crowded House. Normaal draai ik dan liever 'Together Alone' , maar à la .....Zeus besliste anders. Mooi album toch ook.

Hemelse samenzang, Beatleske popliedjes en soms puntige, punky rockers, zo zou ik het oeuvre van het Nieuw Zeelandse Crowded House omschrijven.
De groep wordt in het midden van de jaren tachtig opgericht en komt voor een deel voort uit de resten van Split Enz. Zanger/gitarist/componist Neil Finn en drummer Paul Hester waren leden van die band en samen met bassist Nick Seymour vormden zij Crowded House.
Het debuutalbum is van grote schoonheid en met de eerste grote internationale hit “DON’T DREAM IT’S OVER” lieten ze er geen twijfel over, welke kwaliteiten het trio had. Het debuutalbum, simpelweg getiteld “CROWDED HOUSE” verschijnt in 1986, opvolger “TEMPLE OF LOW MEN” komt in 1988 in de winkels te liggen.
Voor album #3 roept de band de hulp in van de broer van Neil, Tim Finn. Tim was ook lid van Split Enz en scoorde in 1984 een hit in de Nederlandse Top 40 met “FRACTION TOO MUCH FRICTION”. De broers, die ook bij Split Enz de belangrijkste componisten waren, schrijven het grootste deel van de 14 tracks. De samenzang van de broertjes Finn is zeer herkenbaar, zuiver en van grote schoonheid. Deze is dan ook in veel liedjes prominent te horen.
De eerste drie songs van het op 1 juli 1991 verschenen “WOODFACE” zijn op single verschenen, het heerlijke uptempo “CHOCOLATE CAKE” en “IT’S ONLY NATURAL”, “FALL AT YOUR FEET” is meer midtempo, zeer melodisch en je kunt genieten van prachtige samenzang. “TALL TREES” is een puntiger uptempo liedje, het aanstekelijke “WEATHER WITH YOU” was in Nederland de grootste hit van de singles die van dit album verschenen, “WHISPERS AND MOANS” heeft mooie basspel en is heeft ook weer iets spannends in zich.
“FOUR SEASONS IN ONE DAY” is een ballad, “THERE GOES GOD” is meer rock, het heeft iets punkigs, vooral door het gitaarspel, geweldig nummer. “FAME IS” is uptempo, “ALL I ASK” is een Beatleske ballad met zwierende strijkersarrangementen, “AS SURE AS I AM” is ook weer een rustig nummer met een mooi refrein, “ITALIAN PLASTIC” gaat ook weer richting een ballad al zit hier iets meer in, waardoor je het zou kunnen plaatsen bij midtempo.
“SHE GOES ON” is een prachtige, meer akoestische ballad met mooie samenzang en met het midtempo “HOW WILL YOU GO” wordt het album in stijl afgesloten. Ook in dit nummer kun je genieten van de vocale harmonieën van de gebroeders Finn.
Het door Mitchell Froom geproduceerde is een must voor elke fan van mooie, vakkundige popliedjes, want die zijn er in overvloed. Tim Finn vertrok na dit album weer uit Crowded House en met “TOGETHER ALONE” uit 1993 kwam er een (voorlopig) einde aan het bestaan van Crowded House.
Zowel Neil als Tim brachten solo albums uit, maar ook de albums die de broers samen uitbrachten zijn van grote schoonheid. In 2005 pleegde Paul Hester zelfmoord en in 2007 verscheen het come-back album “TIME ON EARTH”, waarop de band verder ging waar ze midden jaren ’90 gestopt waren, het maken van ambachtelijke en zeer melodieuze popliedjes. In 2010 verscheen “INTRIGUER” en begin juni van dit jaar zal het zevende album van de band verschijnen, “DREAMERS ARE WAITING”. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen, maar het kan bijna niet anders dan dat het weer genieten zal worden. Crowded House hoort bij de lijst topbands en dit album is een absolute klassieker.

Alweer 30 jaar oud dit juweeltje, reden voor een herbeluistering vanavond.
She Goes On… wat een prachtnummer, brok in mijn keel.

Prachtige CD die ze hebben gemaakt. Heb hem vroeger grijs gedraaid en verveelt nog geen minuut.
Voor mij het beste album die ze hebben gemaakt.

I'm Still Here is toch geen medley met How Will You Go? Het is een hidden track.

Uitstekende documentaire/film:

Woodface: the Story Behind the Album