The Strokes - Comedown Machine (2013)

80’s Comedown Machine is hoe ik ze graag hoor. maar er valt meer te glimlachen. klinkt in ieder geval niet verkeerd.

Na een eerste luisterbeurt ben ik zeer positief, er staan een paar erg toffe nummers op wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. Ben benieuwd naar wat ik er na meerdere luisterbeurten van vind.

Ik ben best aangenaam verrast. Ze gaan zo inventief met hun instrumenten om. De liedjes en productie zijn puik.
Haalt bijna het niveau van de eerste twee platen, deze.
Ook al lijken het wel New Romantics.

Ik had er niet veel van verwacht maar dit klinkt zeker niet slecht! Zeker 80's Comedown Machine klinkt lekker.

klinkt aardig, niet dat ik er kapot van ben, maar lekker 80s sausje....
ik denk dat dit album het gaat opnemen tegen bankrupt van Phoenix, op eerste gehoor lijkt Phoenix dan voor mij te winnen...

Echt een tof album. Met voorsprong hun beste sinds Room on Fire. 50/50 en Happy Endings blijven voorlopig het meeste hangen.

mijn grijns wordt steeds groter, er zijn maar een paar nummers die mijn niet helemaal hebben verrast en overtuigd, maar dit is na Is This It en Room On Fire volgens mij nu al het beste te noemen wat ze hebben gemaakt.

en..
Call It Fate, Call It Karma
schitterend

Dit is inderdaad een erg lekker album dat me positief verrast. Eerst een aantal keer vluchtig doorgeluisterd en gister voor het eerst helemaal. Vooral 80's comedown machine is een fantastisch nummer. Verder lijkt de experimenteerdrift wat ingedamd te zijn wat de kwaliteit wel ten goede komt. Niet dat ik het vorige album zo slecht vond, maar daar waren het eigenlijk vooral Under Cover of Darkness en Machu Picchu die de plaat goed maakten. Hier is het over de gehele linie sterk.

kvind allemaal wel lekker,

na 2 luisterbeurten al op 4 sterren,

Wisselende reacties van de journaille trouwens

Toch een lekker album, zo goed als het erste album zal het niet meer worden, maar stukken beter dan het 3 en 4e album van hun.

Ik ben verrast door de vele positieve reacties hier op dit album.
Smaken wijken eenmaal af, maar ik begin nu echt af te haken bij The Strokes.
Piepjes en bliepjes en een slap aftreksel van muziek uit de 80's.
80's Comedown Machine doet me nog vaag herinneren aan de 'goeie ouwe' Strokes en typisch dat dit nummer juist door velen hier als favoriet wordt benoemd. Maar over het algemeen genomen trek ik dit album niet. Skip veel nummers al na een minuut door omdat mijn tenen krom beginnen te staan en ik diep moet zuchten.
Sorry....

Meteen bij de eerste luisterbeurt via luisterpaal, erg toegankelijk album wat mij betreft doet me ook denken aan Lou Reed en nog iets waar ik nu niet op kan komen. Meer luisteren.

Is Comedown machine meer stuurloosheid of een herkansing voor Angles? Een antwoord formuleren is niet zo eenvoudig, aangezien het album opnieuw een zekere geslotenheid in zich draagt, waardoor het een taaiere brok is dan eerdere albums. Is this it was ook eerder een verzameling van uiteenlopende nummers, maar omdat de sound zo strak en afgebakend was, vormde het een bijzonder sterk geheel. Dit is sinds First Impression of Earth minder. Op Comedown Machine zorgt de productie weer voor meer uniciteit, op dat vlak zijn er dus duidelijk lessen getrokken uit Angles. Maar het moge duidelijk zijn dat de dagen van de garage rock voorgoed voorbij zijn. Dit is een album dat meer aanleunt bij de New Romantics, en nog meer opteert voor de eighties sound van bijvoorbeeld Macchu Picchu op het vorige album.

Het goede nieuws is dat het vijftal niet langer krampachtig naar het verleden kijkt en er af en toe nog eens een vintage nummer tegen aan smijt in de hoop om toch nog te scoren bij de oude fans. Hier kiezen ze resoluut voor de vernieuwing, meer in de stijl van Casablancas’ solowerk Phrazes for the young. Casablancas’ lyrics zijn weer van het gebruikelijke hoge niveau, de constante binnen het oeuvre van The Strokes, en toont dat hij zijn innerlijke falsetto volledig heeft aanvaard, terwijl Albert Hammond Jr. ook in deze strakkere Strokes 2.0. zijn eigenheid kwijt kan op de gitaar. The Strokes zijn opnieuw cool, alleen kijken ze niet langer naar de Amerikaanse muziekscene van de jaren 60, maar wel naar het Groot-Brittannië van de jaren ’80, ook wel gekend als het minder foute gelaat van de eighties.

