Black Sabbath - TYR (1990)

Daarom: geen radio, geen playlists, gewoon plaatjes draaien. Zo hebben de artiesten het ook bedoeld. Daar zit al het werk in. Ik las ergens dat mensen zich nog maar 2 of 3 minuten kunnen concentreren.
Die hebben vast nog nooit een album geluisterd.

Ik heb wel zin in deze plaat, maar door gedoe met rechten staat deze niet op Soundcloud (en ook niet op andere streamingdiensten), dus zal deze thuis moeten draaien.

Of een boek gelezen.

Zet je hem toch op de telefoon!? Heb zelf geen streamingdiensten, heb dan ook geen smartphone, maar de meeste hebben toch wel een flinke ruimte tegenwoordig dacht ik. Komt btw hopelijk in orde, ze zijn nu eindelijk echt bezig de Martin platen (als het goed is) opnieuw uit te brengen, zullen dan ook beschikbaar worden online lijkt me. Ook deze klasse plaat.

Ik heb een stand-alone muziekspeler (Musicolet) die niet gelieerd is aan een multinational, dus ik ruimte op mijn fairphone voor digitale muziek, naast mijn Bandcamp, Nugs en Soundcloud-abonnementen. Maar dan zou ik de plaat wel moeten overzetten naar mp3, en ik ben er nog niet goed uit, hoe ik dat nou goed moet doen. Best wel ingewikkeld. Maar ik geloof dat ik de Headless Cross en TYR ergens wel al eens op een harde schijf heb gezet, ooit een keer.

Het is wel zo, dat ik even niet veel (hard)rock draai de laatste jaren. Gewoon even geen behoefte aan gehad.

Fijn dat ze deze platen beschikbaar gaan maken. Als de dat nou via Nugs.net of Bandcamp doen, kan ik ook wat bijdragen in de kosten.

Dit weekend eindelijk dit album gevonden op cd, samen met Headless Cross toch precies de moeilijkst te vinden albums (betaalbaar dan toch, die Toni Martin box gaat er toch helaas nooit komen, net zoals de remix/remaster van Forbidden).

Een beter album dan algemeen wordt gezegd, het klinkt wel weer wat stil (jaren 90 mix), een goeie remastering zou meer mensen over de streep trekken.

Voor mij toch het best Martin album bij Sabbath na Cross Purposes dan

Ik had een paar maanden geleden ergens gelezen dat er beweging zat rondom de rechten van de platen die niet via Vertigo zijn verschenen. Want daar gaat het om. Eternal Idol is bijvoorbeeld nog gemakkelijk verkrijgbaar want nog oude label.
Maar dat zal wel niet op korte termijn zijn dan

Zou eerst op de Martin-box wachten, maar inmiddels toch Headless Cross maar op een oude cd aangeschaft, mis nu alleen Forbidden in de cöllectie. TYR kocht ik destijds op elpee, die klinkt prima, wat een goede band was Sabbath met Martin-Iommi-Murray-Powell.

Ja, begin dit jaar stonden de metal-sites er vol mee, met de berichten over een boxset van Sabbaths Tony Martin-era.

BLACK SABBATH Will Release A TONY MARTIN-Era Box Set This Year - metalinjection.net
Tony Martin / Singer confirms that his Sabbath-era albums to be reissued | MetalTalk

Toegegeven: het jaar is nog niet om, maar het afgelopen half jaar is het wel opvallend stil gebleven rond deze mogelijkheid. Ik gun Tony Martin zijn rechtmatige plekje in de Sabbath-geschiedenis, maar het zou niet voor het eerst zijn dat we worden getrakteerd op valse vooruitzichten. En je geeft het al aan: naarmate het langer duurt, slinkt het publiek dat hier belangstelling voor heeft. Enerzijds omdat die groep ouder wordt, en anderzijds omdat mensen het wachten zat zijn en toch maar oude exemplaren opduikelen, hoe prijzig soms ook. En het alsmaar stijgende aandeel van de streamingdiensten in de totale muziekomzet maakt het uitbrengen van zo'n boxset er ook niet aantrekkelijker op.

Ook ik ben inmiddeld gesetteld: met Headless cross, Tyr en Cross purposes op CD heb ik de belangrijkste drie albums wel in huis. Zo'n boxset - áls-ie nog verschijnt - moet wel heel wat extra's te bieden hebben wil ik nog overstag gaan.

Nogmaals: het gaat niet om Tony Martin en zijn plekje wel of niet gunnen: eternal idol is intussen al tig keer opnieuw verschenen. Het gaat om de rechten van Tyr, Headless Cross, Cross Purposes, Forbidden en ook Dehumanizer (met Dio) die bij het failliete IRS lagen. Dat ligt zo ingewikkeld.

