Supertramp - Paris (1980)

Ja, dat is een goed idee. Maar dan moet je dus wel de recent verschenen Deluxe versie hebben. Goedkoop te krijgen trouwens op Amazon Uk.

Ik heb dit album vanmiddag weer eens opgezet en er staat gewoon geen slecht nummer op. Sterker nog, 80% is van uitzonderlijk hoog niveau en de overige 20% is gewoon goed. Lager dan een 5,0* lijkt me dan ook niet op z'n plaats.

Nu nog even de deluxe versie van Breakfast In America scoren!

De uitvoeringen zijn smetteloos en vakkundig uitgevoerd , maar dit is gelijk ook het minpunt van Paris . Ik ben gek op de meeste liedjes en het is enorm eigen . Niemand klonk als Supertramp . Maar enige humor is alleen te ontdekken in de gortdroge introducties .

De groep slaagt er voortreffelijk in om hun eigen werk te dupliceren . Maar enige spontaniteit is ver te zoeken . Voor een liveplaat voegt het te weinig toe voor mij . Enigzins vergelijkbaar met een plaat als P.U.L.S.E van Floyd .
Voor de kwaliteit een verdiende 4 , maar meer ook niet . De dvd zou een leuke aanvulling zijn , omdat er regulier erg weinig live materiaal op beeld te vinden is van de groep .

Probeer de DVD Live In Munich eens te scoren. Qua sound vergelijkbaar.
Dat is deze: Supertramp - Bloody Well Right DVD | LOVEFiLM (Is echter niet officieel te verkrijgen, geloof ik)

Of deze: Supertramp - Story So Far &nbsp|&nbsp DVD &nbsp|&nbsp 0606949345792 - Cosmox

Verder heb je gelijk. Van wat ik gezien/gehoord heb van Supertramp, zijn het geen echte publieksspelers. Hodgson is solo wel redelijk bezig met het publiek, maar met Supertramp was het, nogmaals: voor zover ík kan oordelen, vooral liedjes spelen en klaar (om het maar even cru te zeggen). Net zoals Pink Floyd, zoals jij zegt.

Echter vind ik dat een pluspunt. Dergelijke teksten en grappen zijn leuk op een DVD en op een album zijn ze een paar keer leuk. Daarna heb je iedere grap wel gehoord en is het eerder storend dan bevordelijk. Wat dat betreft heb ik liever een aaneenschakeling van liedjes, en klaar.

Het ontbrak Supertramp niet alleen aan humor, er viel ook weinig lief en leed mee te delen in de zin van knallende ruzies, het dichtsmijten van de deuren of rechtzaken inzake verdeling van de royalties.

Daarmee kun je dan ook terecht constateren dat Supertramp toch wel erg keurig en netjes en braaf was, waar na afloop van de concerten zeker geen naalden werden gevonden maar leegedronken Fanta blikjes. Uiteraard ordentelijk in de prullenbakken weggegooid.

In creatieve zin kan ik mij voorstellen dat, ondanks onmiskenbare kwaliteiten, de pijp na 5 albums leeg was en dat Hodgson en Davies op elkaar waren uitgekeken. Davies was denk ik in zijn hart helemaal niet zo braaf, hij was dan ook de hamburger-eter van hen beiden waar Hodgson zich meer op de macro-biotische hap richtte, ach ieder zijn smaak.

Daarom was Supertramp in de Hodgson/Davies bezetting op de keper beschouwd niet zo'n lang leven beschoren.

Paris is het toonbeeld van inderdaad een vakkundig album, prima songs en sterke uitvoeringen, de studio-albums trouw volgend, maar de emoties gieren bepaald niet door je keel.

Britisch Gentlemen , althans Hodgson en Davies . De drummer en de bassist waren dacht ik Amerikanen .
Dus als die 2 een behoorlijke ruzie hadden , zal het er nog keurig aan toe gegaan zijn .