Het eerder gereleasde One Way Trigger deed denken aan A-ha, en hoewel er al enkelen door dit nummer zullen afhaken, is het toch de moeite het nummer in de juiste context te horen. Hoogtepunten op het album zijn opener Tap Out, een popnummer dat zo puntig is dat het bijna een oog uitsteekt, 80′s comedown machine, waarbij het vijftal er beter dan ooit in slaagt om sereniteit en schoonheid te combineren en Happy Ending, een nummer waarbij vooral het melodieuze en harmonieuze gitaarspel in het oog (of oor?) springt. Last but not least is er ook nog afsluiter Call it fate, call it Karma, dat nog het best te beschrijven is als een blues-annex-jazz-annex-bossanova-nummer. Het dreigt vooral even de mist in te gaan als de heren er nog eens onsubtiel een lap op willen geven zoals bij 50/50 of Partners in crime. Dit album schittert wanneer het vooral niet te subtiel wil schitteren.

Wat opvalt is dat het album erg goed geproducet is en dat er intelligent en innoverend met de instrumenten is omgegaan. Hier vindt men geen l’elektronica pour l’elektronica en ook gitaren worden niet altijd op de meest voor de hand liggende manier benut. Talent verdwijnt niet, het heeft vaak alleen tijd nodig om de juiste weg te vinden, zoveel is duidelijk. Let op dit is geen meesterwerk, maar het is wel het beste van The Strokes in tien jaar tijd, en dat op zich is al een hele prestatie. Bovendien is dit een alternatief voor zij die uit angst hun street credibility te verliezen toch maar niet de nieuwe Justin Timberlake gaan kopen. The Strokes bieden u een funky, poppy alternatief, met meer gitaren, en vooral met meer diepgang en vakmanschap. Is this it? Soms moet het niet meer zijn.

Volledige review op onderstaande link:

The Strokes – Comedown Machine | Jeroens wondere muziekkabinet - jeroenswonderemuziekkabinet.wordpress.com

The Strokes hun muzikale stijl kan je omschrijven als puntige indie rock met een vleugje post-punk. Helemaal correct zal niet iedereen dit vinden, maar met hun debuut Is This It maakten ze een album dat mag gezien worden als een klassieker , of toch min of meer. Het heeft The Strokes geen windeieren gelegd want door deze plaat waren ze op weg naar eeuwige roem. Het evenaren van zo een schitterend start heeft meerder bands in het verleden meer slecht dan goed gedaan. Echter bleven The Strokes naarstig proberen en werken. Dit resulteert nu in deze vijfde plaat Comedown Machine.

Een mijlpaal zoals Is This It is Comedown Machine niet geworden maar men bewijst hier wel dat hard werken en nooit opgeven wel degelijk loont. Prompt krijgen we een jaren '80 gevoel. Althans passeert de sound van de toen op gang zijnde synthpop en aanverwante genres ons bij het aanhoren van het album. Maar wat nog het belangrijkste is na het beluisteren van deze plaat, The strokes zijn gewoon zichzelf gebleven.

Schipperend tussen bijna kitch klinkende orgeltjes, een wiegende aankleding en toch een beetje donkere achtergrond, klinkt deze schijf hartverwarmend mooi. De meeslepende gitaren zorgen ervoor dat dit gevoel nog sterker wordt, en laat ons zien waarom we ooit van The Strokes zijn beginnen houden. We hebben trouwens ook geen uitgesproken favoriete song, maar de single One Way Trigger gaf al goed aan welke richting deze Comedown Machine uitgaat. Beeldschone songs die doen terugdenken aan warme zomermaanden liggend in het gras, dat is wat we voelen en horen bij het beluisteren van dit pareltje van een album.

The Strokes - Comedown Machine - snoozecontrol.be

Vanaf de eerste noten van dit album ben ik meteen geboeid en dat weten ze tot het einde vast te houden. Na het één keer gehoord te hebben al meteen 3,5 sterren maar bij de derde keer is dat nu al 4 sterren en misschien wordt het nog meer. Ik luister eigenlijk maar af en toe naar The Strokes en dan eigenlijk de drie bekende nummers van het début. Dus geen echte fan maar dit album zou dat wel eens kunnen veranderen.

Ik hou erg van zangers die hun falsetto gebruiken en die hoor ik hier regelmatig. Het album is retro en tegelijk ook niet. De manier van galm op stem en instrumenten (vooral gitaar) klinken als pre-stereotijdperk met een melancholische ondertoon in een aantal nummers. Er zijn ook een paar springerige nummers die wel heel herkenbaar zijn als The Strokes van 10 jaar geleden. Die passen prima binnen het geheel waar het verkennen van andere paden voor een lekkere afwisseling zorgt.

