Black Sabbath - TYR (1990)

Edwynn, ik zie dat jij de songs Battle of Tyr, Odin's Court en Valhalla tot één song rekent. Dat doe ik ook hoor. Een soort mythologish drieluik. Ik had ook het idee dat Lawmaker een verwijzing was naar Odin of Thor of wie dan ook (ik lees nooit echt teksten). Ik verzon dat Lawmaker ging over één van die goden.

Over mythologie en Tony Martin gesproken, schreef hij niet ook de lyrics voor Valley of the Kings van Blue Murder?

Ik interpreteerde "The Law Maker" als een westernsong. Nu je het zo schrijft, weet ik eigenlijk niet meer waarop ik dat baseer..

Misschien gaat het over een bounty hunter, een favoriet thema wel van hardrock-bands, al is Black Sabbath meer een metalband.

Zie mij nou over songteksten praten.

En ja. Battle of Tyr, Odin's Court en Valhalla is te zien als één geheel. Twee inleidende dingetjes plus het nummer zelf.
Dat Tony Martin dingen schreef voor Blue Murder wist ik niet. Zelfs met de cd in handen, ontgaat mij kennelijk nog wel eens iets..
Hij had wel meer mogen pennen als ik dingen als "Jelly Roll" en "Sex Child" de revue laat passeren.

Van Tony Iommi wisten we dat hij zelf liever de maatschappijkritische kant op wilde. Dat liet hij in interviews met onder anderen Aardschok wel optekenen. Vanaf Dehumanizer werd dat ook geëffectueerd.

Edwynn schreef:

.

De teksten zijn subtieler. Op verzoek van Iommi, zoals hij beschrijft in zijn bio, waarnaar ik verwees. En dat niet alleen in de drieslag track 5-7, ook in andere nummers.
Iommi liet in ‘Iron Man’ noteren in de eerste alinea van hoofdstuk 68 ‘TYR and tired’: “On ‘Headless Cross’, Tony [Martin] had just come into the band and he assumed, oh, Black Sabbath, it’s all about the Devil, so his lyrics were full of the Devil and Satan. It was too much in your face. We told him to be a bit more subtle about it, so for ‘TYR’ he did all these lyrics about Nordic gods and whatnot.”

…and whatnot: er is inderdaad meer dan teksten in Noord-Europese thematiek. Drie voorbeelden. Het Jerusalem dat hij bezingt (track 3) lag de laatste keer dat ik mijn atlas checkte niet in Scandinavië, áls de tekst al over de geografische stad gaat. Denk het niet eigenlijk. Of The Sabbath Stones: dat heeft een tekst die, net als Ronnie James Dio kon schrijven, voor meerdere uitleggen vatbaar is.
Dat geldt eigenlijk voor alle (?) nummers op Tyr, zoals The Lawmaker dat vervolgens hierboven werd genoemd. Ik kom er geen cowboys in tegen, de associatie daarmee heb ik nooit gelegd, maar inderdaad, met die eerste tekstregel snap ik dat wel en tegelijkertijd snap ik dat Mssr Renard een associatie heeft met de noordse godenwereld. Dat de noordse mythologie er zo uitspringt, komt natuurlijk mede door de hoes.

Zet ik de teksten van voorganger Headless Cross en deze naast elkaar, dan zie ik thematische verschillen en bovendien op dit Tyr een poëtischer aanpak. Zoals Iommi het graag wilde. Of misschien wel iets teveel naar diens smaak. De zin direct na de zin over “Nordic gods and whatnot” luidt namelijk: "It took me a while to get my head around it".

Volgens mij was "The Sabbath Stones" Martin's versie of idee van de Tien Geboden die Mozes ontving.

Ik snap het denk ik wel. Maar ik vind een regel als: "He saw the world, dim with the glow of the vertical sun" sterker resoneren dan veel regels op Tyr. Is ook persoonlijk natuurlijk.

"The Sabbath Stones" is wel gaaf. Religieus en misschien toch ook weer niet. (Reason of the restless heart vs. He met hoofdletter 'H' die de keeper of the Sabbath Stones is)
Plus het slot dat gaat over menselijk handelen als oorzaak van de wereldse ellende.

