Queensrÿche - Frequency Unknown (2013)

Je hebt het niet gehoord maar je vindt het toch rommel? Wat een vooringenomenheid. Oh ja, DeGarmo ging trouwens pas ná Hear In The Now Frontier weg. In 1998 of 99 ofzo.

Tja, ik vind het niet zo eenvoudig om dé Queensrÿche aan te wijzen. Zelf vind ik Frequency Uknown redelijk te doen maar ben ik nieuwsgieriger naar Toddrÿche. Maar dat wordt vast een retroplaat. En Geoff Tate maakte de laatste twintig jaar de dienst uit binnen de Kun je wel allemaal ruk vinden, maar Queensrÿche was gewoon zijn kindje. In die zin is Frequency Unknown niet op een andere wijze tot stand gekomen dan Dedicated To Chaos of Mindcrime II.
Nu zijn er dus twee partijen die het recht op de naam claimen. Het zal allemaal wel niet zo simpel zijn om één partij de naam toe te wijzen. Een band is gewoon een bedrijf waar aandelen uitmaken wie de eigenaar is. En het kan heel goed dat één man de helft van de aandelen heeft en de vier anderen de andere helft. Omdat rechtspraak nu eenmaal stroperig is, is er een voorlopige voorziening die zegt dat beide bands Queensrÿche kunnen heten.

En het toeval wil dat dit best een lekker plaatje is. Hoe dit heet interesseert me dan weer niet zo, van Geoff Tate kun je gewoon zeggen dat hij een lekker rockplaatje heeft neergelegd. In mijn Media Library staat hij gewoon onder de Tate-soloplaten en als de originele CD deze week binnenkomt staat hij naast Kings & Thieves. Maar dat is allemaal niet zo boeiend. Sommig spul klinkt namelijk nog best als Queensrÿche's oude dagen, zoals bijvoorbeeld 'Life Without You' of 'Fallen' die allebei wat aan Empire/Promised Land doen denken. Heb nog geen echte uitblinkers ontdekt, maar eerste indruk is niet negatief.

De heropnames zijn trouwens helemaal niet zo vreselijk als iedereen denkt/dacht. Gaan voorbij zonder ergernissen. Zijn alleen overbodig want ze voegen niets nieuws toe.

Voor mij is de stem van Tate Queensryche. Komt er nog bij dat de muziek ook nog klinkt als Queensryche. Lucky me

@Ricardo, ik zou toch maar eens luisteren naar deze cd. Hij is best aardig!

Klopt heb deze nog nooit beluisterd, maar de naam Queensryche met nog maar 1 bandlid vind ik gewoon de boel bij de neus nemen. Om die reden zal ik deze dan ook nooit origineel in huis gaan halen, vandaar dat ik het in eerste instantie rommel noem, maar zou hem best willen horen, want echt slecht zal het vast niet Klinken. Maar anderzijds lijkt het mij vooral een plaat die op de markt gebracht is om ff makkelijk te cashen, want anders had hij dit album wel onder zijn eigen naam laten uitkomen.

Als ik in de gelegenheid kom om hem eens te beluisteren zal ik het zeker doen.

Alsof het zo makkelijk cashen is als je een nieuw album op de markt brengt. Met een beetje mazzel speel je quitte. Eerder lijdt hij verlies dat met optreden gecompenseerd moet worden. Zeker gezien het aantal gastarbeiders van naam dat mee doet. Een nieuw album opnemen is nooit de gemakkelijkste weg.
Tate vindt dat hij Queensrÿche is. En daarom staat die naam op de hoes. Die andere 3 vinden het ook dus zetten zij ook geen Rising West op de voorkant van hun album. Als 2014 aanvangt, zullen we met gemak wel weten wie de naam moet opgeven.

Op een manier heeft hij natuurlijk gelijk. Hij had de afgelopen jaren vrij spel om zo maar onder de naam Queensrÿche uit te brengen wat hij wilde. Hij is de enige die op elke plaat te horen is

Zo is het maar net. Die man bepaalt al jaren wat er binnen de band gebeurt. Zet de zakelijke lijntjes uit, schrijft materiaal en neemt het zo nodig met sessiemuzikanten op. Wat dat betreft is Geoff Tate gewoon de drijvende kracht achter Queensrÿche. Zeker vanaf het moment dat DeGarmo vertrok. Maar misschien al wel ver daarvoor. Kun je hem een rare druif vinden maar zo liggen de kaarten gewoon.

