Black Sabbath - TYR (1990)

Een redelijke plaat maar kan wat mij betreft niet tippen aan voorganger Headless Cross. Niet alleen bevat dat album enkele uitschieters maar heeft het ook een weergaloze titelsong. Een dergelijk nummer ontbreekt op Tyr. Desalniettemin is het een consistent plaatje en kwijt Martin zich zoals gewoonlijk prima van zijn taak. Valhalla en Jerusalem zijn uitstekende songs, echter nummers als The Battle of Tyr en Odin's Court voegen wat mij betreft niets toe. Dergelijke instrumentale intermezzo's componeerden de heren ook al in de jaren 70, maar deze klonken destijds vaak spannender en geïnspireerder. Opener Anno Mundi en The Sabbath Stones klokken beiden een dikke 6 minuten maar rechtvaardigen wat mij betreft niet de lange speelduur. Kortom; een degelijke schijf van de heren, het wordt nergens slecht maar de plaat grijpt mij niet bij de lurven, iets wat de voorganger wel deed. Dit plaatje komt dan ook bijna nooit mijn kast uit en dat is geen goed teken. Ditmaal werd geput uit de Vikingen saga's, dat thema komt wat mij betreft ook niet helemaal uit de verf, wellicht is de voordracht van Martin daar ook debet aan, een uitstekende zanger maar een dergelijke invalshoek was Dio natuurlijk op zijn lijf geschreven.

De jaren 90 worden door de heren ingeluid met Tyr. Een plaat die mij niet helemaal inpakt. Anno Mundi is vrij aardig, maar Law Maker dat daarop volgt klinkt mij veel te alledaags. Jerusalem is dan wel weer een te gekke song. The Sabbath Stones klokt bijna 7 minuten, bevat fijn gitaarwerk maar duurt wat mij betreft veel te lang om te blijven boeien. The Battle of Tyr en Odin's Court vormen in mijn ogen geen volwaardige songs en skip ik altijd. Valhalla is dan weer een topper, een heerlijk ritme en prima gezongen door Martin. Feels Good to Me is een powerballad en is aardig te noemen maar trekt de plaat ook niet naar een hoger niveau. Heaven in Black vormt een degelijke afsluiter en komt nog wel binnen. Tyr is daarmee een lichte teleurstelling in vergelijking met zijn geweldige voorganger, maar kent wel enkele prima lichtpunten.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Headless Cross
3. Master of Reality
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Paranoid
6. Heaven and Hell
7. The Eternal Idol
8. Volume. 4
9. The Mob Rules
10. Sabotage
11. Tyr
12. Born Again
13. Never Say Die
14. Seventh Star
15. Technical Ecstasy

Dat is de tiende 3.5 inmiddels. Zit de nummer 3 zo dicht bij de nummer 12? Het maakt me verder niet uit hoor, het is niet mijn marathon, maar het viel me op.

Ik gooi er als vanouds een vettige vijf tegenaan.

Deze muziek heeft mij in contact gebracht met Noorse goden waarvan ik de naam nog niet eens ergens eerder had gelezen.

Waar onze dagen naar zijn vernoemd?
Oh, dat waren de Germaanse goden, my bad.
Bijna hetzelfde.

Geen idee.

Kreeg in ieder ieder geval een lijntje met Odin naar aanleiding hiervan.

Dat klopt, erg veel Sabbath scoren een dikke voldoende. Dat zit hem in het feit dat veel platen voor mij wisselvallig van aard zijn maar altijd wel enkele knallers bevatten.
Echter weinig platen zijn van de heren zijn van consistent niveau dat ik daar 4 sterren aan meegeef. Een plaat als Never Say Die en Seventh Star zijn zeker geen klassiekers maar bevatten dan toch weer enkele aangename krenten. Het wordt ook nergens echt slecht, dat is dan toch de kracht van Iommi om zich te omgeven met enkele sterke krachten die hun sporen hebben verdiend.

MP?

Zegt me niet zoveel. Ik noem het dikrif religie met Tony Iommi als onze Joseph Smith die de stenen Sabbath tafelen hoogstpersoonlijk in vorm van het goddelijk rollend gedonder van Thor in ontvangst mocht nemen en vervolgens naar allesbepalende sonische soundscapes vertaalde die alledaagse dingen dragelijk maken door je outlook op het leven drastisch aan te passen en je standvastige positie in deze wereld aanzienlijk te verzwaren.

