The Strokes - Comedown Machine (2013)

50/50 is tot nu toe mijn favoriet, maar ook de plaat als geheel kan mij na anderhalve keer luisteren wel bekoren. Beter dan Angles in ieder geval. En ik vond dat ook een best leuk album.

kvind allemaal wel lekker,

na 2 luisterbeurten al op 4 sterren,

Is Comedown machine meer stuurloosheid of een herkansing voor Angles? Een antwoord formuleren is niet zo eenvoudig, aangezien het album opnieuw een zekere geslotenheid in zich draagt, waardoor het een taaiere brok is dan eerdere albums. Is this it was ook eerder een verzameling van uiteenlopende nummers, maar omdat de sound zo strak en afgebakend was, vormde het een bijzonder sterk geheel. Dit is sinds First Impression of Earth minder. Op Comedown Machine zorgt de productie weer voor meer uniciteit, op dat vlak zijn er dus duidelijk lessen getrokken uit Angles. Maar het moge duidelijk zijn dat de dagen van de garage rock voorgoed voorbij zijn. Dit is een album dat meer aanleunt bij de New Romantics, en nog meer opteert voor de eighties sound van bijvoorbeeld Macchu Picchu op het vorige album.

Het goede nieuws is dat het vijftal niet langer krampachtig naar het verleden kijkt en er af en toe nog eens een vintage nummer tegen aan smijt in de hoop om toch nog te scoren bij de oude fans. Hier kiezen ze resoluut voor de vernieuwing, meer in de stijl van Casablancas’ solowerk Phrazes for the young. Casablancas’ lyrics zijn weer van het gebruikelijke hoge niveau, de constante binnen het oeuvre van The Strokes, en toont dat hij zijn innerlijke falsetto volledig heeft aanvaard, terwijl Albert Hammond Jr. ook in deze strakkere Strokes 2.0. zijn eigenheid kwijt kan op de gitaar. The Strokes zijn opnieuw cool, alleen kijken ze niet langer naar de Amerikaanse muziekscene van de jaren 60, maar wel naar het Groot-Brittannië van de jaren ’80, ook wel gekend als het minder foute gelaat van de eighties.

Het eerder gereleasde One Way Trigger deed denken aan A-ha, en hoewel er al enkelen door dit nummer zullen afhaken, is het toch de moeite het nummer in de juiste context te horen. Hoogtepunten op het album zijn opener Tap Out, een popnummer dat zo puntig is dat het bijna een oog uitsteekt, 80′s comedown machine, waarbij het vijftal er beter dan ooit in slaagt om sereniteit en schoonheid te combineren en Happy Ending, een nummer waarbij vooral het melodieuze en harmonieuze gitaarspel in het oog (of oor?) springt. Last but not least is er ook nog afsluiter Call it fate, call it Karma, dat nog het best te beschrijven is als een blues-annex-jazz-annex-bossanova-nummer. Het dreigt vooral even de mist in te gaan als de heren er nog eens onsubtiel een lap op willen geven zoals bij 50/50 of Partners in crime. Dit album schittert wanneer het vooral niet te subtiel wil schitteren.

Wat opvalt is dat het album erg goed geproducet is en dat er intelligent en innoverend met de instrumenten is omgegaan. Hier vindt men geen l’elektronica pour l’elektronica en ook gitaren worden niet altijd op de meest voor de hand liggende manier benut. Talent verdwijnt niet, het heeft vaak alleen tijd nodig om de juiste weg te vinden, zoveel is duidelijk. Let op dit is geen meesterwerk, maar het is wel het beste van The Strokes in tien jaar tijd, en dat op zich is al een hele prestatie. Bovendien is dit een alternatief voor zij die uit angst hun street credibility te verliezen toch maar niet de nieuwe Justin Timberlake gaan kopen. The Strokes bieden u een funky, poppy alternatief, met meer gitaren, en vooral met meer diepgang en vakmanschap. Is this it? Soms moet het niet meer zijn.