Kan allemaal best zijn dat hij de drijvende kracht is geweest, maar 1 enkel bandlid maakt natuurlijk nooit in zijn eentje de bandnaam waar. Het gaat om het geheel en het samenspel tussen de muzikanten. Je hoort heel goed dat ze nooit weer hun niveau gehaald hebben van hun eerste 5 reguliere albums, alleen daarom zou hij nooit in zijn eentje de naam Queensryche mogen gebruiken.

Het is gewoon overduidelijk dat hij zelf ook heel goed weet dat met de naam Queensryche deze plaat stukken beter verkoopt dan met de naam Tate erop.

De eerste 5 albums vind ik Queensryche, daarna viel het met het vertrek van da garmo toch wel een beetje in duigen, of beter gezegd de eerste haarscheur vertoonde zich toen al.

De platen na het vertrek van da garmo waren ook allemaal Queensryche onwaardig, op american soldier na dan.

In mijn ogen bestaat Queensryche gewoon helemaal niet meer, en eigenlijk moeten beide kampen gewoon de naam opgeven.

Nogmaals. DeGarmo vertrok na het zesde album. En of het niveau waargemaakt wordt, is een subjectieve vaststelling. Ik houd ook meer van de oude Queensrÿche. En Promised Land. Ik houd niet zo heel erg van Empire en helemaal niet van Hear In The Now Frontier. Dus voor mij is Chris DeGarmo niet de beslissende factor van de band. Tribe vond ik wel weer heel goed en stiekem Mindcrime II ook wel. Allemaal subjectief.

Hoe zit het trouwens met Lemmy? Het enige originele Motörheadbandlid en dat zet je wel gewoon in je top 10. Uiteindelijk gaat het volgens mij dus gewoon om wat jij van de muziek vindt.

DeGarmo verliet Queensrÿche in 1998 ná de Hear in the Now Frontier tour.

Tribe is overigens ook met DeGarmo in de gelederen, zowel als schrijver als gitarist.

Zijn sideproject met Spys4Darwin is ook mijlenver verwijderd van het oude Queensrÿche geluid:

YouTube - Spys4Darwin- Dashboard Jesus (Alice in Chains/Queensryche/Sponge)

Je moet niet vergeten dat Tate ook ongeveer 99% van alle interviews deed (in het begin samen met DeGarmo), althans zelden zal men een gesprek aantreffen met Wilton of Jackson. Tate was wel degelijk het boegbeeld van Queensrÿche en een niet te onderschatten kracht in het oude klassieke geluid. Vanaf Rage for Order waren zijn muzikale invloeden toch overduidelijk aanwezig en kreeg hij steeds meer ruimte hierin.

Dat vind ik ook de beste oplossing. De een onder Rising West, de ander onder Geoff Tate - en hij mag zelfs 'ex-vocalist of Queensryche' onder zijn naam gooien op de toer poster - net zoals ieder andere has-been metal vocalist.

Overigens is het voor mij een beetje de vraag in hoeverre Tate de 'drijvende kracht' was - en niet gewoon een dictatoriaal heerschap dat geen inbreng van de overige bandleden toeliet? Want je krijgt nu wel voortdurend te horen van hem hoe hij en zijn kamp voor alles verantwoordelijk was - maar het ziet er voorlopig toch naar uit dat de overige bandleden het ook heel netjes zonder hem klaargespeeld krijgen en het blijkbaar heel verfrissend werken is zonder Tate in de buurt. Kijk alleen al naar de live performances hoe veel energieker de band nu lijkt te zijn?

Maar goed - intussen kan ik nog steeds niets met Frequency Unknown. Alle pogingen ten spijt. Laat me maar hopen dat in juni alsnog het een en ander wordt rechtgetrokken. Dat Lord of Steel debacle van Manowar heeft tenslotte bewezen dat het perfect mogelijk is om in herkansing nog een enigzins genietbaar product af te leveren.