En de vrouw van Davies was de manager . Dat kan niet goed gaan .

Het hebben van een Britse nationaliteit wil nog niet zeggen dat ruzies keurig verlopen. Zie Oasis, The Beatles en Pink Floyd. Dat was toch jarenlang ordinair modder smijtwerk. Verre van hetgeen je van Britse Gentelmens zal verwachten.

De wat meer geschoolde britten zullen elkaar niet zo snel naar de strot grijpen . Ze worden eerder cynisch . Op een beleefde manier toch een sneer uitdelen .
Tuurlijk geldt dat niet voor alle britten . De jongens van Oasis zijn het type straatvechtersjassen . Een heel ander verhaal .
Maar die ietwat verlegen zweverige Hodgson blijft ook nu nog netjes in interviews . Al zal ie grondig de pest hebben aan Rick Davies . Die ketst de samenwerking namelijk af .

Heb deze plaat als cassette grijsgedraaid in 1981. Ik was 16 en had een klein radio-casetterecordertje naast m'n bed staan. Ik ben waarschijnlijk wel 100 keer in slaap gevallen met "Paris".
Later de LP ook gekocht, en deze, 25 jaar na dato net nog eens gedraaid (heb eindelijk de platendraaier weer naar beneden gehaald en aangesloten).

Ik wou tijdens "Hide in your Shell" aan m'n dochter wat vertellen over de groep maar mijn keel stokte. Ik lag plots weer mijmerend in mijn puberbed.
Melancholie.

Naast Live At The Harlem Square Club van Sam Cooke is dit (voor mij) de allerbeste liveplaat ever.

Mooi live overzicht van de beste Supertramp klassiekers. Het is hier boven al een aantal maal aangehaald; de spontaniteit is ver te zoeken. Je krijgt af en toe zelfs het idee naar een studio album te luisteren met wat publiek eronder gemixed. Zo akelig perfect spelen ze hun nummers. Toch een dikke 4 sterren!

Muzikaal voorbeeldig , maar spontaan .... nee.
Ik draai Paris eigenlijk zelden. De songs zijn prima tot geweldig , maar de toegevoegde waarde zit 'm feitelijk in de gortdroge kolder van de saxofonist in de aankondiging.
Voor de rest doen de studioalbums eigenlijk voldoende dienst.

Op pagina 1 en 2 schreef ik al dat er in de studio erg veel gesleuteld is aan dit album. Staat ook op de hoes. En hebben ze destijds ook in interviews toegegeven. Grote delen zijn gewoon in de studio opnieuw ingespeeld. Ik vind wel dat Fool's Ouverture er beter door geworden is.

Da's duidelijk. maar Supertramp was kundig genoeg om het live net zo neer te zetten als in de studio.
De tempo's liggen hier en daar ietsje hoger, maar voor de rest heel indentiek.
Dat sleutelen is eigenlijk zonde, daardoor klinkt het inderdaad zoals vielip aangeeft.
Zakelijk en zelden een echte livesfeer.

Dit album is misschien niet 'live' genoeg om voor een livealbum door te gaan, maar toch zeker goed genoeg voor een 'best of' vind ik.
Mijn exemplaar komt bij mijn oudere zus vandaan, die het vaak draaide destijds. Als ik 'm hoor weet ik precies waar elk kraakje en krasje in het vinyl zit en dat geeft Paris voor mij extra charme.

Oké neem me niet kwalijk. Ik heb niet alle pagina's doorgelezen dus ik heb je opmerking niet gezien. Het bevestigd in ieder geval wel het gevoel dat ik bij dit album heb....

Misschien is het album niet live, maar bekijk de DVD's uit die tijd maar eens (met name Münich '83).

We hebben hier The Very Best Of Supertramp uit 1989 en die moet je zeker niet wegcijferen. Het geluid daarop klinkt uitstekend, alsof het materiaal 'stiekem' een enorme opknapbeurt ondergaan heeft.

