Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992)

Wat een gezeik, zeg. Ik weet dus echt niet wat er mis is met deze productie, jij hebt volgens mij bijna op elk album iets aan te merken op de productie. Een beetje muggenziften eerlijk gezegd.

Inderdaad, bij OK Computer zat ie ookal te zeiken... Productie van beiden platen is gewoon goed. Klaar.

En deze band is helemaal niet uniek in zijn soort, ik zou maar eens het debuutalbum van Urban Dance Squad gaan luisteren. Daar komt een groot deel van de inspiratie van Rage Against The Machine vandaan. Dat album komt uit 1989!

De mannen van Rage against the Machine (RATM) hebben grif toegegeven dat een concert van de Urban Dance Squad (UDS) in de VS van grote invloed is geweest op de vorming van de band en op het geluid. Maar waar UDS veel avontuurlijker is gebleven (en hun beste album afleverde toen ze naar een wat kaler rockgeluid gingen...) heeft RATM veel rechtlijniger aan hun basisgeluid vastgehouden.
Het geluid van RATM vind ik wel uniek, wat mede komt door het fantastische gitaarspel van Tom Morello, die een veel dominatere gitarist is om te horen dan Tres Manos.

Het debuutalbum van UDS lijkt helemaal niet op wat RATM op dit album doet. Dat beide albums erg goed zijn, ja daar kan ik het wel mee eens zijn.

En om die reden alleen zou het geen goede plaat zijn?

Uniek of niet, het beukt als ene bezetende met energie waar je akelig van wordt, idd, net zoals die andere band en zoveel andere bands met vergelijkbaar materiaal

Urban dance squad deed het goed, Rage tilde de bak herrie en stijl nog een niveau of wat omhoog en ziedaar, een klassieker

En om die reden zou het wel een goede plaat zijn?

Leuk, Urban Dance Squad. Ik ben het wel eens met vanson. Allemaal waar.
Maar RATM met La Rocha is toch wel uniek te noemen. En laten we eerlijk wezen, wanneer hoor je nog wat van UDS. La rocha is uniek.

En Meneer Cappuccino, je had het over speakers testen. Nou daar heb ik gewoon eventjes op gereageerd. Je hebt misschien wel een beetje verstand van popmuziek, maar niet van geluid.

Dus schoenmaker hou je bij je leest.

Tja, Rudeboy heeft zeker na UDS van zich laten horen; of ken je Junkie XL niet?
La Rocha is volgens mij van de aardbodem verdwenen.

Volgens mij beinvloeden de bands elkaar.
Fishbone, RHCP, Faith No More en Living Colour waren ook al een tijdje actief.
Maar UDS was wel iets om als Nederlander trots op te zijn.

Dat is waar.

ik hou wel van de energie die deze bands uitstralen, was me er toendertijd niet zo bewust van, maar de albums zijn voor mij een stuk tijdlozer dan wat ik verwacht had.
Zou natuurlijk mooi zijn als men via RATM een band als Fishbone zou ontdekken.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden Malle.

Zegt hij dat dan? Volgens mij geeft hij dit album gewoon vier sterren hoor.

Ben nog niet zolang actief op deze site en daardoor de laatste tijd erg actief bezig om mijn enige echte persoonlijke top 10 samen te stellen. Nu is dit een album dat zeker niet mag ontbreken. Het klopt inderdaad dat de UDS ze voor gingen op dit gebied, maar what the heck!!
Wat een energie en eigen sound zeg! Ik vind dat er veel toffe nummers op staan, maar ben vroeger vooral vaak tekeer gegaan in de Brabantse discotheken op Killing in the name of!
Topalbum. (wel direct de enige van RATM helaas..)

dit is echt muziek waar je zin in moet hebben, als ik dat niet heb, luister ik met moeite een nummer af, maar als ik er echt even zin in heb geniet ik makkelijk van het hele album achter elkaar!

Jammer dat ie nu al niet meer actief is, hij had zo'n leuke uitstraling...

Wat een geniaal album album van deze heerlijke band. Het album bevat naar mijn mening alleen maar nummer van dezelfde hoge kwaliteit. Favoriete nummers aangeven bij dit album word daardoor zo moeilijk omdat je eigenlijk simpel weg het volledige album aan wilt geven. De passie en energie spatten er vanaf. De De heerlijke en oprechte rebelse teksten van Zack zijn voor mij persoonlijk 1 van de vele redenen geweest me wat verder in politieke en sociale zaken te verdiepen. En tjah die heerlijke solo's en effecten van Tom Morello. Hoe kan je het best omschrijven wat dat met een liefhebber van zijn style doet? Ik kom niet verder dan dat z'n gitaarspel door merg en been heen gaat. Heerlijke plaat, 1 van mijn favoriete allertijden.

