Anouk - Sad Singalong Songs (2013)

Als ze dan toch aan dat songfestival mee doet, had ik geopteerd voor 'The Rules' Heerlijk bombastische intro,, zie/hoor het al van zo,n podium afknallen...

Overigens blijf ik nog steeds te duidelijk dat Hollandse accent horen, jammer..


Maar prima marketing stunt... daar is over nagedacht.... Als ze niet in de finale was gekomen had ze ook genoeg aandacht gehad.. Dan had ook elke ''expert'' wel z'n gelijk gehaald .....

Na maanden van broedende anticipatie is daar dan eindelijk het nieuwe album van Anouk, is er ook maar één geweest waar zo reikhalzend naar is uitgekeken? De achtbaan rit van het Eurosong Festival nadert zijn climax en middels Birds verbonden aan dit album. Ook de tweede teaser Stardust doet de interesse voor het album alleen maar toenemen. Ze heeft duidelijk een heel andere muzikale koers gekozen, maar gelukkig blijft het nog heel herkenbaar Anouk. Vandaag is de release en gelukkig ook te streamen op Spotify en Deezer naast iTunes, dus meteen maar luisteren.

Ik verklap maar meteen dat je dit album eindeloos kan draaien, de intro van het openingsnummer The Rules is min of meer de outro van de afsluiter The Black Side of My Mind, compleet met bombast en kinderkoortje. Pretending As Always lijkt een beetje inspiratie bij Sgt. Pepper gehaald te hebben, krijg het gevoel of John en Paul even meedoen. Vandaag weten we nog niet waar Birds ons morgen heen vliegt, maar mooi stukje marketing om het album vandaag uit te brengen. Of er nu morgen gewonnen of verloren wordt. Wel wordt nu eindelijk duidelijk waarom dat aparte einde aan Birds zit, het gaat over in The Good Life. Pas bij Are You Lonely spitsen mijn oren want dit klinkt zo bekend dat ik de muziek al kent van een 70s band/nummer maar ik kan er even niet opkomen. Stardust vind ik nog steeds het beste nummer en ook hier een 70s feel die me doet denken aan Shirley Bassey. Het enige nummer dat iets irriteert is het gesproken intro van Only a Mother de orkestratie en horns zijn dan weer prachtig. Net niet te zoet alhoewel die backing vocals wel erg voor in de mix zitten. Ook Kill klinkt iets als een beatlesque crooner en is het derde nummer wat mij meteen na een eerste keer horen bevalt. Met I Don't Know Nothing komt het einde in zicht en is het eerste nummer die herhaald wat er al in andere nummers te horen is/was. Ook de afsluiter The Black Side of My Mind opent als een herhaling van zetten maar gaandeweg gaat het meer boeien en bij het einde wordt de bombast weer uit de kast getrokken die aan Alan Parsons Project doet denken.

Ik vind het een erg prettig album om naar te luisteren en ze krijgt na twee keer beluisteren al meteen 4 sterren maar mogelijk wordt dat nog meer.

Het debuut van Anouk had ik ooit gekocht en belande snel weer bij de Plaatboef: niet slecht maar toch niet zo mijn ding en misschien was ik te veel opgehitst door alle euforie rondom Anouk in die tijd.
Daarna ving ik sporadisch wel eens een single op maar omdat ik nooit naar de radio luister heb ik er ook veel gemist.

En toen kwam het moment dat ze mee zou gaan doen op het Eurovisie Songfestival met een zg. 'killersong'. Het werd dus het inmiddels bekende nummer Birds, een donkere ballad in de stijl van Lana Del Rey. Dit nummer zou Nederland moeten verlossen van zijn 8-jarig durende trauma van het niet behalen van de halve finale.

Afgelopen dinsdag bleek het gelukt en Anouk is al vrij lang een behoorlijke favoriet zowel bij fans als bookmakers. Dat was wel even wennen net als het verschijnen van Nederland uit de envelopjes om door te gaan naar de finale waar ze tot op dit moment zelfs gerekend wordt als top 10 kandidaat. Toe maar!

