KISS - Love Gun (1977)

Je zou 'Love Gun' een broertje van 'Rock and roll over' kunnen noemen omdat ze ongeveer hetzelfde klinken, toch vind ik de songs op de voorganger beter met uitzondering van de geweldige titeltrack.

Bij Kiss ben ik nooit veel verder gekomen dan de Alive platen (t/m III) en het prima 'Revenge'. Op studioalbums vind ik de band vaak te vlak en braaf overkomen. Zo ook op deze LP.

Er staan een aantal uitstekende nummers op de plaat zoals I Stole Your Love, Shock Me, Got Love For Sale en het titelnummer. Na het eerste nummer op kant B is de koek ook een beetje op. Dit word nog eens bevestigd met de dramatische cover 'Then She Kissed Me'.

Alive II is dan ook nauwelijks een liveplaat te noemen door alle correctiewerk dat er daarna in de studio nog aan is geleverd. Toch hoor ik nummers als Love Gun en Shock Me veel liever op het 'live' album dan op het studioalbum.

Dat zou best kunnen. Heb Alive II eigenlijk al een hele poos niet meer gedraaid. Net als Love Gun Overgens.

De lijn van Rock and Roll Over wordt verdergezet. Love Gun is een van de beste nummers van Kiss. Heerlijk gezongen door Paul. De rest van het album mag er ook zijn. Al had de cover op het eind niet gemoeten. Maar Plaster Caster is nog slechter. Voor de rest enkel degelijke rockers. En een knappe foute hoes.

88/100

Gisteren de video aangesloten en Animalize Live Uncensored afgespeeld. Geweldige band en sterke uitvoering van Love Gun. Het album Love Gun laatst nog tussen mijn LP's gevonden. I Stole Your Love blijf ik één van KISS' mooiste nummers vinden. Heb na het titelnummer echter de indruk dat het kruit wat verschoten is.

Net als de meeste Kiss-albums is ook deze wisselvallig en ook wat mat geproduceerd. I Stole Your Love, Shock Me en Love Gun vind ik meer dan behoorlijk maar Plaster Caster en vooral de cover van Then She Kissed Me zijn miskleunen.

Als semi hardrocker (duurde niet lang) in mijn tienerperiode, leende ik deze wel eens van mijn zwager( een echte hardrocker, biker.)
Toendertijd vond ik het wel een goede plaat.
Titeltrack is fijn en naar mijn idee gelijk het prijsnummer.
Inderdaad wisselvallig als geheel.

Kiss bracht in die tijd ook wel erg snel nieuwe platen uit. En er volgde uiteraard iedere keer weer een tournee. Veel tijd blijft er dan niet over om met sterke nummers op de proppen te komen. Ik heb in ieder geval altijd het gevoel gehad dat daar de wisselvalligheid vandaan kwam. Had van Rock and Roll Over en Love Gun 1 plaat gemaakt. Dan hadden we een Kiss klassieker gehad.
Maar goed, de Kiss machine draaide op volle toeren. De platen verkochten en de tournees waren uitverkocht. En Kiss was een van de grootste bands in deze periode. Zeker in Noord Amerika.

Acceptabele Kiss-plaat. Logisch dat de band sneller platen uitbracht dan de gemiddelde fan kon beluisteren; de band was gruwelijk populair. Alle echt goede nummers staan ook op Alive II. Minder fillers dan op de voorganger. Naast het inmiddels platgedraaide en gespeelde titelnummer is Shock Me mijn favoriet.

Ongeveer elk jaar een album uitbrengen was in die tijd heel normaal. En na een jaar lang het album grijs gedraaid te hebben konden de fans niet wachten op nieuw materiaal.

En toen verdiende je ook nog een aardig centje aan albums...

Daar moesten ze het van hebben. En toeren diende om het album te promoten. Tegenwoordig is het omgekeerd.

Van KISS kwamen er tussen 1974-1979 maar liefst zeven studio albums, twee live, vier solo albums en een verzamelaar uit, dus in 5 jaar maar liefst 14 albums, die ten tijde van Dynasty (1979) allemaal nog in de Billboard Top 100 stonden.

Een logischer vervolg van Destroyer, maar Kiss maakt nauwelijks progressie. De band is meer als band gaan spelen maar daar blijft het ook wel bij. Steeds weer diezelfde formule van simpele rockliedjes met wanstaltige teksten. Hoewel de titeltrack het beste is wat de band geschreven heeft, scoort het gemiddeld niet beter dan het debuut of Destroyer. Opvallend is ook het dunne geluid. Ik had wel verwacht dat Kiss daar inmiddels wel budget voor zou hebben. Door die productie krijgt het materiaal ook geen kans om te spetteren. Eerdere kritiek blijft ook hier gewoon staan. Ik voel er weinig voor om dat steeds te herhalen.


