Graham Nash - Songs for Beginners (1971)

@ Patrick.De cd van Graham Nash & David Crosby uit 2004 moét je zeker beluisteren. Die plaat is gewoon een 5+.

"Reflections" is een zeer goede keuze, en ik ben het ook eens met de aanbevelingen van Musician en Ad Brouwers, maar sla ook zeker Graham's "Wild Tales" niet over. Die is bijna net zo goed als SFB.

Helemaal mee eens, Down By Law. En wat Reflections betreft. Da's echt smullen!!!

Ik vind Wild Tales zelfs nog iets beter dan deze, maar Reflections geeft natuurlijk een erg mooi overzicht.

Bedankt vor de tip, Ad, ik hou rekening met alle goede tips. Ik ben er al lang van overtuigd dat de namen Crosby, Stills, Nash en Young, in welke onderlinge combinatie dan ook, gewoon een "sterk merk" zijn en altijd wel voor kwaliteit staan!

Niet altijd, vaak wel.

YouTube - Crosby Nash BBC Simple Man - Marrakesh Express (1 of 5)

Ook mooi de andere parts. Crosby komt er ook zo mooi in vallen.

Ik heb dit altijd een sterk album gevonden. Draai dit nog vaak. Komt door de single Chicago, dat schudde mij wakker toen der tijd.

Ik heb hier de DVD van (die helaas nooit officieel uitgegeven is), zéér de moeite waard om daar naar op zoek te gaan! Eigenlijk gewoon net zo mooi als Neil's BBC in Concert.

Leuk om die twee "vrienden voor het leven" hier zo bezig te zien. Al weer bijna 40(!) jaar geleden. Geweldig!!!

Jammer dat het eigenlijk zo kort is. En al helemaal jammer dat het nooit is uitgegeven.

Ik kwam laatst het nummer Military Madness in een top10 lijstje van Leo Blokhuis over protest songs tegen. Heb zo ook het album ontdekt.

Ik vind dit een heel aangenaam solo-album dat toch nog de CSN(Y)-sfeer uitademt.
Het is ook de 'tegenhanger' van Blue (Joni Mitchell), deze twee albums zijn uitgebracht na het einde van hun relatie.
"I Used to Be a King" blijft momenteel het meest hangen - schitterend nummer. Voor het overige authentiek en hartelijk.

'Songs For Beginners' beschouw ik als één van de allermooiste singer-songwriter albums ooit. Breekbare liedjes (''Simple Man & Wounded Bird') en emtionele episch klinkende liedjes ('There's Only One & 'Better Days') wisselen elkaar af. Gelukkig zonder het album uit balans te brengen.Helaas heeft Rhino het album ge-remastered op een manier die veel vragen bij me oproepen. Zo zijn de originele drums vervangen door kitscherige jaren 80 drums en dat klinkt werkelijk afschuwelijk. Zelf heb ik de eerste uitgave op CD, zodat ik daar geen last van heb. Binnenkort - in december - zal er een nieuwe uitgave worden uitgebracht (wederom op het Rhino-label). Ik hoop van harte dat ze dan de grove fout rechtzetten en de plaat uitbrengen in haar authentieke vorm.

Echt een fantastisch album, ik voel een opkomende liefde voor de artiest Graham Nash
5 sterren plak ik aan dit meesterwerkje, wat een soort van fonkelende edelsteen is.
Binnenkort meer, als ik deze parel daadwerkelijk in de kast heb staan!

Op herfstige dagen als deze krijg ik altijd behoefte aan jaren-70 singer-songwriter muziek. Mijn ouders hebben (godzijdank) hun platencollectie prominent in de huiskamer staan, waardoor ik pareltjes als deze heb kunnen ontdekken. Ik vind de stem van Graham Nash echt prachtig, ik kan er heerlijk bij wegdromen. Simple Man (de YT versie met Crosby!) en Man in the Mirror zijn op dit moment favoriet.