Vooral 80's Comedown Machine springt eruit vleugjes Velvet Underground met The Beach Boys erg relaxed evenals Call It Fate, Call It Karma neigend naar Harry Lime's Theme (van Anton Karas en de film: The Third Man). De opener Tap Out heeft iets van de funky electroclash van Cansei De Ser Sexy. Hoor ik een Farfisa orgel in One Way Trigger zoals 70s Squeeze die ooit bejubelden? Misschien dat ik dit album zo herkenbaar vind, er zit een laat 70s vroege 80s gevoel die ik erg fijn vind.

Wow, onverwacht een heerlijk album! Via Deezer aan het streamen, nu meespringend op 50/50.
En die bliepjes en A-ha erlebnis? Ach die plaat met Take on me is mijn eerste zelfgekocht elpee.

Uitermate zwak album, hoe kan een band zo ver wegzakken. Onschadelijke gitaarmuziek met een synthetisch 80s jasje. is dit echt dezelfde band die het geniale "Is this It" afleverde. Ze klinken mat en uitgeblust en alleen 50/50 toont iets van de oude magie.

Welcome to Japan Heerlijk nummer, doet veel aan de oude Strokes denken.

Ben nu een paar luisterbeurten verder en het album vind ik steeds beter worden. Op dit moment zijn Tap Out, All The Time, 80's Comedown Machine en Welcome To Japan de nummers die eruit springen. Wat ook positief is, is dat het album me tot het einde weet te boeien. Voor dit moment 4 sterren.

Dit is toch echt stukken beter dat ik, na Angles, van deze groep had verwacht. Inderdaad de nieuwe weg ingeslagen, maar nu met meer overtuiging., Eerste indruk is een 3,5. Met kans op groei.

Alleen de titelsong kan mij overtuigen. Dat is dan ook 1 van de weinige nummers op dit album waar Casablancas niet met falsetstem zingt. Ook de toevoegingen van synthesizers doen mij helemaal niets.

Die falsetto stem van Casablancas is echt afschuwelijk te noemen... Zijn rauwe stemgeluid was essentieel voor de Strokes sound van weleer. Jammer

Glijdt allemaal soepeltjes naar binnen maar klinkt nergens zo urgent als op het debuut. Leuk, catchy, niksig, poppy. 3 / 5

Beetje een makke plaat, met '80's Comedown Machine' als onbetwiste hoogvlieger. Jammer genoeg is de drive die The Strokes vroeger hadden, enkel in dat nummer terug te horen..

Een gedownloade versie brengt hier trouwens behoorlijk veel misverstand heb ik zo het idee.

Zelf vind ik 80's Comedown Machine ook het beste nummer, net als veel anderen. Ik vond het daarom raar dat in verschillende recensie juist het veel zwakker 50/50 als hoogtepunt werd benoemd.
Maar wat blijkt, iedereen die deze cd blijkbaar heeft gedownload zijn de tracknamen van 50/50 en 80's Comedown Machine omgewisseld.
50/50 is dus het geweldige nummer die aan de oude Strokes doet terugdenken. 80's Comedown Machine is juist het 5 minuten lange rustige nummer.

Nu staat 80's Comedown Machine bovenaan bij de voorkeursstemmen. En volgens mij is dit een helemaal verkeerd beeld.

hahah je hebt helemaal gelijk Snoeperd, heb het even opgezocht en idd 80's Comedown Machine is omgewisseld met 50/50 in mijn downloadversie.
Ik vond het al zo vreemd dat sommige 50/50 aangevinkt hadden als hun favoriet nummer, want dat is zo'n lamlendig saai en langdradig nummer.

Ik heb het dan ook aangepast nu, 50/50 aangevinkt als favoriet, voorheen bekend dus als 80's comedown Machine

Dan is het inderdaad '50/50'. Dat heb je dan.

Slappe en saaie plaat.
Ze klinken in m'n oren alsof ze er zelf weinig zin in hebben, het energieke van Is This It is verdwenen (alleen op het mooie 50/50 komt het nog eens terug.)
En dat is erg jammer, want dit is echt een plaat om haast bij in slaap te vallen.
De riffs zijn voorspelbaar en vrij basic, het klinkt ook nergens erg fris.
En eigenlijk speelt de hele band wat voorspelbaar, leuk als je houdt van de wat toegankelijke rock. Maar mij weten ze er niet warm voor te maken.
Er zijn toch drie kleine uitschieters namelijk: All The Time, 50/50 & Call It Fate, Call It Karma.

Als liedje is All the time verreweg het meest geslaagd.