Motorhead vind ik heel wat anders, Queensryche vind ik toch een stuk hoger niveau hebben en je kon horen dat vanaf het begin ze per album beter werden, na promised land is het nooit weer goed gekomen.

Het onderlinge niveau verschil van Motorhead albums is niet al te groot, iig niet te vergelijken met een band als Queensryche, al is Motorhead wel steeds meer metal gaan spelen I.p.v punk(hard) rock. En lemmy was gelijk al de drijvende kracht achter Motorhead vanaf het begin af aan al, en ze hebben wisselingen genoeg gehad, in tegenstelling tot Queensryche.

En wat ik in mijn top 10 heb staan is waar ik het liefst naar luister, en dat heeft totaal niets met kwaliteit te maken maar alleen met smaak.

Queensryche bestaat al sinds 1981 en vind het toch raar dat tate nu hij in wezen solo is de naam gaat opeisen. Wel begrijpelijk, maar vind het vooral misleidend.

Lemmy drijvende kracht, en Tate onderdeel van.

Zo zie ik het.

Aan de andere kant heeft Queensrÿche met Todd La Torre nog niet een echte tour op poten weten te zetten. Ze spelen welliswaar op gezette tijden wat concerten maar een reeks van 5 shows in een week voor 4 of 5 maanden zit er nog niet in. Dat was wel de insteek als ik de stukken die ingediend zijn bij de rechtbank mag geloven. En bovendien spelen ze in feiten de zelfde songs die ze ook jaar in jaar uit sinds 2005 met Tate vertolkte, op 4 songs na dan.

Lijkt mij ook onlogisch dat één heerschap drie andere volwassen mannen voor bijna 15 jaar onder de duim houdt.

Maar ze hebben dan ook nog geen reden om een volledige toer te boeken want er is nog geen nieuwe plaat. En dat lijkt me toch wel een vereiste - eerst het een afwerken voor dat je uberhaupt de baan op gaat - want op een 'best of' setlist bestaande uit de eerste vier albums kan je niet oneindig optredens blijven boeken. (nou ja...tenzij je Paul Di'Anno zou heten...die doet het al 30 jaar terende op 2 cd's),

Het kan overigens wel dat een heerschap dat doet - zeker als de overige leden of een stelletje ruggegraatloze lamzakken zijn. Dat heb je ook wel vaker.

Ik vind het helemaal niet zo grappig, zo'n band die in twee kampen is opgesplitst.

Ik vind het verwarrend, en vaak zijn geen van beide versies echt meer krachtig. Ik denk aan Barclay James Harvest, Wishbone Ash, LA Guns, Great White.

Vaak leunt een hardrockband op een leadgitarist en een leadzanger. Trek je die beiden uit elkaar dan klinkt het beiden niet leuk meer.

Kanttekening; ik vind Great White met nieuwe zanger beter dan Great White Russel zonder de Kendall.

Maar bij Wishbones Ash en Barclay James Harvest weet ik soms niet eens meer wat ik van wie koop. En dat is straks met Queensryche ook zo. Wat als er nu een liveplaat komt? Dan moet je goed opletten welke je hebt.

Ik vind het echt heel verwarrend. Het had beter een soloplaat kunnen zijn.

Yup eens Ozric, het gaat om het geheel vind ik ook.

@Edwynn: Toch bijzonder dat schoolmeesters compleet anders denken dan de hele wereld.

Tja, hoe het ook is, we zitten nu met het feit dat er voorlopig twee Queensryche's zijn... Daar zul je het mee moeten doen.
Persoonlijk vind ik dit een redelijk goed album en heb geprobeerd het te beoordelen zonder de vervelende verhalen en andere onfrisse zaken erbij.
Mijn definitieve oordeel geef ik als de nieuwe versie uitkomt. En ik blijf ook erg benieuwd naar de andere Queensryche plaat (de Tod versie...).

Daar gaat het natuurlijk vooral om, beide platen beluisteren, maar aangezien ik een originaliteit liefhebber ben heb ik geen zin om geld in dit soort werk te steken.