Toch redelijk rechttoe rechtaan teksten over gasten die komen te overlijden en tot hun verrassing dan ineens voor den duivel komen te staan schreef Martin voor Sabbath.

Veelal erg smaakvol gedaan.

Zoals het fantastische hierboven gequote When Death Calls.

Hier doet hij het dan met een noordse mythologie sausje maar de thematiek van gasten op de weg naar de onderwereld doorklinkt nog steeds erg sterk.

Al met al denk ik wel dat ik zijn teksten het vetste vind van alle Sabbath teksten.

Al kon Dio er ook wel wat van uiteraard, die duistere thematiek op een goeie dikrif werkt natuurlijk altijd wonderen.

Ik luister nu de remaster.

Ik weet niet of mijn geheugen tegen mij jokt, maar volgens mij klinkt de remaster vetter dan voorheen. In elk geval lijkt het alsof de gitaarriffs wat bassiger klinken en daardoor wat stoerder.

De alles overheersende en overdonderende drums daar is niks aan gedaan en dat kan ook niet, want dat zou je het opnieuw moeten mixen, en waarom zou je?

Nu is het wel zo, dat het eerste exemplaar dat ik van deze plaat had een lp was, in een buitenhoes, zonder binnenhoes, dus wat gekrast en vol ticks en pops. Ik zal een jaar of 16 of 17 zijn geweest en een klasgenoot deed hem weg, omdat hij het vreselijk vond. Ik kreeg er ook 'Feels Like Shit, Deja Vu' van Suicidal Tendencies bij.

Ik vind het wel een bak herrie inmiddels, maar met het volume omlaag is het toch wel nostalgisch en genieten.

Valt me nu trouwens pas echt goed op, hoe je op 'The Law Maker' ook 'Kill the King' kunt meezingen. Is daar al eens een mash-up van gemaakt?

De line-up Iommi / Martin / Nicholls / Powell had de smaak goed te pakken en kwam na amper iets meer dan een jaar al met de opvolger voor het artistiek succesvolle Headless Cross. Neil Murray, die er al sinds de vorige tournee bij was, mag ook hier de baspartijen verzorgen.

Ondanks de bijna identieke line-up en de korte tijd tussen de twee albums voelt Tyr toch behoorlijk afwijkend van zijn voorganger. De productie is wat moderner dan zijn voorganger; de galm op de zang en drums is een stuk teruggeschroefd en de voller klinkende gitaar en bas komen een stuk beter tot hun recht, althans op de remaster uit 2024 die ik beluister. Tekstueel mag Martin meer zijn vleugels spreiden, nadat het bijna onophoudelijk over demonen en Lucifer ging op de vorige plaat. Door deze aanpassingen voelt Tyr voor mij kleurrijker dan het bijna gitzwarte Headless Cross, terwijl het niets aan karakter en heaviness heeft ingeboet.

Het epische, sfeervolle Anno Mundi mag de spits afbijten. Geen idee waar het over gaat (de kruistochten?), maar wat brengt Martin zijn teksten hier met overgave. Sowieso lijkt hij op dit album iets minder de hoogste regionen op te zoeken, waardoor zijn stem wat meer body heeft. Instrumentaal wordt er piekfijn opgebouwd vanaf een akoestische introductie naar robuust riffwerk in de strofes, een ingetogen interlude en een intense finale met Powell die de boel geweldig dichttimmert over een bijna wanhopig refrein.

The Law Maker valt niet bij alle gebruikers hier in de smaak, maar ik hou van snelheid in mijn metal en dat is hier niet anders. Heerlijk gedreven, NWOBHM-achtige knaller waar ik onmogelijk bij stil kan zitten. Martin kanaliseert zijn innerlijke Dio met verve en refereert met een knipoog ook aan zijn twee grootste voorgangers: 'Silver mountains won't save you from Hell / The Prince of Darkness, inside you will dwell'. Het gitaarwerk doorheen het nummer en zeker de harmonieën op het einde klinken alsof ze uit de stal van Iron Maiden ten tijde van Killers zijn weggelopen en daar heb ik helemaal geen problemen mee.

