Black Sabbath - TYR (1990)

George Michael...

David Lee Roth...

Rod Stewart

Sammy Hager...

Micheal Anthony...

Omdat ik het natuurlijk niet kan laten: Neil Young.

Ik vind het apart dat liefhebbers deze plaat vaak erg lijken te waarderen, terwijl de beoordelingen in 't algemeen lang niet altijd mals zijn. Een re-release op cd zou ik wel zien zitten. Wil deze graag toevoegen aan de verzameling.

De liefhebbers reageren wel op de plaat, net als bij Headless Cross.

De mensen die lage waarderingen geven aan deze plaat leggen dat niet uit.
Jammer, want het wekt de indruk, dat ze de plaat helemaal niet kennen.

Over de re-release. Ik weet niet hoe het zit met IRS, maar ook de platen Wishbone Ash bij IRS mogen wel een pimp gebruiken.

Ik denk dat het label koppie onder is, en de band niet de rechten heeft over de songs.


edit. IRS is nu van EMI. En EMI houdt van re-releases, dus wie weet....

http://www.emimusic.com/news/2011/emi-music-relaunches-i-r-s-records-as-new-frontline-label/#

Ja maar die zullen eerst alle millionsellers wel onderhanden nemen. En daar vallen vaak niet de albums onder die door de liefhebbers worden gewaardeerd schets ik even heel zwart/wit

Denk dat het kwartje dan toch begint te vallen voor mij en Tony M. Uiteraard gewoon een bijzonder sterke zanger die over ongeveer dezelfde capaciteiten lijkt te beschikken als Dio deed. Lekker dat rauwe met ballen hier en daar. Wat me ook opvalt aan het werk met hem is dat het muzikaal ook allemaal dik in orde is. Afgezien van het idee dat main Tony hier meer dan ooit verworden lijkt te zijn tot een soort random riff generator, hij drukt op een knopje en er komt er weer eentje uitrollen. Maar dat maakt op zich ook niet echt uit, want slecht zijn ze allerminst. Er springt er alleen geen een echt uit valt mij op. Ze lijken wat meer op de achtergrond te fungeren, maar dat mocht ook we na een dergelijke staat van dienst inmiddels.

Hier en daar?

Op de juiste plaats hoop ik maar.

Het is een uitdrukking Kronos.

Wel een aardige plaat dit. Prijsnummers zijn voor mij Anno Mundi en Jerusalem. Weet nog goed dat ik die vroeger op bandje had. Opgenomen van Vara's Vuurwerk. Het is goed mogelijk dat ik die nummers er daarom nog steeds uit vind springen.

Ik maakte een grapje Nieuwstad.

Als ik het eerder al over een kwartje had dat viel dan valt deze nu geloof even niet.

Maar ook ik heb mijn minder scherpe dagen en nachten, dus het kan aan mij liggen.

Op verscheidene vooraf vastgestelde posities door het gehele album heen gelegen.

Zo zou je het volgens mij ook wel kunnen zeggen.

Oh Deranged jouw verhaal was meer dan duidelijk hoor. Het grapje van Kronos iets minder. Maar wellicht is het gewoon wat aan de late kant

Of hij is stiekem een klein beetje korny.

Als dat geen belediging zou moge zijn, maar zoals ik al zei ik ga het later nog eens herevalueren.

Ach welnee, onze Kronos beledig je niet zomaar hoor.

Toch?

Ik wacht in spanning af.

Of het is al zover.

Ik heb mijn ballen op de goede plek, en ze zijn ook rauw op de goede plek.

Van de 3 achtereenvolgende platen met Tony Martin (het sterke Cross Purposes volgde in 1994) vind ik dit de minste. Jerusalem, het Walhalla en meer van dit soort geloofs- mythologische thema's zorgen regelmatig voor een wat pompeuze insteek. Aan de andere kant: de muzikanten zijn goed, Iommi is (heel verrassend...) top. En gelukkig staat The Sabbath Stones er op: een traditioneel doommetal nummer: fraai! Het hardrock nummer Valhalla zelf is ook heel aardig, net als opener Anno Mundi. Toch kan ik mij overall niet zo vinden in de hoge waardering hier op Musicmeter.

Misschien komt het omdat dit de Sabbath is waar ik mee opgroeide. Ik kende eerst Headless Cross en TYR en ben later pas de oude platen gaan ontdekken.

Dat is overigens ook niet helemaal waar, want ik had een verzamelaar en Paranoid op cassette, maar ik vond er toen nog geen reet aan.

De standaard-rock van jaren 90 Sabbath sprak me veel meer aan. Het oude spul ben ik dus pas later gaan waarderen.