Voordat Birds verscheen was Stardust al vrijgegeven dat net zo'n low-tempo nummer is als Birds met eenzelfde stijl. We konden dus al een beetje vermoeden waar dit album toe zou leiden en voor het eerst had ik interesse in een nieuwe Anouk. De wonderen zijn de wereld niet uit.

En inderdaad Sad Singalong Songs staat vol donkere nummers in een traag tempo: mysterieus, zwoel, sexy, deprimerend en vooral erg mooi. Rock? Waar dan? Dat is hier even helemaal weggelaten.
Waar ik wel wat moeite mee heb is haar toch behoorlijk matige uitspraak. Ik las dat al vaker maar omdat ik haar niet zo volgde was het mij nooit zo opgevallen of misschien valt het nu juist op omdat de nummers zo traag zijn.
Het is een smetje dat me misschien van een halfje meer afhoudt maar verder ben ik erg in mijn nopjes met dit album.
Daarbij is Anouk op mij overgekomen als een leuk, tof wijf en heb ik tijdens deze Eurovisie dagen niks gemerkt van een verwaande diva of rockbitch.
Ik hoop dat ze gaat stralen morgen in de finale en als ze wint heeft zij het van alle deelnemers sinds Teach-In's Ding a Dong misschien wel het meest verdiend onderhand.
In elk geval heeft ze ons een mooi album achtergelaten dat een complete stijlbreuk is met haar oudere werk (tenzij haar niet op single uitgebrachte albumtracks ook zo klinken en dan heb ik niks gezegd).

De eerste vier albums van Anouk waren eigenlijk best wel aardig, vooral haar debuut & Hotel New York. Zeker een aantal songs van die albums waren goed en ook Anouk Live in Ahoy met een heavy rockband als begeleiding was niet verkeerd. Zingen kan ze namelijk wel. Vanaf toen ging het wat mij betreft bergafwaarts met haar albums: van 'better naar worse'.

En toen was daar ineens Birds. Eerst hoefde ik het niet te horen, maar na nogal wat verzoeken kreeg ik het voor mijn kiezen. En ik moet zeggen: dat was toch best mooi. Vervolgens is er nu in de lijn van die song een album vol met zulke 'Sad Singalong Songs'. En ik moet zeggen, het valt mij niet tegen. Er staan heel wat aardige songs op en Anouk's sterke en vrij lage stem blijkt zeker geschikt te zijn voor ballads als deze.

Belangrijk op zo'n album is dat je niet over 'the top' gaat met dit soort triestige songs, het mag niet te zoetig worden, te goedkoop / niet echt klinken. En dat gebeurt maar weinig: op Are You Lonely en dan vooral in de tekst van het refrein. Vast een nummer wat veel gedraaid gaat worden op begrafenissen... En op Only A Mother schuurt het er ook tegenaan, maar de strijkers compenseren hier het één en ander. Dat orkest speelt trouwens toch een mooie partij op dit album.

Verder bevat dit album heel wat (best) mooie liedjes, mooi vertolkt door Anouk. Heel aardig zijn naast Birds, The Good Life, Stardust, Kill & the Black Side of My Mind (echt mooi). Complimenten voor deze compleet andere plaat, als we van haar gewend zijn. Dat is toch weer lef hebben.
Ik moet alleen niet denken aan het 'Singalong' deel, wat straks vast uitgebreid gaat gebeuren met deze nummers in de Gelredome bij Symphonica in Rosso met Anouk... aanstekers in de lucht... Daar zie je toch weer die afdaling van echt hard rock in Ahoy (oordoppen in) naar zo iets. Mmmm.