Geinige album dat je waarschijnlijk in een agressieve gemoedstoestand wilt beluisteren om er echt goed van te kunnen geniet en het waarschijnlijk ook wel een hoger cijfer te kunnen geven.

Voor mij klonk het op zich wel aardig, gewoon lekkere beukmuziek met maatschappijkritische teksten waar ik niet echt goed naar geluisterd heb.

Goed voor 3,5 sterren.

Legendarisch album en niet alleen omdat het insloeg als een bom maar vooral omdat die hype terecht was! Zach De La Rocha is een heel talentvolle 'MC' en zanger en zijn lyrics zijn van hoog niveau (take the power back, freedom en settle for nothing zijn verbale hoogtepunten) en Brad Wilkes drumt heel strak maar de 2 prijsbeesten op deze schijf zijn toch wel de bas en vooral het gitaarwerk! De Bas is verschrikkelijk goed omdat ie niet gwn de gitaarlijnen volgt en wat noten erdonder plaatst. nee T. Commerford maakt zijn eigen funky loopjes en legt zo een heerlijke groove onder het haast mitrailleteachtig aanvoelende 6-snarige geweld en maakt het voor Tom Morello nog gemakkelijker om de show op deze plaat te stelen. In mijn persoonlijke top 5 van gitaarwonders staat Morello altijd! Met riifs als Bullet in the head, Bombtrack, township rebbelion en nog maar eens Freedom (wat een nummer ) kan dat niet anders. Zijn solo's zijn ook buitenaards onder de andere door het gebruik van de kill switch die hij eigenhandig heeft uitgevonden. Na Jimi Hendrix was dit de 2de gitarist waar ik zo onder de indruk van was dat ik zoveel mogelijk songs wou leren naspelen Een paar zijn er gelukt ondanks dat ik niet het vingerwerk heb van onze Tom maar dat dit een parel is die elke 17jarige in zijn bezit zou moeten hebben ongeacht van welke generatie ze zijn is een understatement! Je hebt nu eenmaal muziek en groepen waarvan je weet dat ze altijd representatief blijven en daar horen Rage Against The Machine en deze molotovcocktail van een debuut zeker bij

20 jaar oud inmiddels en klinkt nog steeds "fris". Tijdloos album.

zo fris dat hij zelfs moest remastered worden....

ter ere van de 20ste verjaardag, geluid klinkt ietsje steviger maar valt eigenlijk niet echt op (was ook voor mij niet nodig), aangevuld met enkele live b-kantjes en een bonus cd met the original demo's erop (heruitgave van hun cassettedebuut RATM), de echte kers op de taart van deze 75 € kostende box zijn 2 dvd's, met hun 1ste re-unieconcert en enkele oudere concerten met alle clips erop)

Je kan ook los de 1cd remaster met de live b-kantjes kopen: bijvoorbeeld goedkoop op wowhd.
En je hebt een box met de 2 cd's en een korte (andere) dvd (3 schijfjes dus) van rond de 20 euro.

Wat een geweldige funk/rock/rap protest plaat is dit toch zeg. Zoveel energie, zoveel klasse, zoveel goede nummers. De bas is briljant, de drums lekker droog, de gitaar van Morello is pure klasse en Zack zingt, zuigt en praat zijn longen eruit. Ik vind de 20th anniversary remaster wel de moeite waard: de heldere sterke productie is nog wat beter te horen. Het geeft de muziek nog wat meer kracht, als dat al mogelijk is. En die muziek bestaat niet te vergeten ook uit 10 (ijzer-)sterke songs, want mensen er staan zoveel echt hele goede nummers op deze plaat. Favorieten kiezen is erg moeilijk.

Hoewel ze een echt eigen geluid hebben, kan je wel refereren aan andere bands. Zoals hierboven, daar wordt terecht de Utrechtse Urban Dance Squad genoemd, maar soms hoor je ook de vroege Red Hot Chili Peppers als het wat meer funky klinkt. En terecht schrijft Chuck D de intro bij de 20th anniversary: een link met Public Enemy ligt er (inhoudelijk) ook.
Rage Against the Machine is een plaat die je bij de strot pakt en niet meer loslaat.