Volgens mij is er meer aan de hand dan de rechten van IRS. Dehumanizer is gek genoeg al jaren gewoon tegen een vriendenprijsje te koop. Dus daar ligt het niet (alleen) aan. Wel deels, want net wat je zegt: van Eternal idol is zelfs een deluxe-editie verschenen.
Maar ik heb toch ook het idee dat andere Sabbath-leden niet zoveel waarde hechten aan die in elk geval commercieel moeizame periode. In die zin vind ik dat Tony Martin onrecht wordt aangedaan. Tony Iommi wil misschien wel, maar stelde in de loop der jaren - soms begrijpelijk - steeds andere prioriteiten.

Ik vind trouwens met wat googlen ook weer wat actuelere informatie, van afgelopen maand. Niet dat die veel nieuws bevat:

TONY MARTIN Talks Forthcoming BLACK SABBATH Box Set - "All I Know Is That It's Happening; I Don't Know When" - BraveWords

TONY MARTIN Hopes His Upcoming BLACK SABBATH Box Set Will Feature EDDIE VAN HALEN Jams - metalinjection.net

Eddie van Halen jams? Toe maar...

Wat kennelijk vooral speelt - en dat had ik begin dit jaar ook al eens gelezen - dat er contractueel is vastgelegd dat er geen nieuw materiaal onder de naam Black Sabbath mag verschijnen als niet alle vier de originele leden erbij betrokken zijn. Dat maakt het lastig om nieuw werk aan die eventuele boxset toe te voegen, ook al is het materiaal uit de archieven.

Dit gaat niet om nieuw werk natuurlijk.

Dat Dehumanizer voor een vriendenprijs te krijgen is en Tyr blijkbaar niet, zegt helemaal niets over Iommi die iets tegenhoudt. De IRS releases zijn nooit officieel heruitgegeven maar zijn dan kennelijk in verschillende oplagen per release in omloop. Vraag vs aanbod dus. Of er effort is om die rechten te verkrijgen is een natuurlijk een tweede. Maar daar zullen in eerste instantie ook de nodige zakelijke overwegingen aan kleven. En het is daarenboven vooral een labelkwestie. Ik vraag me af of Iommi of Martin überhaupt veel te zeggen hebben daarover.

Maar de wijze waarop er met Born Again, Seventh Star en Eternal Idol omgegaan wordt als zijnde onderdeel van de Sabbathcatalogus laat volgens mij zien dat er heus ook oog van Iommi cs. is voor commercieel en misschien artistiek mindere periodes van de band.

Vandaag dag op dag 32 jaar geleden uitgebracht mooie datum voor een heruitgave

Dehumanizer blijft mediamarkt idd. nu nog altijd op cd verkopen voor 3 euro terwijl born again, seventh star & headless cross een goeie 12 jaar geleden een deluxe 2cd behandeling gekregen hebben (na de 8 ozzy's en de 2 dio's de laatste jaren). Al die rechten zijn een ramp, dergelijke sh#t zie je ook terug in de friday the 13th filmreeks: jaren juridische gevechten blokkeren alles..

Mocht de heruitgave er toch komen hopelijk individuele uitgaves en niet een monsterbox van pakweg 400 euro...

De aanloop naar Tyr was een stuk rustiger dan die bij voorganger Headless Cross. Voor de tour van dat album werd bassist Neil Murray (39 jaar) ingelijfd, wat ik prachtig vond: de grote vriendelijke reus was nu bij "mijn" Sabbath! Hij was erbij gehaald door drummer Cozy Powell van het beste Rainbow ooit, de twee kenden elkaar van hun tijd bij Whitesnake. Relatief jong was zanger Tony Martin (toen 32) en de kern van de groep werd gevormd door oudgedienden Tony Iommi en Geoff Nicholls, inmiddels veertigers. Iommi voelde zich niet meer een oude man met allemaal jonkies om zich heen, zoals ten tijde van The Eternal Idol.