Prima album van Anouk, ze laat weer eens horen dat ze een groot zangeres is.
Ondanks dat de nummers mooi in elkaar zitten, komt het voor mij toch regelmatig over als een soort van mix tussen James Bond nummers en Disney musical songs.
Sad Singalong Songs is dan ook een toepasselijke naam.
Duidelijk ingespeeld op de liefhebbers van het Eurovisie Songfestival, die vaak ook wel een voorkeur hebben voor musicals.
Anouk weet heel goed welk publiek ze met dit album wil bereiken.
Beth Gibbons hoor ik wel terug, Lana del Rey een stuk minder.
Eerder een Anneke van Giersbergen (voorheen zangeres van The Gathering).
Groot compliment, omdat ik die toch wel tot de top van Nederlandse zangeressen reken.
Anouk heeft in het verleden nummers gemaakt met rock, funk, soul en hip-hop invloeden, en nu laat ze weer een andere kant van haar horen.
Aan haar uitspraak stoor ik mij niet zo, ze heeft een tijdje in Amerika gewoond, en ik denk dat ze zich daar aardig kon redden.

Over het algemeen vind ik de albums van Anouk redelijk middelmatig, met een enkele uitzondering daargelaten. Met name "Graduated Fool" vind ik erg sterk. Maar met "Sad Singalong Songs" weet Anouk me te verrassen en verbazen. Dit album begint zo langzamerhand behoorlijk verslavend te worden. De muziek op "Sad Singalong Songs" is orkestraal, soms wat bombastisch, maar toch vooral bloedmooi en meeslepend. De manier waarop Anouk hier overheen zingt is fantastisch. Haar mooie diepe warme en donkere stem past perfect bij de muziek en thematiek van het album. Het is ook lastig om er individuele liedjes uit te lichten, aangezien het allemaal mooi in elkaar overloopt. Zelfs aan de volgorde van de songs is aandacht besteedt. Ook het songfestival liedje "Birds" begint steeds meer te groeien. Anouk heeft het perfecte vehikel gekozen om "Sad Singalong Songs" te promoten, en daarnaast zet ze iedereen te kijk door na negen jaar de finale te halen en af te sluiten in de top 10. "Sad Singalong Songs" is naast "Graduated Fool" het hoogtepunt van haar oeuvre tot nu toe. Hulde voor haar eigenzinnigheid, hulde voor de muziek, hulde voor de zang, kortom: hulde voor Anouk!

Beluister je alle nummers individueel dan is het (voor de meeste liedjes) nog best te pruimen. Maar gooi je deze nogal kitscherige op elkaar lijkende liedjes allemaal op één enkel album dan wordt het voor mij een grote ongedifferentiëerde brij waarvan je niet wilt dan anderen betrappen dat je hiernaar luistert. Ik voel heel sterk dat dit album minder is dan de som der delen.

Birds redt het boeltje nog enigzins en daarom toch nog 2.5 sterretjes.

Disclaimer: dit is uiteraard allemaal mijn persoonlijke subjectieve mening.

Enige negatieve punt van dit album is dat het eind een uur te vroeg invalt. Hier kan ik dagen naar luisteren; ik rijd om met de auto om dit album helemaal af te luisteren. Anouk laat zien/horen van wereldklasse te zijn. Wat jammer dat haar internationale carriere niet is gelukt. Dan hadden we naast water-management nog een exportproduct gehad. Anouk, blijf nog jaren van dit soort practige nummers maken.

Ik ben altijd wel enthousiast over Anouk geweest, maar vooral van haar Rock 'n Soul werk. Ik vind dat ze een geweldige strot heeft, maar ze zou van mij iets meer mogen experimenteren.
Dat is op dit album erg goed gelukt.
Stuk voor stuk sfeervolle nummers die volledig leunen op haar prachtige stem. Het album is echt 1 geheel, maar duurt mij uiteindelijk net iets te lang.
The Rules is voor mij het enige nummer dat er echt uitspringt. Heel bombastisch en Jim Steinman achtig bij vlagen.
Slechte nummers staan er niet op, dus ruim voldoende. Misschien dat er in de toekomst nog wel een (half) puntje bij komt.