Ik stop ook maar met posten bij dit album, de discussie vind ik leuker hier op mu.me dan geld in dit soort spul te steken, denk dat ik het bij dit album hier maar bij laat, want het gaat tenslotte om het beluisteren en beoordelen van de albums.

Drummer Simon Wright wordt overigens binnenkort alweer (tijdelijk?) vervangen door Brian Tichy. Da's dan alweer drummer nummertje drie van deze zogenaamde 'band'. Zometeen heeft Queensryche II al meer ex-leden dan Queensryche I.

Wellicht kunnen ze bij de KvK een Queensryche III gaan inschrijven?

Eerlijk gezegd kan het me weinig schelen wie nou recht heeft op de naam of niet. Dit is het beste wat ik van Queensryche heb gehoord sinds Promised land. Als de rest niet met een beter album op de proppen komt (wat ik betwijfel trouwens) heeft Tate het recht op die naam.
Wat een top album!

Dat vind ik nou zo,n onzin, al is dit het allerbeste wat tate ooit gemaakt heeft, dan heeft hij in zijn eentje nog geen recht op de bandnaam.

Queensryche is de bandnaam van een groep uit de jaren 80 en de eerste helft van 90, daarna mag het nog nauwelijks zo heten vind ik.

En nu hij in wezen solo gegaan is al helemaal niet meer.

Wat een onzin? Gewoon een goed album laten liggen en niet beluisteren. Dat is onzin. En nogmaals Het kan me niet schelen wie de rechten op de naam heeft. En wie geeft jouw het recht om te zeggen dat dit niet Queensryche mag heten. Ook een bandlid toevallig

Ik lees alleen maar gevoelsmatige argumenten om de Rÿchenaam te laten vallen . Geen enkele rationele. Geoff Tate kan net zo goed een drijvende kracht achter Queensrÿche zijn als Lemmy achter Motörhead. Maar dat is dan weer anders omdat Lemmy nu eenmaal een bazenimage heeft. Of zoiets. Let wel dat Operation: Mindcrime ook al helemaal een Geoff Tate kindje was.

In het geval Vandenberg was het heel duidelijk. Bert Heerink en Dick Kemper wilden de naam Vandenberg. Die kregen ze niet van de rechter omdat met rationele argumenten aangetoond werd dat die twee daar geen recht op hadden. Volgens mij zijn ze nog wel in hoger beroep.

Dat nu in het geval Queensrÿche niet direct één partij de naam moet laten vallen, geeft mij aan dat het allemaal weer minder eenvoudig is dan zoals Ricardo het voorstelt.
Rechter: 'De naam Queensrÿche behoort nu de staat toe want dat was een groep uit de jaren 80. Het is nu 2013 dus klaar ermee. Next.' Zelfs in Amerika zijn ze niet zo gek.

De Albert Heijn is toch ook iet ineens een andere supermarkt omdat je favoriete versmevrouwtje er niet meer werkt?

Het is een juridisch geschil. Als dat achter de rug is, zal er nog één Queensrÿche zijn. Ik vind dat er voor beide partijen wat te zeggen valt. Ik vind ook dat er wat voor te zeggen zou zijn als beide kampen onder een andere naam verder zouden gaan. Maar ja, het gaat hier gewoon om knikkers. En om prestige. Ik vind dat ik daarbuiten sta. De muziek maakt maar uit of ik het blijf volgen of niet.

.

Iedereen mag zijn band noemen hoe je wilt.
Als je op de hoogte bent, weet je wat je moet kopen.

Met een hoop kanttekeningen natuurlijk, want programmeurs in popzalen/podia weten vaak niet meer wat ze neerzetten en zo komt het ook fout op de site en kopen mensen een ticket voor een band die ze niet willen zien.

Coverbands en tributebands vermelden tenminste nog dat ze niet de echte zijn.

De Queensrychen zouden er goed aan doen, zich ook te presenteren als Queensryche feat. Torre en Queensryche feat. Tate.

