menu

Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992)

mijn stem
4,03 (1307)
1307 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Epic

  1. Bombtrack (4:05)
  2. Killing in the Name (5:14)
  3. Take the Power Back (5:37)
  4. Settle for Nothing (4:48)
  5. Bullet in the Head (5:10)
  6. Know Your Enemy (4:56)

    met Maynard James Keenan

  7. Wake Up (6:04)
  8. Fistful of Steel (5:31)
  9. Township Rebellion (5:24)
  10. Freedom (6:07)
  11. Darkness * (3:40)
  12. Year of the Boomerang * (4:02)
  13. Freedom [Remix] * (6:13)
  14. Take the Power Back [Live] * (6:12)
  15. Freedom [Live] * (5:59)
  16. Bombtrack [From Mark Goodier's "Evening Session"] * (4:08)
  17. Bullet in the Head [Remix] * (5:40)
  18. Darkness of Greed * (3:40)
  19. Bullet in the Head [Live] * (5:44)
  20. Bombtrack [Live] * (5:53)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 52:56 (1:44:07)
zoeken in:
avatar van IllumSphere
1,0
west schreef:
Ik ben nogal verbaasd dat juist jij IllumSphere dit met maar liefst 1,0* waardeert. Ik dacht dat jij wel van een beetje raggende rauwe rock hield. Als je trouwens Killing In the Name geweldig noemt, ook al speelt nostalgie mee, dan kan ik je niet volgen als je de rest dan niks vindt. Zo ontzettend verschilt dit niet van elkaar. Ik proef hier toch een bijna anarchistische proteststem tegen een protestalbum...

Dan proef je toch iets verkeerds. Het is inderdaad zo dat ik op tijd en stond wel van het hardere werk hou, maar dat betekent niet dat ik ieder werk dat hard gaat kan waarderen. Af en toe stoot ik tegen misbaksels aan en dat is wat de plaat in mijn ogen min of meer is. En wat is er zo vreemd aan iemand die een nummer van een plaat geweldig kan vinden en de rest die gelijkt op dat ene nummer niet kan waarderen? Dat nummer was immers de meest gedraaide hit (en waarschijnlijk ook de enige hit van deze plaat) en heeft als voordeel dat die in GTA: San Andreas zat waardoor ik hem gemakkelijk kan linken aan verschillende herinneringen. Dat heb ik bijna tot niet met de rest waardoor dat voordeel niet van toepassing is bij hen. Al weet Wake Up ook deels van dat voordeel te kunnen genieten, al was het maar omdat het een soort van cover van Kashmir is.

Ik weet niet hoe het zit met jullie, maar in mijn geval kan nostalgie wel kikkers doen veranderen in prinsen.

Edwynn zijn verwoording ligt trouwens een stuk dichter bij de reden waarom ik deze plaat niet kan 'uitstaan'. Nu is bij dergelijke muziek de boodschap van weinig belang, maar wat maakt de plaat dan zo goed en beter dan de rest? Omdat het hip-hop en rock weet te combineren? Het verleden (ook voor '92) bewees toch dat beide genres perfect met elkaar om konden gaan. Wat maakt het dan beter dan bijvoorbeeld een plaat van de Beastie Boys? Als een plaat zo in de hemel word geprezen, dan moet er toch iets zijn wat van deze plaat een klassieker maakt. Ik bedoel uiteraard niet dat klassiekers geen simpele harde platen mogen zijn, maar het moet toch wel meer hebben dan enkel harde muziek die destijds tegen de schenen van een conservatieve maatschappij wist te schoppen. Nu kun je dat gegeven ook zien als een criteria voor een klassieker, maar dan moeten de mensen dat ook bewust meegemaakt hebben. In '92 was ik nog niet eens een zaadcel.