Op tournee in Amerika ergerde hij zich: Headless Cross ontbrak nogal eens in de winkels, promotieposters ontbraken. Sterker nog, zelfs de tournee was slecht gepromoot. In zijn boek ‘Iron Man’ (2011) over fans die ze op straat tegenkwamen en hen vroegen: ‘What are you doing here?’
‘Oh… we’re playing here tonight.’
‘Eh?’
Zijn conclusie: ‘It was all very Spinal Tap-ish’.
Hierna vervolgde de tour door het Verenigd Koninkrijk, Mexico en tienmaal Moskou, waar Girlschool in het voorprogramma speelde. Tony zag hoe kort na aankomst twee van de meisjesschooldames in de hotelbar met elkaar op de vuist gingen. Zijn eerste kennismaking met deze feminine groep van de New wave of British heavy metal generatie, noteert hij droogjes. Bovendien viel hem op dat ze alle vier goed konden drinken en eveneens heeft hij niet gemist dat Powell daar een relatie kreeg met frontvrouw Kim McAuliffe; ‘She was a really nice girl.’

De opnamen van de nieuwe Sabbath verliepen voor de verandering eens zonder problemen. Al snel wordt duidelijk dat Tyr subtieler is geworden dan de voorganger: de teksten van Martin behandelen nu de noordse mythologie. Iommi vraagt zich af of het passend was bij Sabbath, maar met die schitterende hoes erbij hoorde je mij niet klagen; de composities kennen eveneens meer variatie met het frequentere gebruik van rustige passages, waardoor Martin niet steeds op volle kracht hoeft te zingen. Die variatie doet het veel beter bij mij, waardoor ik dit de beste Sabbath met Martin tot dan toe vind.
Hoe sfeervol bijvoorbeeld is het intro bij de aftrap van de plaat middels Anno Mundi, gevolgd door het snelle The Law Maker en het heerlijk logge Jerusalem. Ook boeiend zijn de verschillende delen van Odin’s Court en de ballade Feels Good to Me, waarin Iommi zijn jazzkant etaleert. Het nummer had zó op zijn soloplaat Seventh Star gepast.

Een klein jaar na de berichten van Edwynn, Arjan Hut, gaucho en CWTAB over een heruitgave van de Sabbathalbums met Tony Martin is het nog altijd stil hieromheen. Pensionado Tony heeft geen haast...
Bij thuiskomst, eerder vandaag, ontdekte ik de bio van Geezer Butler in mijn brievenbus, het zojuist verschenen ‘Into the Void’. De bassist keerde voor de opvolger van Tyr terug op het nest, mét Ronnie James Dio. Met Tony Martin werd enorm gesold, wat de man volstrekt niet verdiende. De komende weken eens lezen van Butler daarvan vindt.

Je wekt dan wel de suggestie dat het toch Iommi is die de vertraging veroorzaakt. Mijn punt was juist dat het net zo goed (ik denk eerder) bij de rechthebbende kan liggen. Wie de heruitgegeven items uit de discografie bekijkt (Born Again, Seventh Star, Eternal Idol en Dehumanizer), moet ook tot die conclusie komen.

Het zal me verder worst wezen. Ik heb Tyr en Headless Cross hier keurig liggen. En remasters interesseren me meestal niet.

Ja, het heeft gewoon met het label I.R.S. te maken. Eternal Idol staat hier op de site foutief onder I.R.S. (correctie ingestuurd). Survive van Nuclear Assault is bijvoorbeeld ook nooit heruitgebracht.

Volgens mij wil Iommi ook nog aan het geluid sleutelen, vandaar! Maar dat is dus niet zo?

Geen idee. Het lijkt mij dat als er een deal is, ook doorgepakt gaat worden.

Zou me verbazen als Iommi hier aan het geluid wil sluitelen maar dan niet bij Eternal Idol. Aangezien niets van I.R.S. heruitgegeven wordt zou ik het niet verder zoeken.

Ik dacht in eerdere verhalen over dat onmderwerp wel eens gelezen te hebben dat hij wilde sleutelen aan het geluid van Forbidden, de laatste worp met Tony Martin. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, want dat album is hondsberoerd geproduceerd door Ernie C, de gitarist van Body Count. Al vraag ik me af of een opknapbeurt echt zou helpen. Van Tyr kan Iommi beter afblijven; de originele versie klinkt prima.

RonaldjK Mooi geschreven stuk! Ik ben ook benieuwd of Geezer iets zegt over het gesol met Martin.

Echt wel, Martin klonk toentertijd echt fabuleus, ook live. Plus hij schreef ook daadwerkelijk mee aan de nummers. Zal wel gewoon de status zijn die Sabbath had met Dio die de doorslag gaf, ook financieel.