Deze plaat doet mij niet zo veel. Een paar zeer sterke nummers (Chicago, Military Madness en Used to be a King) maar ook teveel middelmatige nummers waar ik niets aan vind.
3 sterren voor de drie sterke nummers.

Prachtige plaat. De remaster van oa Rhino is echt van een hoge geluidskwaliteit. Geniet er steeds meer van.

Mijn grote probleem met Graham Nash:

Je hebt mooie en lelijke stemmen in de popmuziek, sterke en zwakke, hoge en lage… maar dan heb je ook nog een aparte categorie van stemmen die zó vriendelijk, zó warm en zó innemend klinken dat je je niet kunt voorstellen dat de bijbehorende zanger níét een ontzettend aardig iemand is die je zó tot je vrienden zou willen rekenen. Uiterst subjectief natuurlijk, maar ik heb dat bij Paddy McAloon van Prefab Sprout (iemand nog wel eens een recente afbeelding van hem gegoogeld?), en ook bij de jonge Nils Lofgren (ten tijde van Grin), en natuurlijk bij Sam Cooke (voor mij persoonlijk de mooiste stem ooit), en ik zou James Taylor kunnen noemen, ware het niet dat die meer klinkt als de oudere broer die me als enige tot bedaren kan brengen… maar Graham Nash is misschien wel de ultieme Sympathieke Stem. Ik hoor hem en ik sta al aan zijn kant.

En ja, als hij dan een plaat als deze maakt, met elf simpele maar perfecte liedjes, tegelijk poppy en intiem, heerlijk gearrangeerd, absoluut niet pretentieus maar des te ontroerender in zijn eerlijkheid en oprechtheid… dan vergeef ik hem zelfs een regel als "We needed a tutor / So built a computer", die ik na 30 jaar nog steeds niet kan horen zonder even de kringspier samen te knijpen.

Prachtig. Niet grensverleggend, behalve dan wanneer de emotionele impact van een plaat betekent dat daarmee de lat voor alle toekomstige muziek hoger wordt gelegd. Wel een ambachtelijk meesterwerk, elf superbe liedjes van een vriendelijk open hart.
 

Ik heb eigenlijk nog nooit iemand een negatief woord horen zeggen over Nash' persoonlijkheid en ik heb onwijs veel interviews e.d. gelezen. Schijnt een hele warme, vriendelijke en oprechte man te zijn waar bijv. Neil Young wel eens misbruik van heeft gemaakt. Hij heeft ook altijd klaargestaan voor vrienden, goede doelen en mensen die hulp nodig hebben.

Je hoort dat inderdaad in zijn stem, die is bijzonder karaktervol. De mooiste stem uit de popmuziek.

Ik was in de veronderstelling dat jij die eer al had toebedeeld aan Art Garfunkel?

Ik vind Garfunkel wel één van de beste harmoniezangers, maar ook op dat vlak kickt Nash zijn ass!

Ahhhh, ook weer opgehelderd. Ik kies dan toch voor Garfunkel, maar ik moet zeggen dat we hier duidelijk over de absolute wereldtop hebben.

Pasgeleden het 'debuut' van David Crosby in huis gehaald op vinyl. Diens If I Could Only Remember My Name kwam tijdens mijn vakantie aan zee dermate binnen, dat ik die graag in huis wilde halen. Crosby's goede vriend Nash kwam in hetzelfde jaar met dit Songs for Beginners. Een gemoedelijk album waar je niet snel een buil aan valt. Waar Crosby meer sferisch gericht was op zijn debuut en vocaal de trukendoos openmaakte, doet Nash het rustigjes aan met goed in het gehoor liggende liedjes, met over het algemeen een positieve boodschap. De composities klinken her en der Beatlesque en Nash is dicht bij de basis van een nummer gebleven. Vooral kant A geeft daar vorm aan. Bij kant B komt er wat meer pit en vorm in bij met name het mooie There's Only One en het pakkende Chicago/We Can Change the World. Het luisterd verders lekker weg, maar weet mij minder mee te nemen als die van Crosby. Ik denk ook dat het juist in die periode vooral de combinatie van karakters de muziek iets unieks meegaf. Alleen doet Nash het i.i.g. niet slecht, maar een klassieker vind ik het niet. Edoch, bij Crosby had het ook wat tijd nodig, dus wat niet is....

