AC/DC - Fly on the Wall (1985)

Ook dit album valt goed in de smaak! Vooral het eerder aangehaalde zware geluid van de gitaren ligt altijd goed in het gehoor van mij. 4*

De hoes is grappig met het oog voor de "y". De plaat had eigenlijk "Fly on the fence" moeten heten, want een wall is het natuurlijk niet . Ik vind vooral de tweede helft van de plaat beter als de eerste.

Ik heb deze en de opvolger de afgelopen weken eens veelvuldig afgespeeld, maar deze valt me nu toch eigenlijk enorm mee. Voor een ac/dc album best een stevig album, alleen jammer dat de stem zo ver weg klinkt op deze plaat. De eerste 2 nummers en sink the pink zijn wel mijn favorieten, maar eigenlijk is het hele album kwalitatief wel gelijk, nergens kakt het echt in, en echt een slecht nummer staat er ook niet op.

Na alle albums van AC/DC de afgelopen tijd veelvuldig opgezet te hebben, kom ik steeds vaker automatisch bij deze uit. Vooral het harde en rauwe geluid zorgt ervoor dat ik hem steeds vaker weer wil opzetten. Dat Brian zijn stem wat ver weg klinkt, valt eigenlijk alleen maar op het eerste nummer echt op, op de rest van de nummers valt het wel mee. Na jaren en regelmatig de AC/DC cd,s opgezet te hebben kan ik wel zeggen dat deze misschien wel mijn favoriet in met Brian als zanger! Was lang wennen, maar heerlijk album, met een knaller van een opener. Vooral in de auto aanbevelenswaardig om op te zetten! En voetje rechts niet te ver naar beneden drukken dan! ?

Hey Ricardo, grappig die ommezwaai. Het heeft wel even geduurd zie ik, wanneer ik terugblader hiero.

Geweldige plaat. Zeer onterecht vaak afgedaan als zwak.

Bij het titelnummer vraag ik me af wat ze met de zanger hebben gedaan. Weggestopt in een regenton ?
Verder een nummer dat ik ben vergeten voor dat het is afgelopen.
Shake Your Foundations klinkt al iets beter met Brian Johnson nog steeds in die ton. Overtuigd nog steeds niet echt.
First Blood gaat dezelfde voet verder. Het wordt er niet beter op.
Danger bevalt mij iets beter. Brian is uit de ton gekropen.
Sink The Pink is iets beter maar het blijft erg matig allemaal tot nu toe.
Playing With Girls volgt het bekende recept.
Stand Up. Gebeurde het maar....
Bij Hell Or High water is Brian weer terug in zijn ton
Bij de laatste twee kan ik alleen maar in herhaling vallen.

Kortom Fly On The Wall is een slecht geproduceerd album met matige songs.

En dat zeg je gewoon als feit ?

Nope als mening

Zoald ik in een eerder bericht zei: met Fly on the Wall heeft AC/DC zijn zwakste album uitgebracht. Nu is AC/DC niet meteen een band waarvan je een koerswijziging verwacht maar de songs hier zijn weinig geïnspireerd, zelfs banaal (alleen de eerste 2 nummers zijn behoorlijk). De zang van Brian Johnson valt ook hier tegen en de vlakke productie met teveel echo maakt het nog erger.

Niet iedereen is het daarmee eens. Ik in ieder geval niet. Lekkere harde plaat, en allemaal goeie nummers. Na dit album vind ik eigenlijk alleen de singles nog goed, hoewel Rock Or Bust me enigszins verraste.

Een aardige miskleun vind ik dit album. De opener laat meteen horen wat er mankeert: de zang van Brian Johnson is niet bepaald goed (of dat aan de productie ligt of niet, laat ik in het midden), het klinkt rommelig, zelfs het soleer van Angus Young klinkt plichtmatig.

Eigenlijk is daarmee alles gezegd over dit album, waarbij het me ook nog tegensteekt dat zo goed als elke song een refrein heeft dat op dezelfde manier is opgebouwd. Vooruit dan, Sink the Pink is nog best te pruimen.

1,5 sterren

Mijn stem verhoogt. Elk nummer komt heerlijk binnen met Playing with Girls als hoogtepunt.

En nog even petje af voor Simon Wright. Hij lijkt een beetje vergeten, maar ik vind hem perfect bij AC/DC passen. Veel beter dan Chris Slade. Dat gezegd hebbende, nog beter was gewoon Phil Rudd geweest. Die man weet iedere vierkwartsmaat swingend te maken. Fijn dat hij weer terug is op het nest.

