Black Sabbath - TYR (1990)

Dit is mijn favoriete plaat van Black Sabbath in de line up met Tony Martin als zanger. Zeer sterke plaat vind ik dit. Met als uitschieters: "Annon Mundi", "The Sabbath Stones" en "Valhalla"...

Deze moet voor mijn part niet onder doen met sommige van hun early classics zoals "Sabbath Bloody Sabbath", "Sabotage", "Paranoid" en "Black Sabbath".

Daar kan ik me bij aansluiten. Dit album bevat weer aardige songs, met als hoogepunten Anno Mundi en Heaven In Black. Alleen jammer van de korte speelduur, er hadden nog wel wat nummertjes opgekund. Black Sabbath heeft nooit een betere zanger gehad dan Tony Martin (ik vind 'm zelfs beter dan Ronnie Dio), ik vind ook Eternal Idol een erg goede plaat.

Ja, Eternal Idol was ook erg goed!!!
Maar "Forbidden" vond ik dan weer wat tegenvallen, alhoewel, ook niet echt slecht....

En je hebt gelijl: ook "Heaven in Black" hoort bij de uitschieters...

Schrok eigenlijk dat dit album nog niet op MuMe stond, dus maar toegevoegd (samen met "Forbidden")

Het is een goede plaat maar Tony Martin beter als Dio is een gedurfde uitspraak.

Ik heb Tony Martin nooit live gezien, dus wat live-performance betreft kan ik niet oordelen. Maar kijkend naar zijn bereik en de manier waarop hij zingt, geef ik 'm het voordeel. Zijn eerste Sabbath-plaat The Eternal Idol was al grotendeels geschreven toen hij werd aangetrokken, ik vind 'm op dat album overigens wel goed zingen. Ook zijn zang op de andere Sabbath-platen (Forbidden, TYR en Headless Cross), op zijn recente solo-album en op zijn project Empire waren m.i. uitstekend.

Dio is zeker ook goed, maar op den duur gaat zijn stem mij irriteren. Ik zeg ook niet dat Martin beter is dan Dio, maar alleen dat ik 'm beter vind. Anderen hoeven het daar natuurlijk niet mee eens te zijn

Ook een uitstekende plaat, maar voor mij toch wat minder dan Headless Cross. Anno Mundi en The Sabbath Stones zijn echter wel bij het sterkste wat Martin ooit gedaan heeft.

Een sterk, traditioneel metal-album. Religieuze thema’s uit de Christelijke en de Noorse mythologie domineren de teksten. In de sfeervolle muzikale arrangementen spelen de keyboards een, voor Black Sabbath begrippen, opvallende rol. Mijn favoriet is het logge The Sabbath Stones. In dit nummer grijpt de band enigszins terug op de doommetal-sound waarmee ze begin jaren zeventig bekendheid heeft verworven. Andere hoogtepunten zijn Anno Mundi (The Vision) en Jerusalem. De romantische powerballad Feels Good To Me valt muzikaal en tekstueel uit de toon, en werd aan het album toegevoegd teneinde over een geschikte single te beschikken. Ook dit is echter een prima compositie. Het voornaamste punt van kritiek is dat Tyr de veertig minuten nog niet haalt. Voor de liefhebber van traditionele heavy metal, en Black Sabbath in het bijzonder, is dit echter een mooie aanvulling op de collectie.

Weer een erg sterk BS album, weer lekker donker. Ook een beetje een concept album, wat uniek is voor BS. Tony Martin excelleert weer op zang. Goede produktie. Op CD.

Heerlijke plaat vind ik dit. Heel anders dan het andere werk van Black Sabbath. Anno Mundi is een topnummer, perfect uitgevoerd en staat als een huis. Valhalla vind ik ook erg goed. Zag op wikipedia, kutsite ik weet het, een lage beoordeling staan. Vind dit naast de bekende albums toch wel de beste. 4*

De eerste 4 nummers zijn veruit de beste nummers van deze cd, maar de rest mag er zeker ook zijn. Misschien is dit wel de beste plaat van Sabbath sinds Mob Rules, tenminste in mijn ogen.

Fantastische plaat. Songtechnisch een hoog niveau met een dito productie. Samen met Headless Cross de beste Sabbath platen sinds Heaven and Hell.

