Graham Nash - Wild Tales (1973)

Eigenlijk ook gewoon bijna even goed als zijn debuut "Songs For Beginners". "Wild Tales" gaat in dezelfde lijn door, wederom bijgestaan door David Crosby. Ook Joni Mitchell doet mee, op 'Another Sleep Song'. Voor mij is 'Oh Camil' het hoogtepunt. Zeer ondergewaardeerd. 5/5

Een prachtige LP/CD met prachtige nummers. Top, top, top. Nash is mijn favouriet van CSN&Y begin 70.

Heerlijke rustige cd met prachtig steel guitar werk van Ben Keith. Niet veel minder dan het debuut.

Ik betrap mezelf erop dat ik deze veel vaker draai dan Songs For Beginners. Om heel eerlijk te zijn sla ik deze inmiddels ook wat hoger aan dan het eveneens geweldige Songs for Beginners. Deze klinkt heel eerlijk en gevoelig, en qua sfeer doet het me ook meer. Vooral Another Sleep Song is schitterend, mijn favoriete Nash nummer.

Deze, Manassas van Manassas en If I Could Only Remember my Name van David Crosby zijn de beste drie solo-albums uit de CSN stal.

Op dit album staan 10 fantastische songs. Geen enkele misser en met als uitschieters Prison Song en Another Sleep Song.

Heerlijk solo album van mijn favoriete lid van het CSN(Y) gezelschap. Ik kan mijzelf echt niet vinden in die lage waardering van **1/2 ster van allmusic. Volgens mij slaan ze daar de plank volledig mis.

Ze slaan de plank daar geregeld mis ja. Vooral wat CSNY betreft.

Graham Nash is een zeer ondergewaardeerd artiest. Dit is, net als het debuut, een topplaat. Voorlopig 4* met grote kans op verhoging.

Toch maar met een halfje verhoogd, dit wat duistere en grimmige album van Graham Nash. Dit is niet meer de Nash van 3 jaar eerder, zijn liefdesverdriet is voorbij, evenals de verliefdheid en de daarbij horende liedjes, zoals Simple Man en Our House. Er gebeurt meer in de wereld, zo werd zijn vriendin vermoord, en wond hij zich ook op over allerlei misstanden in de wereld om hem heen. Zat overigens net te luisteren naar de Prison Song met CSNY ten tijde van de Ranch Rehearsals... opvallend om te zien dat Neil Young elke keer net te laat is met zijn deel van de harmonie.

Eerlijk gezegd vind ik Wild tales op bepaalde momenten zelfs aantrekkelijker dan Songs for beginners.

Het grote verschil met z'n veelgeprezen voorganger is het volledig ontbreken van een hit als Chicago. Die single leidde ook automatisch tot veel hogere verkoopcijfers van zijn eerste solo-album. Maar dat maakt Songs for beginners nog niet automatisch beter.

De tracks die als single van Wild tales zijn afgetrokken waren overigens On the line en Grave concern (ijzersterk nummer zonder veel discussie.)

Ik vind Wild tales een geweldig album, haast inderdaad een beetje 'wild'. Woest van muziek, tekst en uiterlijk. En Graham Nash neemt geen blad voor de mond, zoals op Oh! Camil.
David Crosby mag vocaal ondersteunen op Prison song, And so it goes en On the line.

Voor mij is Wild tales bij nader inzien eigenlijk één van de topstukken in het gehele CSNY oeuvre, in de meest uiteenlopende verbanden bekeken. Dat geldt ook voor Nash t.o.v. het solowerk dat Neil Young op dat moment in zijn emotionele, psychisch wankele, periode produceerde, Time fades away en later On the beach.

Maar waar Young niet kijkt op een jaarlijks album meer of minder, ligt de productie bij Graham Nash veel lager. En het niveau van Wild tales heeft hij volgens mij ook nooit meer bereikt, zeker solo niet meer. Wind on the water samen met David Crosby was erg goed, en dan duurt het pas tot 2004 als hij, opnieuw met Crosby, een laatste grandioos, titelloos epos aflevert.

Desalniettemin vind ik hem met Wild tales in 1973 iedereen te slim af, jammer dat het grote publiek het op dat moment niet heeft herkend.
Overigens hoog tijd voor een mooie geremasterde opknapbeurt van dit album.

Another Sleep Song Kan zich meten met de beste Young nummers. Prachtig nummer! De rest van het album kan dat niveau helaas niet halen, maar is alsnog van prima kwaliteit. Al om al was z'n debuut toch net even beter.

Een wat zwaarder en serieuzer album dan het debuut, maar eigenlijk geen spat minder. De sound van On the line is bijna cliché-honky-tonk-country, maar wat klinkt die combinatie van drums, steelgitaar, mondharmonica en koortje perfect, en die wandelende bas maakt het helemaal áf. Nash op het toppunt van zijn kunnen, inderdaad jammer dat het grote publiek het op dat moment niet heeft herkend zoals musician hierboven stelt – de 34ste plaats van de Amerikaanse albumlijst is teleurstellend, zowel voor een artiest van Nashs reputatie (als op dat moment nog high-profile-lid van CSNY) als voor een album van deze kwaliteit.
 