Tussenstand:
1. Kiss
2. Love Gun
3. Destroyer
4. Hotter Than Hell
5. Dressed To Kill
6. Rock And Roll Over

Nog even volhouden jongens! Vanaf de jaren 80 worden de albums alleen maar beter. Muzikaal sowieso veel interessanter. De jaren 70 Kiss is inderdaad nogal matig qua muzikaliteit. Ik hou er wel van hoor. Begrijp me niet verkeerd. Want simpele liedjes kunnen juist ook erg mooi zijn en goed werken. Maar in de jaren 80 (en ook al eind jaren 70 trouwens) had Kiss betere muzikanten in de band met Vincent, Kulick, Carr en Singer bijvoorbeeld.

De jaren '80-albums van Kiss vind ik niet beter, integendeel buiten het (commercieel geflopte) buitenbeentje Music from the Elder. Kiss heeft het nooit moeten hebben van hoogstaande composities en dito albums, wel van hun spectaculaire live-shows.

Blij dat iemand het begrijpt, dat lijkt mij ook nooit het doel van Kiss geweest.
Nee meer (radio) liedjes van een paar minuten in een r&r formaat.
Maar wel lekkere tunes die ik (en vele andere) prefereren boven die " hoogstaande composities" want dat is vaak toch helemaal geen lekkere popmuziek voor jongere (maar ook oudere) luisteraars.
Sommige muziekliefhebbers vinden het nu eenmaal erg fijn naar pretentieloze popmuziek te luisteren zoals : Ramones, Cheap Trick, (vroegere) Bietels etc, en daar voorzag Kiss destijds ook prima in.

Dat verklaart het succes maar ten dele. Ik heb KISS vroeger nooit live gezien. Mijn leeftijdgenootjes van toen ook niet. De kleding en schmink deden het natuurlijk ook wel bij de jeugd. Maar critici lijken door dat bombastische imago ook het soort bombastische muziek te verwachten dat toen gangbaar werd en missen het belangrijkste; de pretentieloze en prima nummers. Nog voor punk zijn intrede deed bood KISS al een alternatief voor pop- en rockbandjes die schenen te denken dat ze zich moesten (kunnen) meten met Mozart en Beethoven.

Overigens was Kiss toen enkel in de VS populair. De populariteit in Europa kwam er pas echt met Dynasty en de megahit I was Made for Loving You en was ook tijdelijk. In de jaren '80 was Europa meer in de ban van new wave, disco en synthipop.

Enkel in de VS? Hun debuut deed het al goed in Japan, hun tweede ook in Australië en Canada. Al met Destroyer begon het succes in Europa: VK, Duitsland, Noorwegen, Zweden, Zwitserland. Nederland stond wat achter. Dat ontdekte KISS pas massaal met Dynasty. Wel meteen op de eerste plek. En het hele decennium dat volgde bleef de band erg populair in Nederland.

Dynasty was het eerste Kiss-album dat in de Nederlandse albumlijst terecht kwam, inderdaad op 1. Toen waren alle Kiss-concerten ook in Europa uitverkocht. De jaren '80-albums verkochten in Nederland ook wel maar lang niet zo als Dynasty (geen daarvan kwam in de top-10 terecht) en ik denk ook dat Kiss qua populariteit hier destijds achter bv. Iron Maiden stond.

Dynasty was de grootste hit. Geen reden om het succes daarna te minimaliseren. In Nederland piekte Lick It Up (1983) nog op een veertiende plaats, Animalize (1984) op een zeventiende plaats. Zelfs Revenge (1992) haalde in Europa nog een vijfentwintigste plaats. De populariteit in Europa beperken tot Dynasty gaat niet op.

Crazy Nights was nog een hitje in Nederland.

En dat terwijl Europa in de ban was van new wave, disco en synthpop.

Ik wel.

Een 14e plaats is nog geen 1e plaats. Natuurlijk verkochten de jaren '80-albums nog redelijk maar geen van hen had die enorme impact van Dynasty.

Wij zijn dan in 1987. Kiss kon een graantje meepikken van de hernieuwde belangstelling voor hardrock maar moest qua succes Bon Jovi en Europe laten voorgaan.

Open deuren. Maar hun albums verkochten wel zo redelijk dat ze in de hitlijsten op redelijk hoge posities kwamen. Het voorstellen alsof de populariteit van KISS slechts tijdelijk was met Dynasty is dus larie.

Werd ook helemaal niet beweerd dat de populariteit tijdelijk was. Wat LucM beweert klopt gewoon, beetje vreemd om daar zo over te vallen.