Maar feit is wel dat je hier dezelfde cd live voorgeschoteld krijgt in precies dezelfde uitvoering, met daarnaast een paar extra nummertjes.
Het pluspunt is hier wel dat je op de details moet letten: Beluister het op een goede installatie, alsof je bij het optreden bent, en dan blijkt dat de songvolgorde (gewoon dus de tracklist van de show) ijzersterk is opgesteld met de echte klappers aan het einde. Vanuit dat oogpunt verdient dit zeker een ruime voldoende. Daarnaast is de muziek ook zeer genietbaar, natuurlijk.

En het heeft extra waarde als je Supertramp in Amsterdam gezien hebt in 1983, het afscheidsconcert in feite, toen er nagenoeg dezelfde setlist werd gespeeld als op Paris. Misschien een paar tracks van ...Famous last words.

Maar kan mij het concert nog redelijk voor de geest halen.

Wauw!! Top plaat er staat niks slechts op!

Van het Paris concert zijn destijds kennelijk ook beeldopnames gemaakt. Hier heeft men nooit wat mee gedaan (heb ik begrepen) maar men heeft dan nu eindelijk alles kennelijk opgepoetst en het concert komt binnenkort ook op Blue Ray uit. Toch wel aardig. Ben wel benieuwd of dat er nog een beetje uitziet of dat het net zo'n domper wordt als de DVD van Alchemy van Dire Straits.

Dat vult deze mooi live plaat dan aardig aan. Overigens vond ik de show in het Olympisch stadion in Amsterdam destijds sfeerloos.

Live is het vrij zakelijk. Ik denk niet dat ik ooit zal besluiten om naar een concert van Supertramp te gaan, zeker niet zonder Roger Hodgson.

Ik heb Supertramp 3x in hun goede (oude) tijd gezien, Dus inderdaad met Hodgson en ik kan je meedelen dat waren topconcerten (o.a in Ahoy) met het nummer Crime of the Century dat live veel indruk op mij maakte.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat toen Roger eruit stpte ik hun geluid te eentonig vond en ze niet meer heb gevolgd.

Kwalitatief was het live natuurlijk ook een fantastische band, muzikaal hoogstaand en te gekke songs.
Maar het leefde live nooit echt vind ik. Zij bleven heel dicht bij de originelen en het showelement was eigenlijk ver te zoeken.
Maar ze hebben wel geschiedenis geschreven natuurlijk.

27 augustus op DVD en Blu ray, mij benieuwen

ben vooral benieuwd naar de extra tracks eigenlijk

Verder heb ik geen enorme verwachtingen van het zien van Supertramp maar misschien hadden ze een leuke lichtshow?

Oud nieuws, zie rest topic

Er is in afgelopen 30 jaar nog weinig verbetering te bespeuren in de verstandhouding van de toenmalige Supertramp leden.... Een reünie is nog heel ver weg dus....
Roger's comments about the Paris Live DVD - Supertramp & Roger Hodgson - BreakfastInSpain.com

Edit: De reactie van het "supertramp partnership":

The Logical Web - Respuesta de La Sociedad Supertramp y Eagle Rock a la carta de Roger Hodgson sobre "Live in Paris 79" - thelogicalweb.com

Ik vind de beeld kwaliteit wel redelijk na het zien van de sample's...

Wel hele goeie, mooie Blu Ray van dit concert.

Zit er aan te denken deze bestellen, wat is er mooi aan?

geluidskwaliteit?
beelden?
extra's?

Geluid: perfect
Beelden Close Up: Zeer goed
Beelden Totaal Shot: Erg Korrelig
Bonus: remix van een audio track

Voor een opname uit 1979 (!!!!!) hebben ze zeer goed werk geleverd. Veel beter dan bijvoorbeeld de heruitgave van Alchemy (Dire Straits) uit 1985 waar gewoon heel slecht werk is geleverd.