Frequency Unknown is het hulpgeroep van een verwarde en verworpen geest. Gefrustreerd, boos, wanhopig, verdrietig. Het is niet alleen de hoesafbeelding die F.U. zegt, maar het hele album heeft die houding aangenomen. 'Stupidly heavy' is het genoemd en ja, dat is het geworden. Voor QR's doen loodzware gitaren, groovende drums/bas en bij tijd en wijlen nog een verdwaalde toetsenpartij, maar het grootste punt van aandacht is natuurlijk Geoff Tate, die zichzelf vocaal van alle kanten laat zien. Zo hoor je hem grooven in de laagte, melodisch zingen, zijn stem laten breken, prachtige ballades brengen en intussen ook nog een stukje rappen. Jazeker, Tate is gewoon weer in topvorm en dat laten ook zijn fijne achtergrondvocalen merken, maar het is vooral op tekstueel vlak dat deze plaat de vuist vormt die uiteindelijk is doorgedrongen tot de hoesafbeelding.

Om Tate's eigen woorden maar even te parafraseren, in zijn teksten schrijft hij soms over dingen die hij uit zijn systeem moet hebben. Het is dus niet gek dat er een paar teksten over het gebeurd zijnde tussen zitten, maar dat ik ze vrijwel allemaal aan dit thema zou kunnen verbinden had ik niet verwacht (al zijn sommige verbanden wat ver gezocht misschien). Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar wel een paar. De vele emoties die Tate ervaarde na zijn ontslag komen allemaal terug. Woede in 'Dare' (in zijn eigen woorden: "Those guys can't fight their way out of a paper bag." Bron), verdriet in 'Cold' en 'Life Without You', radeloosheid in 'In the Hands of God', en in 'Everything' wordt er gereflecteerd op wat nog had kunnen komen. Maar de mooiste vind ik 'The Weight of the World', waar ik gewoon een stukje van moet citeren.

"This story might be close to over
But then again every story ends
Show me the light
'cause I'm not ready to go
I've got so much more to say
So much more to do"

Als je in je achterhoofd houdt dat dit over Queensrÿche gaat en de twijfelachtige rol die Tate daarin nog gaat spelen krijg je spontaan medelijden met hem. Hij heeft met dit album echter bewezen dat hij in zijn ééntje prima de rol van Queensrÿche kan vervullen, hoe radicaal dat ook klinkt.

De muziek klinkt als een typisch post-Promised Land QR album: relatief korte songs, veel zang, veel groove, en ook dit keer zijn er weer compleet nieuwe dingen bij, maar in geen geval is dit een Geoff Tate solo album. Op een manier natuurlijk wel, want hij is op het moment solo, maar hij schrijft zijn solo-platen toch met een heel ander doel voor ogen dan dat hij een QR album schrijft. Er zitten diepere lagen in zijn QR platen. Een nummer als 'In the Hands of God' of 'Fallen' had zo op Promised Land of American Soldier kunnen staan, 'Life Without You' had niet misstaan op Empire, 'Running Backwards' had met zijn 90s groove goed op Hear in the Now Frontier gekund en 'The Weight of the World' is een grootse epische afsluiter die prima in het rijtje past naast grootheden als 'Anybody Listening?', 'Someone Else?' en 'Big Noize'.

Al met al ben ik overtuigd dat Frequency Unknown ondanks de lage verwachtingen toch zeer de moeite waard is. Edwynn bleek gelijk te hebben, als de muziek goed is kan de artiest nog zo'n eikel zijn, maar stiekem toch een erg creatieve muzikale geest hebben. Eerder zei ik nog dat deze plaat in mijn CD-kast naast Kings & Thieves mocht staan, maar ik heb me bedacht. Hij zal goed op zijn plaats zijn naast Dedicated to Chaos.

4* met kans op groeien.

Een mooi verhaal Cry. Zover als je eindconclusie wil ik (nog) niet gaan maar je poging om Tate's gedachtewereld te doorgronden doet recht aan waar deze Queensrÿchevariant voor wil staan. En niet onbelangrijk: ik krijg onmiddellijk zin om er toch nog eens een paar keer naar te luisteren.

Kijk, dat heb ik even mooi voor mekaar gekregen

mooi verhaal maar ik ben het er niet mee eens. Aantal best aardige nummers, aantal fillers die me geheel niks doen plus een niet al te beste productie maakt dat ik blijf steken op een 2,5.