Ík ben nog niet toegekomen aan iets anders dan Songs for Beginners, omdat ik dat zo'n ontzettend mooie plaat vind. Deze staat nu in de playlist, ik ben benieuwd

Wat een mooi album is dit, zeg! Ik vond Songs For Beginners een prima album, maar deze acht ik toch nog wel een stukje beter. Het album loopt als een trein, het luistert heerlijk weg. Mooie arrangementen, prachtig ingezongen.
Meerderen hebben het al gezegd, en ik sluit me er bij aan: Another Sleep Song is echt prachtig!

Ik moet het nog wat vaker luisteren om een goed oordeel te kunnen geven, maar ik zit nu aan vier sterren te denken.

Een aparte hoes dit Wild Tales van Graham Nash. De hoes heeft een donkere uitstraling dan hier op de foto naar voren komt. De muziek is meer Americana dan Song for Beginners dat her en der Beatlesque aandeed. Ik beproef hier ook wat meer variatie en de composities zijn wat compacter van aard. Grote vriend David Crosby is hier ook wederom op 2 nummers aanwezig alsook Joni Mitchell. Met de inzet van de mondharmonica komt een sfeer van Young ook wat meer naar voren, maar Nash is bovenal Nash en zijn muziek heeft voor mij toch meer dat gemoedelijke over zich dan een Young.

Komt ook omdat hij Ben Keith op pedalsteel heeft en Tim Drummond op bas.

De pedalsteel geeft het geheel idd. een warm tintje mee en de bas mag af en toe prominent naar voren komen. Bij Oh! Camil krijg ik -vooral in het begin- een Where do you go to, my Lovely van Peter Sarstedt gevoel, maar gaanderweg doet de tekst daar wel een andere draai aan geven. Vrij in je gezicht tekst van Nash. Ik heb dit album vandaag een wasbeurt gegeven en dat heeft het goed gedaan, een mooie heldere productie.

David Crosby doet overigens niet aan twee nummers, maar aan drie nummers mee. Namelijk Prison Song, And So It Goes en On The Line. Ik zag trouwens op Wikipedia dat Joe Yankee (ofwel Neil Young) ook nog even meedoet. Hij speelt piano op And So It Goes.

Ik vind deze plaat echt prachtig. Ik vind Songs For Beginners prima en Songs For Survivors luistert ook goed weg, maar Wild Tales doet mij veel meer. Ik zet hem vaak op. De sfeer van het album vind ik een stuk mooier dan van de illustere voorganger en de composities doen mij als geheel ook meer. Een verhoging naar 4,5 ster lijkt mij op zijn plaats.
Erg mooie plaat.

Ik mis een beetje een 'bite' op dit album. Pas het nummer 'Oh! Camil' heeft dat stukje spanning dat ik zoek. Evenals On The Line dat ook heeft. Zou de mondharmonica dat soms toevoegen?
Verder dan 3* kom ik dan ook niet. Het album in zijn geheel is me niet spannend genoeg. Voor mij is het daarom ook wel te begrijpen dat het op de OOR jaarlijst van 1974 op een bescheiden 47e plaats staat. Veel fan zijn echte fans zullen het vast niet met mij eens zijn

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

We hadden jarenlang de CD van Wild Tales in de auto liggen. Die kwam dus meer dan geregeld langs, zodat we met zijn drieën vele nummers meezongen. En hoewel de tijd van de anti-oorlogsongs destijds al grotendeels voorbij was, kwam Graham met Oh! Camil. Het mooiste nummer van het album.

Grave Concern is echt zo'n fantastische track.

na de solo albums van Neil Young "After the Gold Rush" (1970), "Harvest" (1972), het gelijknamige Stephen Stills (1970), Stephen Stills 2 (1971) en David Crosby's "If I Could Only Remember My Name" (1971) kwam in 1973 deze "Wild Tales" uit na zijn eerdere, wat zoetsappigere solo debuut "Songs for Beginners"(1971). een album waar ik destijds als 16 jarige puber danig van onder de indruk was. de Engelse folkie Graham Nash die lieve liedjes als "Teach Your Children" en "Our House" schreef voor het CSN&Y album "Deja Vu", hoewel een nummer als "You'll Never Be The Same" daar wel aan doet denken, laat zich hier van zijn meer grimmige, rockende kant horen. nummers als Wild Tales, Hey You (met een "Neil Young" sound) en met name Grave Concern met gierend slide gitaarspel van David Lindley hakken er lekker in. "Oh Camil" met die scheurende mondharmonica en Dave Mason op gitaar blijft 50 jaar later nog steeds een nummer om van te smullen. de heerlijke melodie van "On The Line" met pedal steel van Ben Keith en de afsluitende ballad "Another Sleep Song" met dobro spel van dezelfde Ben Keith zijn eveneens fijne nummers. de piano ballad "I Miss You" heb ik altijd een mindere track gevonden. al met al een album dat 50 jaar na dato nog steeds fris en energiek klinkt. met terugwerkende kracht is dit toch wel een klassieker te noemen.

Graham Nash schreef alle nummers van dit album en produceerde het zelf (recorded at Rudy Records, San Francisco)

de muzikanten op dit album waren:
Johnny Barbata: drums
Tim Drummond: bass
Graham Nash: acoustic guitar, electric rhythm guitar, electric piano, piano, harmonica, vocals
David Lindley: electric slide guitar, mandolins
Joel Bernstein: acoustic guitar
Ben Keith: pedal steel guitar, dobro
Harry Halex: electric piano, acoustic guitar
Joe Yankee: acoustic piano
Dave Mason: 12-string guitar (track 7)
Joni Mitchell: additional vocal (track 10)
David Crosby: vocals (track 3,5,9)