Studio-album nummer vijftien met Tony Iommi (gitaar), Tony Martin (zang), Neil Murray (bass), Cozy Powell (drums) en Geoff Nichols (keyboards). Zeg nu zelf, het is mooi volk dat hier op dit album aanwezig is, in vergelijking met de uitmuntende voorganger The Eternal Idol een nieuwe drummer en bassist. Eigenlijk is dit een sublieme bezetting.
Hoewel er meer volk door Black Sabbath loopt dan op een doordeweekse dag in een drukke supermarkt, blijft het songniveau altijd hoog en daar zorgt Tony Iommi wel voor. Wat ben ik ook blij met het spel van Cozy Powell (RIP) op dit album: luister maar eens goed naar zijn drumwerk op The Lawmaker en The Sabbath Stones waar hij voor een meerwaarde zorgt. Tony Martin heb ik ook nooit live gezien, maar hier doet hij het opnieuw meer dan prima en hij is op dit album ook verantwoordelijk voor de teksten. Verdere favorieten van mij zijn Jerusalem en The Sabbath Stones (ongelooflijk nummer). Feels Good to Me vind ik minder, het was blijkbaar enkel geboren om een single te zijn.
The riffmeister strikes again. Geweldig sfeervol heavy album dat een volle ster erbij krijgt, weliswaar een korte speelduur maar heel zeker kort en heel krachtig! Play loud en het beste album dat ik in tijden heb gehoord. Nog liefhebbers?

Niet dat ik na de 2 eerste platen de band nog gevolgd heb, maar allmusic geeft deze een pover sterretje (1* dus).
En dit schrijven ze :


(quote)
Gothic in approach, but crushing guitar riffs galore, TYR followed Black Sabbath's previous return to the spotlight by less than a year. Again leaning heavily on the darker side of life, or perhaps, death, TYR is a set of tunes loosely based around the Norse tales of Odin and the gods of war. "Valhalla" is unlike anything the old Sabbath tried, yet still sounds familiar. "The Sabbath Stones" mix myth with metal in a crushing display of musical synthesis. With TYR, Black Sabbath sound as serious as can be.

(unquote)

Geen idee, ik kan amper geloven dat de band zo slecht is geworden dan dat allmusic wil doen uitschijnen...

Ik vind dit persoonlijk na de albums tot en met Sabbath Bloody Sabbath hun beste, en ik ken toch 90% van alle Black Sabbath albums. Inderdaad een album met een heel andere sfeer en sound, maar zeer geslaagd vind ik.

Allmusic kan de pot op, de boom in, mijn kl$$en kussen: luister eens naar dit album, Patrick / Father McKenzie, op een deftig volume: dit is een geweldig album, wellicht ietsje te heavy voor jouw oortjes, maar ondanks de zwaarte toch zo melodieus ingespeeld. Ik heb vandaag een tiental albums op mij af laten komen die ik al een tijd niet meer had gehoord en van die serie is dit de topper geweest. Het is veertig minuten pure heavy metal van een hoog niveau. Welke schapezakken bepalen eigenlijk het aantal sterren bij allmusic? Dan vind ik deze site een veel betere graadmeter om muziek te ontdekken. Met groeten vanuit de Stad aan Zee .. en Standard champion!

Amen to that !

Ben nu deze cd maar eens weer aan het luisteren. Dat had ik al een tijdje niet gedaan. Als ik naar Tony Martin-cds wilde luisteren, pakte ik liever Headless Cross of The Eternal Idol. En dat is nog steeds zo.

Los daarvan is Anno Mundi een wereldnummer, mooi opgebouwd, sfeervol. The Law Maker is ook niet verkeerd, maar ik vind de nogal dominant aanwezige drums een beetje een nadeel. Jerusalem is ook goed, maar niet heel speciaal. The Sabbath Stones is een traag en dreigend nummer, zeker de moeite waard.
Het drieluik The Battle of Tyr/Odin's Court/Valhalla vind ik een beetje jammer van de tijd om helemaal te beluisteren. Eigenlijk is alleen Valhalla de moeite waard. De rustige andere 2 delen hadden voor mij wel vervangen mogen worden door een hard rockend nummer. Hoewel dat nummer ook aan de cd toegevoegd had kunnen worden zonder iets anders weg te halen, want TYR is natuurlijk een belachelijk korte plaat.
Feels Good to Me is, naar ik ergens heb gelezen (niet op MuMe, ook al wordt het hierboven al ergens genoemd) toegevoegd omdat de platenmaatschappij een single op de plaat erbij wilde. En inderdaad, ze hebben een standaard rockballad gekregen, die bij mij helemaal niks doet, behalve het opwekken van een neiging om op het knopje 'next' te drukken.
Maar gelukkig is er de afsluiten, Heaven in Black, nog. Dat nummer vind ik weer erg genietbaar. Een prima afsluiter van een goede plaat. Niet een cd om voor naar de platenboer te rennen (aannemend dat ze TYR daar hebben, wat meestal niet het geval is. Mijn exemplaar is een tweedehandsje), maar wel eentje om regelmatig af te spelen.

Cozy Powell . Kurkdroog maar zo effectief!