Toch vind ik dat de nummers op dit album wat aan kracht en spontaniteit hebben ingeboet ten opzichte van de vroege live versie. Met name Simple Man en Man in the Mirror (de live versie op CSN is echt subliem!). De arrangementen hadden wat simpeler gekund, zoals bijvoorbeeld op Graham Nash / Dvis Crosby is gedaan.

Ik doe er toch een halfje bij. Blijf het een mooi album vinden.

En ik doe er een halfje af. Nu ik het weer hoor vind ik de 4* van april 2016 toch wat te veel. Daarvoor raakt het me te weinig. Dat ligt ook aan de stem waar ik toch wat moeite mee heb. Alsof hij nooit de baard in de keel heeft gekregen. Chicago blijft wel een topper trouwens. Het bijzondere is dat ik daar de zang perfect vind. Daar ben ik er te zeer aan gewend vermoed ik..
Op 98 in de 100 Greatest Albums of 1971 en momenteel op 60 in de Best Ever Albums over 1970.

Moet zijn : op 60 in de Best Ever Albums over 1971

Vandaar een 0,5*?

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

Dit debuut van Graham Nash stond vooral in het teken van het einde van zijn relatie met Joni Mitchell. Met als hoogtepunten de songs I Used to be a King en vooral Simple Man.

Erg mooi album, dat nog mooier wordt wanneer je de achtergrondverhalen en inspiratie voor de nummers kent. In dit geval de breuk tussen Nash en Joni Mitchell. Wederom een break-up die voor veel moois zorgt!

mijn favoriete album van Graham Nash, hoewel ik deze net een fractie minder vind dan "Wild Tales".

het aanstekelijke "Military Madness" met heerlijk gitaarspel van Dave Mason blijft een sterke opener. ΅Better Days" bevat een bijdrage op klarinet van de Nederlandse muzikant/kunstenaar (wijlen) Simon Posthuma, de vader van Douwe Bob. het volledig akoestische "Wounded Bird" en "Sleep Song" met zijn cello klanken zijn prachtige, "klein gehouden" miniatuurtjes.

vrijwel al zijn eigen nummers op dit album zijn raak, waarvan hij alleen het lieflijke, zoete "Be Yourself" samen schreef met de onvolprezen Engelse gitarist/zanger Terry Reid. op de piano ballad "Simple Man" is David Lindley te horen met zijn virtuoze fiddle spel en "There's Only One" wordt fraai opgetuigd met een saxofoon solo van de befaamde Bobby Keys. op "I Used to Be a King" spelen 3 leden van de Grateful Dead mee, Jerry Garcia (steel guitar), Phil Lesh (bass) en Joe Yankee (piano) en op meerdere nummers is het genieten van de backing vocals van o.a. Rita Coolidge, Vanetta Fields en Clydie King.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Johnny Barbata/Dallas Taylor (drums), Chris Ethridge/Calvin Samuels (bass) en Rita Coolidge (piano). opvallend dat zijn muzikale maatje David Crosby slechts aan 1 nummer "I Used to Be a King" met zijn elektrische gitaarspel bijdroeg.

het uitbundige, maatschappelijke geëngageerde duo-lied "Chicago/We Can Change the World" sluit dit album sterk af. de teksten van Graham Nash over gelijkheid, vrijheid en broederschap doen wellicht vele jaren later gedateerd aan, maar zijn in het huidige tijdsbestek relevanter dan ooit. het siert hem dat hij stelling nam en dit soort statements durfde te maken.

Album werd geproduceerd door Graham Nash
Recorded at Wally Heider's Studio, Los Angeles & Studio "C", San Francisco