avatar van deric raven
3,5
De energie en oplopende spanning bij de live concerten bepalen natuurlijk ook veel.
En deze band lukte dat aardig om dit ook op het studio album over te brengen.
Het speelt waarschijnlijk een grote rol om dit ook daadwerkelijk mee te maken, alleen zie ik RATM niet geheel als een crosoverband zoals er op dat moment veel waren.
RATM is meer richting hardcore punk (Minor Threat e.d) met hiphop invloeden.
Biohazard is enigszins vergelijkbaar, al zijn hun nummers minder pakkend voor een groter publiek.

avatar van Edwynn
Biohazard is veel zwaarder. RATM is 3FM proof.

avatar van sjoerd148
3,5
IllumSphere schreef:
Het enige nummer dat ik hier geweldig vind is Killing in the Name en dat komt merendeel door nostalgische redenen

En of ... Ik kan me de schoolfeesten nog goed herinneren dat je het ene moment nog stond te schuifelen met je favoriete meisje op Beverly Craven en daarna deze plaat keihard werd ingestart. De jongens vonden dat natuurlijk geweldig

avatar van west
5,0
IllumSphere schreef:
(quote)

Af en toe stoot ik tegen misbaksels aan en dat is wat de plaat in mijn ogen min of meer is. En wat is er zo vreemd aan iemand die een nummer van een plaat geweldig kan vinden en de rest die gelijkt op dat ene nummer niet kan waarderen? Dat nummer was immers de meest gedraaide hit (en waarschijnlijk ook de enige hit van deze plaat)... waardoor ik hem gemakkelijk kan linken aan verschillende herinneringen.


Nee sorry, ik kan je hier echt niet volgen. Als je één nummer van deze plaat geweldig vind, dan kan je de rest geen 'misbaksel' vinden, daarvoor - zo schrijf je zelf ook - lijkt die rest teveel op dat ene nummer. De sound van het hele album is ook prima terug te horen in die song.
Nu kan ik me wel voorstellen dat je de rest op één of andere manier minder waardeert, maar niet met 1,0*: een score waar ik ook nog eens slecht tegen kan. Ik ben daar op één of andere manier allergisch voor. Ik zag gisteren een advertentie voor de 100 beste van Anita Meijer en Lee Towers. Dat lijkt mij eerder een kandidaat voor 1,0* als dit Rage Against the Machine.

avatar van IllumSphere
1,0
Waarom citeer jij een heel stuk tekst als jij jouw toch enkel fixeert op die ene vraag? En we kunnen blijven discussiëren dat jij dergelijke dingen niet snapt en ik kan blijven met argumenten gooien, maar dat haalt niets uit. Ik vind dat nummer geweldig en de rest niet. Punt aan de lijn. Het hoeft niet altijd een reden te hebben waarom ik dat geweldig vind en de rest niet.

En d'r zit heus geen mathematische berekening achter mijn punten. Ik kon dit net zo goed een halve of een anderhalve ster geven. Maar ik voel me 'beter' bij een één, dus waarom niet? Het is mijn mening en ik doe het niet om in 'de groep' te mogen. En heel leuk en aardig dat '100 beste van Anita Meijer en Lee Towers' een 'geschiktere' kandidaat is om een één aan te geven, maar voor mij is het geen wedstrijd. Ik beoordeel niet om te beoordelen, ik doe het om mijn mening te kunnen verantwoorden. Ik luister daarom geen platen waarvan ik weet dat het niet mijn muziek zal zijn (en nooit zal worden), maar platen die ik wil en wou luisteren. En als er dan een plaat is die me zo weet te teleurstellen als deze plaat, dan hou ik me zeker niet in.

En ik vind van mezelf dat ik mijn mening heel goed heb beargumenteerd (laatste alinea van mijn vorig bericht), dus doe niet alsof ik het doe om gemeen te zijn.

avatar van LucM
2,5
Rage Against the Machine zal ik nooit tot mijn favoriete albums rekenen, ik vind het teveel geschreeuw en te weinig melodieus maar het klinkt wel gemeend en energiek met soms behoorlijke riffs en teksten. Ze waren zeker niet de eersten die rap met metal combineerden, dat was Run-D.M.C.

avatar van Ernie
4,5
Faith No More was nog ietsje eerder denk ik

avatar van Edwynn
Metal? Waar?

avatar van Shelter
4,0
Run DMC en metal??? ehhh.
Als je Walk This Way metel vindt..