Dat laatste was uiteraard de hoofdzaak. Hoe goed ze ook zijn; de albums met Martin leverden amper geld op. En dat hoopten ze met de terugkeer van Dio om te keren. Echter was het muzikale klimaat inmiddels dusdanig veranderd dat ik me serieus afvraag of ze in die opzet geslaagd zijn? Wellicht dat Geezer Butler daar duidelijkheid in schept in z'n boek. We horen het graag RonaldjK

In Engeland kwam Tyr niet verder dan plek 24 en in Duitsland reikte de plaat nog tot de 12e plek.
De verkopen waren in ieder geval van dien aard dat Dio weer van stal werd gehaald. De beste man had toch wel enige relevante verkopen achter zijn naam staan op sologebied. Zeker in de Verenigde Staten had Dio een naam hoog te houden.

Het vreemde is dat Dehumanizer wellicht het meest gruizige en zware album is uit het oeuvre van de band. Lekker zwaar, een logge sound en hier en daar een slepende groove, de plaat had best kunnen aansluiten bij de heersende trends van destijds. De liefhebber besloot echter anders. Ook Dehumanizer was geen succes op commercieel gebied. Iommi heeft trouwens aangegeven dat deze comeback plaat met Dio miljoenen heeft gekost. Het was een enorme operatie om alles en iedereen heen en weer te vliegen tussen de States en Engeland, er was wederom een hoop gedoe met de platenmaatschappij en tenslotte bleek het opname proces ook ellenlang te duren.

Je zou grofweg kunnen zeggen dat na Heaven & Hell de rek er uitraakte bij Sabbath. De grote successen lagen in het verleden. Het publiek verschoof zijn aandacht naar de poedelrock bands, waar andere rockliefhebbers aanhaakten bij de opkomende thrash en speedmetal. Desalniettemin doen de drie albums met Martin uit de jaren 80 in mijn ogen niet onder voor het betere materiaal met Ozzy en Dio.

Dat laatste ben ik volkomen met je eens. Voor mij was een band als Black Sabbath echt ouwe meuk toen ik in '85/'86 voor het eerst in aanraking kwam met hardrock. Sterker nog; de eerste jaren wist ik niet eens van hun bestaan af. Hetzelfde met Deep Purple, Led Zeppelin, UFO en noem ze allemaal maar op. Pas jaren later ging je graven en spitten en kwam je vanzelf bij deze bands uit. En al was het geen liefde op het eerste gezicht (het klonk oud, iel en gammel in onze oren); het kwam uiteindelijk allemaal goed.

Hoe werkt zoiets?

Wat denk je doe eens een gok.

Ok je hebt je leven gemodelleerd op het gitaarriff van Anno Mundi. Ik vind dat ook een erg stoer riff. Eentje waardoor ik spontaan met gebalde vuisten door de woonkamer begin te stuiteren. Maar ik heb het idee dat het bij jou nog verder gaat. Weet alleen niet hoe precies.

Anno Mundi en I Witness kan je wel zeggen hebben destijds mijn leven veranderd.

Heb de psychologie achter een dergelijke dikrif proberen te bestuderen.

Kwam tot de conclusie dat Iommi werkelijk een stoere man moet zijn.

Een ruige man.

Ben je geen ruige man kom je niet met dergelijke riffs.

Dit ongeacht je technische skills op gitaar of compositorisch vermogen want zijn vetste riffs zijn doorgaans de simpelste en kan iedere leek binnen een paar minuten spelen.

Het is echt de mindset en een way of life welke zich vertaalt naar het muzikaal vocabulaire van een harde knakker naar mijn idee.

Ja daar kan ik je zeker in vinden, Iommi is een enorme eindbaas. Maar hoe heeft dit jouw leven gevormd?

Loop er niet graag mee te koop maar aangezien je er naar vraagt:

Ik maak zelf ook dikrifs en leef ook ruig.

Niet zo pussy.

Ik zat hier nog even wat op te kauwen.

Wat is er op Tyr precies subtieler dan Headless Cross? De blik op de Noorse mythologie vind ik altijd wat eenzijdig. Het is eigenlijk maar één nummer dat daar over handelt. Een zwaluw maakt nog geen Manowar.

Over het algemeen vind ik Tyr erg goed, maar wel een tikkeltje minder dan Headless Cross. Het slappe "Feels Good To Me" was wel eens te zien op Headbanger's Ball maar was voor mij geen uitnodiging om de plaat te kopen. De cd kocht ik, vermoedelijk rondom het verschijnen van Cross Purposes, in de uitverkoopbakken van de V&D voor een schamele tien florijnen. Omdat er niks anders lag om te kapen. Daar ben ik nu wel blij mee. Al was het maar omdat dingen als eerder aangehaalde "Anno Mundi" en het rappe "The Law Maker" alleen al de boel ruimschoots compenseren.