Maar omdat ik dus ben opgegroeid met deze twee Tony Martin-platen waardeer ik ze zo hoog. Ik kan elk nummer meebrullen, drummen en merendeel ook op gitaar.

Ik leerde de band min of meer kennen met de Blackest Sabbathverzamelaar. Daarop spraken mij de Dio/Martin nummers mij ook meer aan. Waarschijnlijk omdat dat beter aansloot bij wat de mij destijds bekende metalbands deden. Dat jaren 70 spul ben ik pas echt gaan waarderen toen Cathedral mij daarop wees.
Overigens vind ik TYR net een tikkie minder dan Headless Cross. Headless Cross is wellicht mijn favoriete Black Sabbathalbum. Geweldige sfeer. Groots, dreigend en bij vlagen virtuoos. TYR heeft dat ook maar is minder coherent. Feels Good To Me, Heaven In Black en die introotjes voor Valhalla halen de vaart er een beetje teveel uit .

Ik vind het drieluik van Valhalla eigenlijk wel geslaagd. Een soort mini-opera.

Feels Good to Me lijkt een beetje een bluesrock-ballad. Maar wel erg goed gezongen en een schitterende solo.

Komt wel bij dat The Law Maker echte powermetal is. Echt een beest. Heerlijk gedrumd ook.

Sabbath Stones vind ik dat weer te langdradig. Ik ben dan ook geen doommetal liefhebber.

Bij mij werkt het dus juist deels andersom. Ik geef eerder de voorkeur aan de doommetal van Black Sabbath. Toevallig heb ik op dit moment het nummer Eternal Idol aanstaan, ook zo mooi als Sabbath Stones.

Overigens logisch dat je dit album extra waardeert als je ermee bent opgegroeid. Gevoel en emotie bij muziek zijn belangrijk. Daar heb ik gelukkig ook last van. Maar bij deze albums minder, omdat ik ze toen niet echt heb opgepikt. Maar ik schijn niet de enige te zijn. Ik las dat bijvoorbeeld the Eternal Idol 'maar liefst' 1 week op 66 in de Engelse albumlijst heeft gestaan. In die tijd werd er veel te weinig aandacht besteed aan Sabbath en kregen ze onterecht mindere recensies: ook ik heb daardoor toen van alles gemist.

Edwynn, vind jij de muziek van Headless Cross, zoals je die omschrijft, niet meer aansluiten bij the Eternal Idol? Dat idee heb ik. Want de nummers die jij noemt van TYR beslaan toch ruim 1/3 van de plaat. Dat is wat meer dan de vaart eruit halen, toch?

Ik vind TYR gewoon iets minder ten opzichte van. The Eternal Idol vind ik een uitstekend album. Maar niet zo majestueus als Headless Cross. Voor wat betreft de minpunten van TYR is alleen dat het doorbreken van de albumssfeer ervoor zorgt dat ik TYR niet beter vind dan Headless Cross. Dat staat geheel los van het feit dat ik Feels Good To Me en Heaven In Black gewoon best aardige nummers vind.
Headless Cross omhelst je vanaf de eerste tel onmiddellijk met haar mystieke benevelingen en daar kom je pas uit als de laatste tonen wegsterven. The Eternal Idol is een veel aardser album terwijl TYR enigszins op twee gedachten hinkt.

Mooi gezegd. Wel vind ik dat op The Eternal Idol wel heel veel echt goede nummers staan. Op zowel Headless Cross als TYR stap ik even uit 'de omhelsing' door een aantal mindere nummers. Wel is Headless Cross meer een geheel en daarom vind ik dat ook nog wat beter dan TYR.
Overigens luister ik momenteel naar 13: dat kan makkelijk mee met al het beste werk van Black Sabbath. De laatste paar dagen heb ik (dus) weer wat oude albums gedraaid, maar ik blijf enthousiast over 13.

Door de toch lichte teleurstelling van 13 ben ik de Martin-albums maar eens gaan checken met deze als eerste keuze. Moet zeggen dat ik hier toch een stuk vrolijker van wordt dan die laatste plaat. Gaat een stuk meer richting de Dio-Sabbath en gaat wat mij betreft zelfs over een The Mob Rules heen. Vooral The Sabbath Stones en het 'The Battle of Tyr / Odin's Court / Valhalla'- drieluik doen het hier erg goed.

Maar als je The Sabbath Stones waardeert, vind je dan niet een paar nummers van 13 ook goed? Dat is toch typische Sabbath doommetal. Aan de andere kant heb je helemaal gelijk als je de Martin albums met de Dio albums vergelijkt. Wat hebben ze toch veel moois gemaakt!