Misterfool schreef:
Verrassingen: haast per definitie komen ze uit een onverwachtse hoek. Nee, Anouk daar moest ik eigenlijk weinig van weten. De paar hitjes die ik van Anouk kende vond ik niks en de paar albums die ik volledig beluisterd heb, waren zelfs vreselijk. U kunt mijn verbazing voorstellen toen ik samen met mijn ouders naar het Eurovisie songfestival keek. Anouk’s bijdrage was daar namelijk erg goed!
-
Na de uitzending pindakaaste ik “Sad Singalong Songs” en mijn verrassing werd zo waar nog zoeter. Het is weliswaar geen perfect album, maar een verdomd sterke popplaat is het zeker. Om de verbazing helemaal compleet te maken, verliest dit album na meerdere luisterbeurten zijn kracht niet.
-
Anouk wordt hier begeleid door een orkest en dat past wonderwel goed bij haar stem. Het helpt ook dat ze hier niet geforceerd de rockchick probeert uit de hangen, maar zij zich een prachtige slepende, haast Beth gibbons-achtige stem aanmeet. Al is het soms duidelijk te horen dat ze een accent heeft, die echter nauwelijks stoort.
-
Zoals de titel al enigszins aangeeft is dit een melancholische plaat geworden. De nummers staan bol van de heimwee naar vroegere tijden; toen het leven nog makkelijk was. Het meest duidelijk komt dit naar voren op mijn lievelingsnummer op dit album: "The Good Life". Haast sprookjesachtig!
-
De kracht van dit album komt door de sublieme balans tussen gemeende, sterk vertolkte tragiek en de bombastische, uitgedokterde,begeleiding. Deze balans geeft de nummers hun spanning. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik met name warm loop voor de symfonisch instrumentatie.
-
Niet elk nummer is even geslaagd: "Only a Mother" is wel erg geforceerd. Bovendien zet Anouk daar een pseudo-soul, maar zonder de ziel, zangstemmetje op, die ik erg slecht trek. "I Don’t Know Nothing" trekt mij net iets te resoluut de kaart van de sentimentaliteit. Hier is M.A.W de balans, die in de vorige paragraaf zo roemde, zoek. Voor de rest kan ik eigenlijk geen slecht nummer vinden.
-
Resumerend is dit eigenlijk best een sterk album, die niet miststaat in de platenkast van de beter geïnformeerde muziekliefhebber. Deze spannende symfonische popplaat, met uitstekende zangpartijen van Anouk, gaat zeker nog wel een aantal maal de weg naar mijn oren vinden . 4*
Ik vind het een mooi review om te lezen, maar ik lees het vol verbazing.
Ik wou dat ik jouw oren had, want echt ik had zo gehoopt op een geweldig album.
Nu ik deze onderbouwing lees die veel details bevat en echt doet lijken of het een mooi album is ga ik serieus twijfelen of ik het allemaal wel goed gehoord heb. Helaas heb ik dit vaker gedacht en staads als ik het weer luister denk ik wat een gedrocht van een album.
Maar dank voor de recensie, ik ga het nogmaals proberen