Deze plaat doet 't nog altijd goed op feestjes enz. Of tijdens de chillavonden met kameraden staat deze vrijwel altijd op de playlist.

Ik denk dat vooral 1 nummer het heel goed doet op feestjes tenzij je echt zelf georganiseerde feestjes bedoelt want hier in Belgie hoor je alleen maar killing in the name op de plaatselijke boerenfuiven...

Dat is pas echt 'chillen'!

Het enige nummer dat ik hier geweldig vind is Killing in the Name en dat komt merendeel door nostalgische redenen. Voor de rest een enorm overgewaardeerde en zwakke plaat. Een beetje gewelddadig staan roepen en het doen overkomen alsof het een statement van een anarchist is maakt het voor mij niet geniaal of geweldig, en al zeker niet inspirerend genoeg om te gaan protesteren. Als we op een dergelijke manier moesten gaan protesteren, dan zouden we in ons eigen vel snijden. En dat laatste kun je inderdaad zien in verschillende opzichten als we het hebben over deze plaat.

Maar dat zijn mijn twee centen en is absoluut niet denigrerend bedoelt voor degene die wel het geniale hier in zien.

Ik ben nogal verbaasd dat juist jij IllumSphere dit met maar liefst 1,0* waardeert. Ik dacht dat jij wel van een beetje raggende rauwe rock hield. Als je trouwens Killing In the Name geweldig noemt, ook al speelt nostalgie mee, dan kan ik je niet volgen als je de rest dan niks vindt. Zo ontzettend verschilt dit niet van elkaar. Ik proef hier toch een bijna anarchistische proteststem tegen een protestalbum...

De kritiek van Illum Sphere richt zich eerder op de boodschap dan op de muziek. De boodschap spreekt mij ook nauwelijks aan. Het stemt links (haha) en rechts wel tot nadenken. Maar waar het echt om gaat is de onversneden rockdrive die het album voortstuwt. De plaat klint alsof de mannen je huiskamer staan af te breken. Je voelt de spuugspetters van Zach De La Rocha op je gelaat belanden wanneer je dit knalhard aanzet. En dan dat knotsgekke gitaargepiel van Tom Morello er bovenop... Dat is wat de Rage Against The Machine haar overtuigingskracht geeft. En de boodschap. Ach.

Dan proef je toch iets verkeerds. Het is inderdaad zo dat ik op tijd en stond wel van het hardere werk hou, maar dat betekent niet dat ik ieder werk dat hard gaat kan waarderen. Af en toe stoot ik tegen misbaksels aan en dat is wat de plaat in mijn ogen min of meer is. En wat is er zo vreemd aan iemand die een nummer van een plaat geweldig kan vinden en de rest die gelijkt op dat ene nummer niet kan waarderen? Dat nummer was immers de meest gedraaide hit (en waarschijnlijk ook de enige hit van deze plaat) en heeft als voordeel dat die in GTA: San Andreas zat waardoor ik hem gemakkelijk kan linken aan verschillende herinneringen. Dat heb ik bijna tot niet met de rest waardoor dat voordeel niet van toepassing is bij hen. Al weet Wake Up ook deels van dat voordeel te kunnen genieten, al was het maar omdat het een soort van cover van Kashmir is.

Ik weet niet hoe het zit met jullie, maar in mijn geval kan nostalgie wel kikkers doen veranderen in prinsen.

Edwynn zijn verwoording ligt trouwens een stuk dichter bij de reden waarom ik deze plaat niet kan 'uitstaan'. Nu is bij dergelijke muziek de boodschap van weinig belang, maar wat maakt de plaat dan zo goed en beter dan de rest? Omdat het hip-hop en rock weet te combineren? Het verleden (ook voor '92) bewees toch dat beide genres perfect met elkaar om konden gaan. Wat maakt het dan beter dan bijvoorbeeld een plaat van de Beastie Boys? Als een plaat zo in de hemel word geprezen, dan moet er toch iets zijn wat van deze plaat een klassieker maakt. Ik bedoel uiteraard niet dat klassiekers geen simpele harde platen mogen zijn, maar het moet toch wel meer hebben dan enkel harde muziek die destijds tegen de schenen van een conservatieve maatschappij wist te schoppen. Nu kun je dat gegeven ook zien als een criteria voor een klassieker, maar dan moeten de mensen dat ook bewust meegemaakt hebben. In '92 was ik nog niet eens een zaadcel.