Toto - Falling in Between (2006)

Het is alweer even geleden, maar het debuutalbum van Van Halen heeft huize Casartelli nou eenmaal niet eerder bereikt. I'm the One dus.

Nou, kom maar op met die gesigneerde gevulde koek.

Gesigneerde gevoelde koek on it's way

Ben benieuwd hoe hard die koek voelt

Mjah, waarschijnlijk net zo onaangenaam als dit album klinkt

Simon heeft leuke dingen gedaan met Toto, hele goeie drummer, maar Tambu, Mindfields en FiB zijn voor mij toch echt de zwakkere album van deze band. Drummer Keith Carlock is zijn vervanger en dat vind ik enorm goed nieuws. Weer meer groove in de stijl van Jeff Porcaro... want dat is wat Toto eigenlijk ook was. Simon Phillips past daar eignlijk niet zo heel goed bij.

Tja, Toto heeft betere albums gemaakt, maar deze is niet onaardig hoor. Maar als het een beginnende band was geweest weet ik niet of ik deze cd gekocht zou hebben

En weer een topalbum van Toto.

De topper voor mij is Dying on My Feet. Het outro van dit nummer is het beste outro dat ik ooit heb gehoord. Niet normaal goed gewoon. Ik vind dit echt een erg ondergewaardeerd nummer.
Bottom of Your Soul brengt je weer een beetje terug naar ''Africa''. Een erg mooi nummer met lyrics die je raken. Leuk om Joseph's stem weer te horen.
Falling in Between is net als ''Child's Anthem'' een heerlijke opener en verder gewoon een enorm vet nummer. Het intro is uiteraard mooi bedacht.
King of the World, Hooked, Let It Go en Spiritual Man zijn alle vier ook geweldige nummers die ik vaak genoeg opzet.
Simple Life, Taint Your World en No End in Sight blijven wat achter, maar zijn zeker geen slechte nummers.

Ook dit heerlijke album geef ik 5 sterren!

Toch met een 1 ster verlaagd. Er zijn namelijk een paar andere albums die toch wat beter zijn en wel de 4,5 of 5 sterren verdienen.

De jaren 90 hebben een paar (deels) intrigerende maar ook zeer wisselvallige worpen opgeleverd waarbij de heren hun sterkste punten over het hoofd zagen; het schrijven van compacte songs met fraaie melodieën en waarbij het vakmanschap altijd in dienst van het nummer stond. Ik kan bij de voorgaande 3 schijven nooit een gaap onderdrukken, maar dat terzijde.

Falling in Between is de tweede plaat van verloren zoon Kimball en er zit ook alweer 7 jaar tussen deze uitgave en voorganger Mindfields.

Het titelnummer hakt er direct goed in, een fraaie song en dit keer een uitstekende keus om de plaat mee te openen. In mijn beleving klopt alles aan deze song.

Dying On My Feet vind ik dan weer een pak minder, Kimball heeft moeite met enkele noten en lijkt zich ook niet helemaal senang te voelen met enkele zanglijnen. Het nummer is zeker niet slecht maar het komt bij mij ook maar niet echt op gang.

Op de volgende titel horen we ook de terugkeer van een andere verloren zoon; Joseph Williams. De song is stemmig van aard, draait om percussie, het creëren van een sfeervol geheel en fraaie zanglijnen. Lukather neemt de leadvocalen voor zijn rekening en hij doet dat prima. Een uitstekend nummer.

King of the World is degelijk, steekt solide in elkaar en de heren wisselen elkaar mooi af in de zanggedeeltes, ik kan maar weinig zwakke plekken ontdekken in dit werkje.

Verassende overgangen typeren de volgende track; Hooked. Een magere song, het refrein is wat hoekig en kan mij ook niet zo overtuigen. Voor mijn gevoel proberen de heren deze minuten te vullen met het etaleren van het talent en voelt het geheel wat gekunsteld aan.

Ook op de volgende song komt een kwaliteit bovendrijven die ik zo waardeer in de band. Een relatief klein gehouden song, al meanderend wordt je meegenomen om voor de bijl te gaan in het kamerbrede refrein, Simple Life vormt wederom een fijne verassing.

Een vlotte uptempo track is net wat de schijf nu ook goed kan gebruiken in de vorm van Taint Your World, het is aardig en het geheel loopt lekker vlot door, wederom een dikke voldoende hoewel het voor mij persoonlijk niet tot de sterkere nummers behoort op de schijf.

Het licht funky Let It Go is dan wel weer aardig maar ook niet meer dan dat. Greg Phillinganes, de keyboardspeler die Paich verving tijdens de tour destijds neemt qua zang de honneurs waar, hoewel het geen slechte zanger is vind ik hem geen goede keus voor dit nummer. Het voegt niet zo goed met elkaar.

Spiritual Man kan mij niet zo bekoren, ofschoon het niet slecht is. Het is mij net allemaal te dik aangezet.

Met wederom een Kimball en Lukather die de vocalen afwisselen komt een aardig idee nooit echt tot volle wasdom, variatie genoeg maar op de een of andere manier wil No End In Sight maar niet ontbranden. Enkele aardige invalshoeken maar te wisselvallig om mij te boeien.

Zo zijn we aan het einde gekomen van Falling in Between en bevat de eerste helft van de schijf veruit de beste composities. Het is jammer dat de tweede helft duidelijk minder sterkere composities herbergt en dat doet afbreuk aan het geheel. Het is wel knap dat de bandleden voor mijn gevoel wat doelmatiger te werk zijn gegaan in vergelijking met de voorgaande paar worpen.


Tussenstand:

1. The Seventh One
2. Fahrenheit
3. Toto
4. Isolation
5. Kingdom of Desire
6. Falling in Between
7. IV
8. Mindfields
9. Tambu
10. Hydra
11. Turn Back

Dying on my feet is echt één van de allerbeste tracks van deze band. Man, man die blazers aan het einde. Blaast alles weg.

Toch wel een sterk toto album deze. Paar goede tracks en hoewel niet hun beste album, lichtjaren beter dan bijna alles wat in het AOR genre werd uitgebracht rond deze tijd. En dat was heel veel.