Graham Nash - Songs for Beginners (1971)

Op herfstige dagen als deze krijg ik altijd behoefte aan jaren-70 singer-songwriter muziek. Mijn ouders hebben (godzijdank) hun platencollectie prominent in de huiskamer staan, waardoor ik pareltjes als deze heb kunnen ontdekken. Ik vind de stem van Graham Nash echt prachtig, ik kan er heerlijk bij wegdromen. Simple Man (de YT versie met Crosby!) en Man in the Mirror zijn op dit moment favoriet.

Mijn grote probleem met Graham Nash:

Je hebt mooie en lelijke stemmen in de popmuziek, sterke en zwakke, hoge en lage… maar dan heb je ook nog een aparte categorie van stemmen die zó vriendelijk, zó warm en zó innemend klinken dat je je niet kunt voorstellen dat de bijbehorende zanger níét een ontzettend aardig iemand is die je zó tot je vrienden zou willen rekenen. Uiterst subjectief natuurlijk, maar ik heb dat bij Paddy McAloon van Prefab Sprout (iemand nog wel eens een recente afbeelding van hem gegoogeld?), en ook bij de jonge Nils Lofgren (ten tijde van Grin), en natuurlijk bij Sam Cooke (voor mij persoonlijk de mooiste stem ooit), en ik zou James Taylor kunnen noemen, ware het niet dat die meer klinkt als de oudere broer die me als enige tot bedaren kan brengen… maar Graham Nash is misschien wel de ultieme Sympathieke Stem. Ik hoor hem en ik sta al aan zijn kant.

En ja, als hij dan een plaat als deze maakt, met elf simpele maar perfecte liedjes, tegelijk poppy en intiem, heerlijk gearrangeerd, absoluut niet pretentieus maar des te ontroerender in zijn eerlijkheid en oprechtheid… dan vergeef ik hem zelfs een regel als "We needed a tutor / So built a computer", die ik na 30 jaar nog steeds niet kan horen zonder even de kringspier samen te knijpen.

Prachtig. Niet grensverleggend, behalve dan wanneer de emotionele impact van een plaat betekent dat daarmee de lat voor alle toekomstige muziek hoger wordt gelegd. Wel een ambachtelijk meesterwerk, elf superbe liedjes van een vriendelijk open hart.
 

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

Dit debuut van Graham Nash stond vooral in het teken van het einde van zijn relatie met Joni Mitchell. Met als hoogtepunten de songs I Used to be a King en vooral Simple Man.

mijn favoriete album van Graham Nash, hoewel ik deze net een fractie minder vind dan "Wild Tales".

het aanstekelijke "Military Madness" met heerlijk gitaarspel van Dave Mason blijft een sterke opener. ΅Better Days" bevat een bijdrage op klarinet van de Nederlandse muzikant/kunstenaar (wijlen) Simon Posthuma, de vader van Douwe Bob. het volledig akoestische "Wounded Bird" en "Sleep Song" met zijn cello klanken zijn prachtige, "klein gehouden" miniatuurtjes.

vrijwel al zijn eigen nummers op dit album zijn raak, waarvan hij alleen het lieflijke, zoete "Be Yourself" samen schreef met de onvolprezen Engelse gitarist/zanger Terry Reid. op de piano ballad "Simple Man" is David Lindley te horen met zijn virtuoze fiddle spel en "There's Only One" wordt fraai opgetuigd met een saxofoon solo van de befaamde Bobby Keys. op "I Used to Be a King" spelen 3 leden van de Grateful Dead mee, Jerry Garcia (steel guitar), Phil Lesh (bass) en Joe Yankee (piano) en op meerdere nummers is het genieten van de backing vocals van o.a. Rita Coolidge, Vanetta Fields en Clydie King.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Johnny Barbata/Dallas Taylor (drums), Chris Ethridge/Calvin Samuels (bass) en Rita Coolidge (piano). opvallend dat zijn muzikale maatje David Crosby slechts aan 1 nummer "I Used to Be a King" met zijn elektrische gitaarspel bijdroeg.

het uitbundige, maatschappelijke geëngageerde duo-lied "Chicago/We Can Change the World" sluit dit album sterk af. de teksten van Graham Nash over gelijkheid, vrijheid en broederschap doen wellicht vele jaren later gedateerd aan, maar zijn in het huidige tijdsbestek relevanter dan ooit. het siert hem dat hij stelling nam en dit soort statements durfde te maken.

Album werd geproduceerd door Graham Nash
Recorded at Wally Heider's Studio, Los Angeles & Studio "C", San Francisco