4,5
Lekker rauw

avatar van Dungeon
3,5
Onze eigen Urban Dance Squad was lekker eerder

avatar van herman
4,0
Eerder dan RATM ja, maar eerste? En Faith No More, Fishbone, Living Colour, Bad Brains etc. dan?

avatar van Dungeon
3,5
Sorri Herman, meestal zoek ik bij twijfel feitjes uit. Nu niet. Ik heb het aangepast. Ik vertrouw er op dat jij het weet....

avatar van herman
4,0
Ach, dat hoefde nou ook weer niet. UDS was inderdaad eerder dan RATM, maar ik vond RATM altijd wel leuker vroeger.

avatar van west
5,0
Deze Utrechter vindt dat Mental Floss For the Globe wel in de buurt komt. Ook helemaal niets mis mee.

avatar van rarekwabbus
5,0
Ik kom er potverdrie net achter dat deze klassieker niet in mijn top 10 staat! Ik heb daar - helaas ten koste van Smashing Pumpkins - direct verandering in aangebracht. Dit album is één van de weinige albums dat fier overeind is blijven staan in mijn immer veranderende muzieksmaak. Sinds ik het voor het eerst hoorde toen ik een jaar of 14 was tot nu is er nooit een periode geweest waarin ik langer dan een maand geen RATM heb gedraaid. Dat moet toch iets zeggen?

avatar van Frenz
4,5
de energie en in mijn ogen oprechte verontwaardiging over het onrecht in de wereld: ongeëvenaard. Zag ze ooit op Pinkpop en het ging helemaal los. Wel een beetje schizo: iedereen ging massaal achter de band staan, die vooral oproept dat je zèlf moet nadenken en niet achter meute aan moet sjouwen.

Hoe dan ook, de meest geslaagde fusie van rap & rock/metal, met dank idd aan UDS

avatar van dreambrotherjb
3,5
Heerlijk album als je er helemaal zin in hebt. Normaal gezien is dit absoluut niet mijn 'genre', maar RATM, die lekkere woede en kracht in de muziek/teksten/gitaar!

Daarstraks me nog even 5 minuutjes helemaal laten gaan op Killing in the name of tijdens het ophangen van de was. Soms is het gewoon niet tegen te houden;-)

avatar van Ronald5150
4,5
Mijn kennismaking met Rage Against the Machine was tijdens een geschiedenisles op de middelbare school. Mijn geschiedenisdocente (Ineke v.d. Berg, ik ben je eeuwig dankbaar) liet tijdens een les een optreden zien van Rage Against the Machine. Ze plaatste het in de context van de rassenrellen in Los Angeles naar aanleiding van de zaak Rodney King. Ik werd direct omver geblazen door de rauwheid en de directheid van Rage Against the Machine. Dit had ik nog nooit gezien. Niet alleen vanwege die rauwheid en directheid, maar ook vanwege de cross-over van hiphop en rock. De thematiek kwam bij mij eigenlijk pas later, daar stond ik op dat moment niet bij stil. Wel was ik direct zwaar onder de indruk van Tom Morello. Wat doet die gast op de gitaar? Produceert hij die geluiden? Tijdens die serie lessen bleef Rage Against the Machine maar in mijn hoofd malen. Toen het album uitkwam, boem, weer die klap recht in je gezicht. Wat een intrigerende hoes. En dan de muziek: het titelloze debuut is een opeenvolging van ongekende power en energie. Zack de la Rocha rapt de politiek geladen teksten je tegemoet. Je moet er wel naar luisteren, hij schreeuwt letterlijk om je aandacht. De maatschappelijke aanklacht tegen het systeem, de overheid, "The Machine" worden op een niet mis te verstane manier op je afgevuurd. De teksten zijn misschien niet van het niveau Shakespeare, maar het is ontegenzeggelijk duidelijk welke boodschap Rage Against the Machine wil verkondigen. De frase "fuck you, I won't do what you tell me" uit "Killing in the Name" vat wat dat betreft de kern van Rage Against the Machine in een zin samen. En dan uiteraard Tom Morello. Wat een ongelooflijke fantastische gitarist is dat toch. Originele riffs en licks en solo's die je nog nooit eerder had gehoord. Ongekend en ongeëvenaard wat mij betreft. Maar vergeet de ritmesectie niet hoor. Met name de pompende en funkende bas van Tim Commerford is als een lijm die alles bij elkaar houdt. Hoogtepunten zijn moeilijk aan te wijzen, maar als ik moet kiezen dan zijn "Killing in the Name", "Take the Power Back" (check dat intro op de bas!), "Bullet in the Head" en "Wake Up" mijn favorieten. Maar zoals gezegd, eigenlijk is het gehele album een hoogtepunt. De heren van Rage Against the Machine hebben hun debuutalbum nooit overtroffen, maar dat doet niets af aan de prima albums die zie hierna hebben uitgebracht. Dit blijft echter hun meesterwerk en "Rage Against the Machine" is wat mij betreft het ultieme protestalbum.