Volledige review op onderstaande link:

The Strokes – Comedown Machine | Jeroens wondere muziekkabinet - jeroenswonderemuziekkabinet.wordpress.com

The Strokes hun muzikale stijl kan je omschrijven als puntige indie rock met een vleugje post-punk. Helemaal correct zal niet iedereen dit vinden, maar met hun debuut Is This It maakten ze een album dat mag gezien worden als een klassieker , of toch min of meer. Het heeft The Strokes geen windeieren gelegd want door deze plaat waren ze op weg naar eeuwige roem. Het evenaren van zo een schitterend start heeft meerder bands in het verleden meer slecht dan goed gedaan. Echter bleven The Strokes naarstig proberen en werken. Dit resulteert nu in deze vijfde plaat Comedown Machine.

Een mijlpaal zoals Is This It is Comedown Machine niet geworden maar men bewijst hier wel dat hard werken en nooit opgeven wel degelijk loont. Prompt krijgen we een jaren '80 gevoel. Althans passeert de sound van de toen op gang zijnde synthpop en aanverwante genres ons bij het aanhoren van het album. Maar wat nog het belangrijkste is na het beluisteren van deze plaat, The strokes zijn gewoon zichzelf gebleven.

Schipperend tussen bijna kitch klinkende orgeltjes, een wiegende aankleding en toch een beetje donkere achtergrond, klinkt deze schijf hartverwarmend mooi. De meeslepende gitaren zorgen ervoor dat dit gevoel nog sterker wordt, en laat ons zien waarom we ooit van The Strokes zijn beginnen houden. We hebben trouwens ook geen uitgesproken favoriete song, maar de single One Way Trigger gaf al goed aan welke richting deze Comedown Machine uitgaat. Beeldschone songs die doen terugdenken aan warme zomermaanden liggend in het gras, dat is wat we voelen en horen bij het beluisteren van dit pareltje van een album.

The Strokes - Comedown Machine - snoozecontrol.be

Vanaf de eerste noten van dit album ben ik meteen geboeid en dat weten ze tot het einde vast te houden. Na het één keer gehoord te hebben al meteen 3,5 sterren maar bij de derde keer is dat nu al 4 sterren en misschien wordt het nog meer. Ik luister eigenlijk maar af en toe naar The Strokes en dan eigenlijk de drie bekende nummers van het début. Dus geen echte fan maar dit album zou dat wel eens kunnen veranderen.

Ik hou erg van zangers die hun falsetto gebruiken en die hoor ik hier regelmatig. Het album is retro en tegelijk ook niet. De manier van galm op stem en instrumenten (vooral gitaar) klinken als pre-stereotijdperk met een melancholische ondertoon in een aantal nummers. Er zijn ook een paar springerige nummers die wel heel herkenbaar zijn als The Strokes van 10 jaar geleden. Die passen prima binnen het geheel waar het verkennen van andere paden voor een lekkere afwisseling zorgt.

Vooral 80's Comedown Machine springt eruit vleugjes Velvet Underground met The Beach Boys erg relaxed evenals Call It Fate, Call It Karma neigend naar Harry Lime's Theme (van Anton Karas en de film: The Third Man). De opener Tap Out heeft iets van de funky electroclash van Cansei De Ser Sexy. Hoor ik een Farfisa orgel in One Way Trigger zoals 70s Squeeze die ooit bejubelden? Misschien dat ik dit album zo herkenbaar vind, er zit een laat 70s vroege 80s gevoel die ik erg fijn vind.

The Strokes kiezen weer eigenzinnig een andere richting. Dit keer wordt de 80's synthesizer gebruikt en krijgen we een soort van new wave rockpop voorgeschoteld. Rockpop, want regelmatig komt de gitaar wel degelijk en vaak erg lekker om de hoek kijken.
Ik moest er aan wennen, ook omdat je wat anders verwacht. Maar inmiddels wordt ik steeds vrolijker van dit lekkere plaatje. De composities zijn bepaald niet slecht en het zit soms behoorlijk ingenieus in elkaar. Eigenlijk hebben the Strokes 40 jaar later een prima 80's album gemaakt. Ook heerlijk voor in de zomer.