Graham Nash - Songs for Beginners (1971)

Erg mooi album, dat nog mooier wordt wanneer je de achtergrondverhalen en inspiratie voor de nummers kent. In dit geval de breuk tussen Nash en Joni Mitchell. Wederom een break-up die voor veel moois zorgt!

mijn favoriete album van Graham Nash, hoewel ik deze net een fractie minder vind dan "Wild Tales".

het aanstekelijke "Military Madness" met heerlijk gitaarspel van Dave Mason blijft een sterke opener. ΅Better Days" bevat een bijdrage op klarinet van de Nederlandse muzikant/kunstenaar (wijlen) Simon Posthuma, de vader van Douwe Bob. het volledig akoestische "Wounded Bird" en "Sleep Song" met zijn cello klanken zijn prachtige, "klein gehouden" miniatuurtjes.

vrijwel al zijn eigen nummers op dit album zijn raak, waarvan hij alleen het lieflijke, zoete "Be Yourself" samen schreef met de onvolprezen Engelse gitarist/zanger Terry Reid. op de piano ballad "Simple Man" is David Lindley te horen met zijn virtuoze fiddle spel en "There's Only One" wordt fraai opgetuigd met een saxofoon solo van de befaamde Bobby Keys. op "I Used to Be a King" spelen 3 leden van de Grateful Dead mee, Jerry Garcia (steel guitar), Phil Lesh (bass) en Joe Yankee (piano) en op meerdere nummers is het genieten van de backing vocals van o.a. Rita Coolidge, Vanetta Fields en Clydie King.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Johnny Barbata/Dallas Taylor (drums), Chris Ethridge/Calvin Samuels (bass) en Rita Coolidge (piano). opvallend dat zijn muzikale maatje David Crosby slechts aan 1 nummer "I Used to Be a King" met zijn elektrische gitaarspel bijdroeg.

het uitbundige, maatschappelijke geëngageerde duo-lied "Chicago/We Can Change the World" sluit dit album sterk af. de teksten van Graham Nash over gelijkheid, vrijheid en broederschap doen wellicht vele jaren later gedateerd aan, maar zijn in het huidige tijdsbestek relevanter dan ooit. het siert hem dat hij stelling nam en dit soort statements durfde te maken.

Album werd geproduceerd door Graham Nash
Recorded at Wally Heider's Studio, Los Angeles & Studio "C", San Francisco

Ik heb al meerdere malen het album Superstars of the 70's (1973) benoemd. Dit album had waarschijnlijk een verkeerde naam, omdat er veel artiesten in staan die uit de jaren 60 komen of uit 1970-1972.
Maar voor mij was dit als 14/15 jarige een ware schatkist, een ware ontdekkingstocht. Veel artiesten die ik niet goed kende leerde, ontdekte ik op deze wijze. En bijna aan het eind van de 4e lp is Graham Nash met het prachtige Chicago. Ik was op slag verkocht. Mijn 2 jaar oudere broer kwam in deze tijd thuis met 'Deja Vu' van Crosby, Stlls, Nash and Young, de hoes met de opgeplakte foto ! Maar geld voor platen had ik bijna niet en eind jaren 70 moest ik een tijd niet veel meer hebben van deze hippie muziek.
Maar gelukkig is dat veranderd. Hoewel ik wel in de tussentijd materiaal kocht van David Crosby, Neil Young en Stephen Stills had ik van Graham Nash enkel 'Songs For Survivors'. In de kringloop zag ik het vinyl staan van het album 'songs for beginners' voor 2 euro met een vreselijk beschadigde hoes en het vinyl was ook redelijk vies. Maar na een fikse schoonmaakbeurt is het zeer goed beluisterbaar.
En het eerste wat ik dacht, waarom in vredesnaam heb ik zo lang gewacht tot ik dit album op de kop heb getikt. Een meer dan goed album met mooie songs, prima geproduceerd en mede vanwege al die uitstekende gastmuzikanten een muzikaal feest.
Als ik dit hoor ben ik altijd wel jaloers dat ik niet wat eerder ben geboren, zodat ik het net uitgekomen gehoord ten ik een jaar of 20 was. Maar die begin jaren 80, toen ik wel 20 was, hadden ook natuurlijk wel wat.
Leuk trouwens nummer 11, het vervolg op 'Chicago' dat stond niet op de 4 lp verzamelplaat.
Maar tijd om de schade in te halen en ook het andere werk van David Graham aan te schaffen, zeker het werk van begin jaren 70.

Teacher, dan zou ik ook zeker niet zijn werk met David Crosby ovrslaan, met name hun eerste album Graham Nash/David Crosby (met het werkelijk fantastische Southbound Train) en Wind on the Water.

Whistling Down the Wire is wat lastiger te vinden net als Crosby*Nash uit 2004 (de dubbelaar), maar beiden ook zeer zeker de moeite waard.

En anders kun je altijd nog de verzamelbox Reflections op de kop proberen te tikken.