Fehlfarben - Monarchie und Alltag (1980)

Fehlfarben kwam voort uit de as van Mittagspause, waarbij de muziek toegankelijker is geworden.
Daarbij kun je bij deze Düsseldorfers vergelijkingen maken met andere namen. Zo moet ik met het felle gitaarspel in opener Hier und Jetzt denken aan Paul Weller (bij The Jam) en Wilko Johnson (o.a. Dr. Feelgood), terwijl zanger Peter Hein rauw zingt, op het boze af. Verslavend lekker is Grauschleier met het refrein dat Grootfaas vijftien jaar geleden al citeerde. Bovendien een saxsolo, die de gedreven muziek extra diepte geeft.

In Das sind Geschichten kun je qua gitaarriff en groove aan The Cure denken, maar de zang maakt dat dit onmiskenbaar Fehlfarben is. Hetzelfde gebeurt met (het verder Duitstalige) All that Heaven Allows met opnieuw de sax van Frank Fenstermachter. Dan keert de vinnigheid terug in Gottseidank nicht in England, waarna een gereviseerde versie van Millitürk kant 1 afsluit. Het nummer stond in geheel ander jasje op het album van Mittagspause, eigenlijk doen alleen zang en tekst nog aan het origineel denken; de muziek is nu dansbaar als bij Talking Heads.

Een pulserende synthbeat opent kant 2 via Apokalyps, waaraan Tomas Schwebel zijn hakkende gitaarlicks toevoegt. Bekendste nummer is Ein Jahr (Es geht voran), de enige waar ik weinig mee kan. Dat komt door de grote flirt met funk/disco, compleet met de oeiw-oeiwgeluiden. Doet me denken aan In de disco van Noodweer, bij de Duitse collega's is de tekst serieuzer.
Met Angst weer snelle gitaarwave, geen hoogvlieger ondanks de sax die de boel opleukt, met Das war vor Jahren is de wave iets wilder. Afsluiter Paul ist tot draait om een monotone synthlick, ondersteund door saxofoon. Je kunt weer aan The Cure denken, maar ook aan O.M.D. en vooral aan Fehlfarben: de groep trekt ook nu weer de muziek naar zich toe.

Al in 2000 verscheen een uitgebreide en opgepoetste editie van dit album, dat echter een hoes van zo'n kwaliteit heeft dat je de elpee zou moeten willen.

Mijn reis door de new wave van oktober 1980 kwam van Amok Koma van Abwärts, waarna ik diverse Engelstalige albums al bleek te hebben besproken, zodat ik hier uitkwam.
Volgende nummer op mijn afspeellijst met new wave is An Cat Dubh van U2, maar omdat ik het bijbehorende Boy al eerder besprak, kom ik bij een andere klassieker: Remain in Light van Talking Heads.