Al veel teveel enthousiaste berichten van mijn kant, ik weet het. Maar ik vind het zo onterecht dat deze zo mager gewaardeerd wordt hier. Ik zet Back In Black, For Those About To Rock en Fly On the Wall op gelijke hoogte. Dit is hun hardste. Compromisloos stevig. En allemaal goeie nummers. Ben zo benieuwd hoe ze hier zelf op terugkijken.

De twee opvolgers, Blow Up Your Video en Razor's Edge vond ik wat poppy en gezocht. De platen erna.... tja. De singles leuk, de rest tamelijk saai en forgetable. Maar dít was de AC/DC die je trommelvliezen liet scheuren. De Let There Be Rock uit de Brian periode. De enige reden dat ik geen vijf sterren geef is dat de bas wat weinig ruimte kreeg tussen deze muren van gitaar en drums. Een goeie remix zou gewaardeerd worden. Verder topplaat.

Helemaal met De buurman eens, voor mij is dit album ook geweldig en staat ie op gelijke hoogte met BiB. Hier draait ie op dit moment weer zijn rondjes en verhoog ik de score met een halfje. Geen last van jou enthousiaste berichten

?

Kronos, dat zal een moment van zwakte zijn ofwel speelde Dio al op de achtergrond bij het schrijven van mijn bericht. Multitasken is blijkbaar niet aan mij besteed.

Je bedoelde Danger. Niet het beste nummer, wel te gekke solo.

Klopt mijn zomerse gevoel bij Fly on the Wall? Jazeker, op 28 juni 1985 verschenen, vertelt Wikipedia.
Qua vakantie was dat een mooie zomer: met vrienden per auto naar Frankrijk en na regen door naar Spanje. In de auto Shirley Bassey als gouden compromis, "Diamonds Are Foreveeeeeerrr"!

Qua AC/DC was het dus minder, om de exacte redenen hierboven door MuMensen genoemd. Zwakke productie qua zang- en drumgeluid, nummers die wel in de formule passen maar spontaniteit missen en mijn toevoeging is dat het qua sologitaar ook niet spettert.
Ik begrijp dat de heren Young zelf produceerden om in een Zwitserse studio terug naar de basis te gaan keren. Wat dat betreft was het beter geweest om in Australië op te nemen onder de productionele hoede van Vanda & Young, als op de eerste albums.
Dat Simon Wright een goede drummer is, is een feit. Maar voorganger Phil Rudd heeft een swing die Wright ontbeert.

Videoclips waren inmiddels belangrijk en vroegen de nodige aandacht. Een vijf nummers tellende videoband met dezelfde albumtitel was het gevolg.
Mijn favo's zijn dezelfde als bij anderen: Shake Your Foundations en vooral Sink the Pink. Ook aangenaam is dat Brian Johnson ter variatie in het begin van Danger een octaafje lager zingt.

Al met al een krappe voldoende voor deze vlieg op de schutting, zoals spinout scherp observeerde.

Merkwaardig is dat in de 2 clips van Shook me all night long 1 clip met Phil Rudd en de andere clip Simon Wright achter de drums zit. Chris Slade is dat niet die kale drummer in de tijd van Thunderstruck?? Chris Slade ben ik het niet met je eens, zowel Simon Wright, Chris Slade en Phil Rudd liggen erg dicht bij elkaar qua ritme. Dat Phil Rudd iedere vierkwartsmaat swingend weet te maken ben ik wel met je eens. Denk dan gelijk aan Night Prowler van het Highway to hell album. Alleen al dat rete strakke ritme is al aanleiding om de volume knop volledig open te draaien. en dan heb ik het nog niet eens over de rest van dit krankzinnige waanzinnig mooie afsluiter van de Highway to hell album.

"De Let there be rock uit de Brian periode" Het Brian Johnson tijdperk is totaal niet te vergelijken met het Bon Scott tijdperk. En al helemaal niet met het redelijke album Fly on the wall, maar goed smaken verschillen!!

Voor wat betreft de verschillende drummers in die clips: clip nummer 2 stamt uit de tijd van de (grotendeels) verzamelaar Who Made Who uit 1986. Vandaar Wright achter de drums.

En verder: waarom zouden de periodes van Bon Scott en Brian Johnson totaal niet te vergelijken zijn? Je kunt je voorkeuren hebben, maar vergelijken is dan ook wat anders dan gelijk stellen. Er zijn verschillen, natuurlijk. Het ging mij juist om de overeenkomst, en die heb ik beargumenteerd dacht ik.