En wat een ongekend vocaal geweld is Valhalla. Denk niet dat iemand dat echt op die manier kan neerzetten en dan ook nog de rest van de twee uur durende set afmaken maar om het zo even op plaat te vereeuwigen is natuurlijk goud. Tony Martin in deze vorm maakt voor mij toch zeker wel aanspraak op de titel beste zanger van Nederland. Gaat in mijn beleving zo toch net wat verder dan de andere vocale giganten die we allemaal kennen. Denk dat het met name erom zal spannen met zijn grote rivaal en imitator Tino. Zoals dat soms gaat dan. Niet elke bitch is Cobie Smulders of hoeft dat gelukkig te zijn om toch nog als mythisch persoon onvoorstelbaar hoog uit te komen. En slechts die één man ooit dan pakt zowel de cake als het taartje en smult ervan.

Het album is een dikke aanrader. Dat riffje in Anno Mundi beschouw ik als alles dat een man ooit zou kunnen hopen te zijn of gaan worden en heeft destijds mijn leven in ieder geval veranderd.

Poepsimpel maar hoe ziek de oozende swag.

Dat gegeven vervolgens heel mijn bestaan naar gemodelleerd.

Iommi zou na Headless Cross tegen Martin hebben gezegd dat hij een tandje terug mocht schakelen met alle satanische verwijzingen in de teksten. Vervolgens kwam ie dus aanzetten met allemaal Noorse mythologie invloeden waarop Iommi ook wel even tijd nodig had om dit een plek te geven, zo zou te lezen zijn in zijn autobiografie. Het moge duidelijk zijn dat ik het resultaat wel erg tof vind in ieder geval. Op Martin zijn wiki valt nog steeds te lezen dat de heren elkaar troffen op Cozy Powell zijn uitvaart en er sindsdien een warmhartige intentie was ontstaan om wellicht wat nieuwe tracks te doen die bij heruitgaven van deze albums zouden kunnen verschijnen. Een kleine vijf jaar later niets van terechtgekomen helaas. Ik had oneindig veel liever een nieuwe plaat met Martin gezien dan dat 13 vehikel.

Ik blijf dit echt een wereldplaat vinden, met absolute krakers als "Anno Mundi", het loodzware "The Sabbath Stones" en de machtige trilogie waar Martin vocaal echt op een ongelooflijke manier schittert!
Sabbath was hier (en de op voorganger) in bloedvorm, maar de massa negeerde het. Doodzonde. Deze twee Martin platen verdiende de aandacht net zo goed als het betere werk met Ozzy en Dio, alleen de tijden waren anders... de kwaliteit was niet minder. Hoogtepunt in het Sabbath oeuvre wat mij betreft!

Volledig mee eens! Zonder twijfel één van mijn favoriete Sabbath albums.

Gek genoeg vind ik voorganger Headless Cross veel sterker, hoewel deze platen elkaar vanuit stilistisch oogpunt niet veel ontlopen heeft Tyr mij nooit zo in zijn greep gekregen. Ofschoon dit natuurlijk zeker geen slechte plaat betreft. En waar het hem in zit, eigenlijk heb ik geen flauw idee.

Geluid is ook wat apart, met name de drums. Je komt er minder makkelijk in, minder catchy ook over de gehele linie, het is meer een werkstuk als geheel zo voelt het voor mij althans. En dan pakt het je idd of niet, mij greep het meteen vast.

Dat heb ik dan weer net andersom. Mij heeft Headless cross altijd minder gedaan. Denk dat dat voornamelijk kwam (of komt) doordat ik Tyr eerder op een cassette had staan vroeger. Helemaal grijs gedraaid. Daarna pas in aanraking gekomen met Headless cross. En hoewel ook erg sterk, voelde die voor mij meer aan als een slap aftreksel van Tyr.