avatar van Shelter
4,0
Eens met de favorieten, mis alleen Bombtrack

avatar van Ronald5150
4,5
Shelter schreef:
Eens met de favorieten, mis alleen Bombtrack


Die is inderdaad ook erg fijn. Zoals gezegd: de hoogtepunten zijn bijna niet aan te slepen

avatar van rarekwabbus
5,0
Ronald5150 schreef:
(quote)


Die is inderdaad ook erg fijn. Zoals gezegd: de hoogtepunten zijn bijna niet aan te slepen


En Freedom, vergeet Freedom niet!

avatar van Ronald5150
4,5
rarekwabbus schreef:
En Freedom, vergeet Freedom niet!


Misschien moeten we gewoon vaststellen dat dit gehele album een groot hoogtepunt is

avatar van rarekwabbus
5,0
Ronald5150 schreef:
(quote)


Misschien moeten we gewoon vaststellen dat dit gehele album een groot hoogtepunt is


Lijkt me de beste oplossing

avatar van west
5,0
Zojuist op Ebay voor ruim 13 euri thuisgestuurd de limited picture disc vinyl van dit historische en ultiem briljante album gekocht. Er zijn er nog een paar...

avatar van Stalin
Klein stukje muzikale geschiedenis...

Full concert footage of RATM's first ever public performance at The Quad, Cal State Northridge, Northridge, CA on Oct. 23, 1991.

Youtube

muziekkip
HammerHead schreef:
Heerlijke venijnige boosheid en agressie op deze plaat. Echt een van de beste debuutplaten ooit. Daarna werd het inderdaad allemaal snel minder met RATM. Vooral de opvolger "Evil Empire" was zo teleurstellend dat ik vanaf toen geen aandacht meer heb besteed aan deze band.


Dat heb ik nou ook. Evil Empire was ik zelf al snel zat.

avatar van Shelter
4,0
Als ik dit album niet kende, had ik Evil Empire wellicht nog best ok gevonden.
Maar inderdaad RATM krijgt snel de neiging van teveel van het goede...1 album is voldoende, gelukkig kende ik deze eerst.

avatar van royals
4,0
Velen luisteraars snappen alleen niet dat dit echte 'reactie-actie-muziek' is. Dus na het beluisteren dat je zegt: 'Hé even die teksten verder bestuderen en actie voeren', dan 'zo, dat klinkt lekker, volgende nummer'. Dat is denk ik ook wat de band bedoeld had. Maar daar had de muziek minder goed voor moeten zijn. Nu ligt de nadruk meer op de muziek dan de teksten.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:50 uur

geplaatst: vandaag om 16:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.