Jerusalem neemt wat gas terug en schotelt ons een meer dan verdienstelijke snede powermetal voor met abstracte, maar aanstekelijke teksten. Onmiddellijk daarna komt het slepende, loodzware The Sabbath Stones, waarin de groep uit hetzelfde vaatje tapt als het eveneens uitstekende Eternal Idol (het nummer). De ruimtelijke strofes worden ingekleurd met heel smaakvolle baslijntjes, waarna het refrein extra hard binnenkomt. Na vijf minuten de spanning op te bouwen breekt de storm helemaal los op het einde, met een strakke, opnieuw Maiden-achtige riff en een vintage Iommi gitaarsolo als kers op de taart.

De tweede helft opent met een mythologisch epos van achteneenhalve minuut bestaande uit drie onderdelen. Via orkestrale pauken en keyboards (Battle of Tyr) en een melancholisch stukje gitaar- en baswerk (Odin's Court) worden we achterop de strijdwagen van Thor met de koude wind in de rug Valhalla binngeblazen, laatste rustplaats van moedige gevallen krijgers. Mijn beperkte kennis van Noorse mythologie doet me vermoeden dat de teksten handelen over de gebeurtenissen die de aanleiding zouden vormen voor Ragnarok, de grote godenoorlog en het einde van de wereld. De muziek doet de tekst geen oneer aan; de groep raast als een goed geoliede machine door de stevige riffs en solo's heen.

Feels Good to Me is, zoals No Stranger to Love op Seventh Star, de onfortuinlijke vreemde eend in de bijt die als single voor het album moest dienen. Op zich niet eens een heel slecht nummer, waarbij met name Iommi's gitaarsolo een lichtpunt is, maar met zijn hoge Skid Row-gehalte past deze 'power-ballade' gewoon niet binnen het plaatje van dit album. De videoclip is trouwens lachwekkend cliché. Heaven in Black zet de trein weer op het goede spoor om af te sluiten. Na iets meer dan tweeënhalve minuut komt er voor de derde en laatste keer een prettig riffje voorbij dat leentjebuur speelt bij Iron Maiden. Voor de rest geen uitschieter, maar wel een prima afsluiter.

Al met al dus een heel solide album, waarbij enkel de laatste 2 nummers even een dipje betekenen. In de rangschikking staan deze en zijn onmiddellijke voorganger nek aan nek, waarbij Headless Cross grotere uitschieters heeft (Nightwing!), maar Tyr over de hele lijn het niveau net wat consistenter houdt. Beiden verdienen absoluut hun plekje tussen de Ozzy- en Dio-albums.

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Headless Cross
8. Tyr
9. Vol. 4
10. Seventh Star
11. Technical Ecstasy
12. The Eternal Idol
13. Never Say Die!
14. Sabotage
15. Born Again

Black Sabbath – Anno Domini 1989–1995

Het zit er dik in dat jullie hiernavolgend bericht een aantal keren zult zien voorbijkomen, want de box Anno Domini heb ik dit jaar natuurlijk binnen gedaan, met juist die vier Black Sabbath albums die ik nog niet op fysieke drager, in casu cd, had. Mijn geduld werd getest tot het uitkomen van deze prachtige box (en mijn duurste aankoop van 2024). Bedankt, Tony!

Het is sinds datum van aankoop al een aantal keren flink genieten geweest van dit album, welke ik voordien enkel kende als “pindakaasderivaat” / streaming, maar nu ik het echte ding kan in de lade mikken, stijgt mijn vreugde.

Eerder een logisch vervolg op voorganger Headless Cross is dit, maar opnieuw met die machtige riffs en dat prominent zangwerk van Tony Martin. Hier blijven The Law Maker, Jerusalem en Heaven in Black de krakers van dienst. Punt van kritiek toch nog: die verdomde fade-out op Anno Mundi. Kort en hevig album, zoals ik ze graag heb, met meeslepende zanglijnen van Tony II. Enkel Feels Good to Me blijft uit de toon vallen om de gekende redenen, de single. Aanvulling op mijn “belangrijk” bericht / mening van x aantal tijd geleden.