Wat een fenomenale plaat is TYR eigenlijk en wat was Tony Martin in een geweldige vorm in deze periode. The Sabbath Stones (De Heaven And Hell van dit album ) is mijn absolute favoriet van dit album. Tony Martin krijgt hier alle ruimte om zijn vocale talent te laten horen. De andere nummers doen er weinig voor onder. Hooguit The Law Maker vind ik een beetje flauw.

De productie is typisch jaren '80 met de overvloed aan reverb en de gated reverb op de snare, maar past prima bij dit album.

Er schijnt een afspraak vastgelegd te zijn dat er alleen nog nieuwe muziek onder de naam Black Sabbath uitgebracht mag worden als de originele leden meedoen. [bron]

Ik neem aan vielip dat je inmiddels weer bij zinnen bent gekomen en met een nieuwe herwaardering komt van Headless Cross

Ja ik ben weer bij zinnen inderdaad. Beide albums zijn even sterk. Met een lichte persoonlijke voorkeur voor Tyr vanwege jeugdsentiment (zie hierboven).

Nooit geweten dat hier een clip bij was (Feels Good To Me). fantastische song, slechte clip:

https://www.youtube.com/watch?v=3xyQBxy5glE

Werd veel gedraaid op Super Channel, Feels good to me. En ook de ballad van Deep Purple, Love conquers all.

Compleet met Christina Applegate-lookalikes. Die domineerden de hardrockvideo's uit die tijd.

Reden ook waarom ik nooit van videoclips hield, helemaal bij de rockbands. Niet omdat ze op Christina Applegate leken, die was prachtig, maar ze sloegen volkomen als kut op Dirk.

Ik had geen tv, dus ken muziekvideo's eigenlijk alleen als ik weleens bij iemand op bezoek was, die dan bijvoorbeeld Beavis and Butthead op had. Maar via youtube kun je alles terugkijken. En die 'babes' duiken wel echt in al die clips op: Tyketto, Aerosmith, etc.

Christina Applegate kende ik van/via Married with Children, maar alleen omdat ik dat later in mijn leven (Comedy Central, misschien?) wel heb gezien. Die was/is inderdaad een 'babe', en dat bedoel ik gewoon vriendelijk.

Zou goed kunnen ja, Comedy Central werd het herhaald inderdaad
Ja hoor, dat begreep ik wel (dat vriendelijke). Maar het stoorde mij altijd ongelooflijk die clips, ik keek dan ook maar zelden naar al die muziekzenders. De clips trokken vaak de de gehele opzet van de tekst aan gort, omdat er een Californian beach-babe en langharig mannelijk stuk in geplaatst moest worden. En gebeurde dat eens niet, dan nog waren de clips nog bar slecht. Ik zette liever de lp of cd aan. Het aantal bands dat ik leerde kennen via tv is dan ook op 1 hand te tellen.

Ik kom er ook pas na >2000 achter dat bands waar ik altijd naar luisterde ook daadwerkelijk singles uit hadden en ook nog muziekvideo's. Ik kende ze alleen van Queen, Madonna en Michael Jackson, maar Black Sabbath, Saga, Savatage, Marillion die muziekvideo's hadden? Ik wist het niet, leuk om even een keertje te zien (die van Gutter Ballet is hliarisch slecht bijvoorbeeld), maar van mij hoeft het allemaal niet. Vooral ook omdat het vaak edits betreft, zonder gitaarsolo, of geknipte gitaarsolo (zoals Kayleigh).

Een plaat is wat mij betreft gewoon een plaat die je van begin tot eind luistert, afzetten is verboden, en al helemaal middenin een nummer. Mensen wachten maar gewoon tot ik een plaat heb afgeluisterd, anders kom je nooit toe aan het fantastische Heaven in Black, welke gewoon verplichte kost is.

En wat is nou 30-45 minuten op een mensenleven? Zo nodig hoef je iemand die een plaat luistert niet te storen.

"Gutter Ballet" is idd best hilarisch, maar wat een klasse track is dat zeg!
Klopt ja, vaak worden de singles geknipt. En gebeurt het niet dan doet de DJ het wel, heb me wat dat aangaat ook wel gestoord aan de radio soms, meen me te herinneren dat Erik De Zwart dat ook wel eens deed met "No More Tears" van Ozzy en nog een paar andere... om de vaart in het programma te houden. De horror...