Een waardige opvolger van Headless Cross, en ondanks dat ik TYR best een goede plaat vind, klinkt ie i.m.o. een stuk minder verrassend dan Headless Cross. Ik vind dan ook het algehele, wat donkere sfeertje van Headless Cross de plaat in z'n voordeel werken, maar bij TYR heb ik dat toch wat minder. Niet alle nummers zijn dit keer even sterk, ondanks dat het qua kwaliteit en vakkundigheid echt wel allemaal snor zit. De plaat kent zeker z'n pieken en er staan voldoende dynamische stukken op. Tevens bewijst Tony wederom wat voor geweldige zanger hij is. Pareltjes als "Anno Mundi", "Valhalla" en "Heaven in Black" bewijzen zonder meer de kracht van het album, maar hier en daar vind ik het net niet sterk genoeg klinken. Een ballad zoals "Feels Good to Me" bewijst dit.
Een aangename plaat dus, maar voor mij persoonlijk niet eentje waar ik vaak naar teruggrijp. Ondanks dat toch nog een ruime 3,5, want dat verdient deze plaat, ondanks wat kritische puntjes, zeker wel...

Deze CD klinkt echt niet zoals ik Black Sabbath graag hoor. Dat is gelijk het grootste euvel, want kwalitatief is het allemaal best ok. Eigenlijk heb ik hier het zelfde gevoel als bij The Eternal Idol, dus ik hang er dezelfde score aan.

Wel een aardige plaat, maar ik prefereer dan toch "The Eternal Idol" en "Headless Cross" eerlijk gezegd. Die platen vind ik ook beter geproduceerd wat vooral opvalt bij bv. "The Law Maker" waarbij de instrumenten verzanden in een brei van geluid vind ik. Tony Martin is een erg goede zanger, maar heeft niet het "eigen" geluid zoals dat van een Ozzy of Dio.

Valhalla vind ik wel een erg sterke song.

Na het loodzware Headless cross komt Sabbath met een toch wel veel lichter verteerbaar album op de proppen. Het gebruik van keyboards wordt niet geschuwd en dat geeft een alleraardigst tintje aan de muziek. Eigenlijk vind ik alleen het vrij standaard The law maker wat minder. De rest vind ik subliem!!

Een beetje een conceptplaat, met thema's over mythologie.

Sabbath was altijd al bezig met duivels en godsdienst, maar hier wordt in een paar nummers toch echt wat dieper ingegaan op de Noorse mythologie.

Hier staan ook (mijns inziens) de hardste tracks van de band: Heaven in Black en Lawmaker, wat bijna gewoon powermetal is.

Het drieluik Battle of Tyr/Odin's Court/Valhalla is echt te gek en klokt al richting de 10 minuten. Zo hoort het!

Laatst nog weer eens uit de kast getrokken. Blijft inderdaad een erg mooi maar ondergewaardeerd Sabbath album!

Mijn favoriete black sabbath album samen met headless cross, mob rules en heaven and hell.
Maar deze vind ik t mooist lekkere zware gitaar riffs.viking teksten.
Allemaal top nummers.maar de mooiste nummers,2,3,5,6,7,8,9.
Mooie hoes.
Weet dat black sabbath eingelijk ozzy is maar ik vind de albums zonder hem juist mooier.
Met dio,martin op zang.
Heerlijk album.

Black Sabbath is Tony Iommi, maar zonder Ozzy is het inderdaad niet bepaald hetzelfde. Ik vind van het tijdperk na Ozzy eigenlijk alleen The Mob Rules een goede plaat. De rest is voornamelijk inwisselbare hardrock. Soms best aardig, maar vaker klinkt het hopeloos gedateerd tot ronduit fout.

Overigens lijden de laatste 2 platen met Ozzy aan hetzelfde euvel.

Helemaal mee eens! En daar wil ik nog wel aan toe voegen dat ik Ozzy solo weer beter vind dan wat hij met Sabbath heeft gemaakt!

Een geweldige opvolger van The Headless Cross (die ik net een tikkeltje beter vind)
Wel met Anno Mundi, mijns inziens de beste Sabbath song ooit. Het trage Sabbath Stones heeft me echter nooit gegrepen.

Nog een prachtig Sabbath album. Helaas zijn de lange dreigende introotjes minder toegepast, alleen de Battle of Tyr is dat nog Deze gaat over in Odin's Court en Valhalla. Erg fraaie drieluik om het zo maar eens te duiden. Verder vind ik Jerusalem en Anno Mundi erg gaaf. Ook deze krijgt 4.5 sterren.

Vind ik ook. Sabbath met Dio of Martin is eigenlijk ook een andere band dan Sabbath met Ozzy.