The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

Braver? Mooier en minstens zo spannend; alleen is het nu onderhuids in plaats van door de distortion heen.

Die onderhuidse spanning voel ik vooralsnog niet, maar misschien dat de volgende luisterbeurten daar nog verandering in kunnen brengen.

Experimenteren in de zin van Reed zingen/praten zeker Het Avant-gardistische hebben ze met deze plaat zeker achter zich gelaten. Met het vertrek van Cale werd daar al afbreuk aan gedaan.

Echt spannend wil ik deze plaat echter niet noemen.. veel nummers hebben een wat nonchalant karakter. Dat komt ook door Reed, die zo nu en dan niet helemaal weet hoe 'ie ook alweer moest zingen.. Maar nummers als Jesus e.d. zijn wel wat braafjes.

Meen je dat nou, Duco? Juist in nummers als 'Jesus' pruttelt het onder de oppervlakte.

Misschien heb je daar nog wel een punt, zeker als ik aan het cynische karakter van Reed denk...

Je haalt nu twee dingen door elkaar: braaf/niet braaf en wel of niet experimenteren.

Mijn eerste alinea is een reactie op "The Eraser", de 2e op Slowgaze.
Dus in principe niet echt.

Het gaat bij beide heren over onderhuidse spanning en jij brengt de term experimenteren erin. Dat is wat anders.

In mijn berichtje ervoor zei ik dat The Murder Mystery
het enige nummer is waarop ze nog wat experimenten. Het bericht van Ducoz is daar nog reactie op waarschijnlijk . Nu terug over die onderhuidse spanning, die zit dan waarschijnlijk vooral in de teksten, die ik overigens nog niet van dichtbij bestudeerd heb?

Het gaat om deze, Herman.

Bovendien experimenteert een artiest maar in het oefenhok, tijdens het maken van de demo's of als het nodig is op de wc, maar op de plaat verwacht ik geen experimenten, maar iets dat af is.

Ah, maar heb je dat nummer wel goed beluisterd dan? Het experiment bestaat daar echt niet alleen uit het gepraat van Reed. Vind ik een beetje flauw en kort door de bocht.

En tracks als Jesus klinken dan misschien wat nonchalant of braaf, ik vind het zelf juist wel grappig dat iemand die even daarvoor nog over alles zong wat God verboden heeft ineens de heer om hulp vraagt...

Daar hebben we al iets, Herman. Voor iemand die de godsganse dag ironisch is, is zo'n tekst natuurlijk ook genieten. Ook dat refrein, dat als een ingehouden ontlading klinkt, komt toch wel harder aan als je goed op blijft letten. Overigens heb ik 'Jesus' samen met 'I'm Set Free' aangevinkt als favoriet.

Daarom zeg ik ook dat dat "niet zo brave" daar dan wel bij past, om dat meneer Reed een cynisch mannetje is/was, en dan met zo'n nummer.

Ik zeg niets specifiek over "Murder Mystery", gewoon over de plaat. Bij "I'am beginning to see the light" en "What Goes On" komt dat praterige wat we vanaf eind jaren '70 van Reed gewend zijn al een beetje naar boven. In die zin experimenteren met de zang stijl(als grapje bedoeld dus).

Lou kon gewoon niet zingen en dat kan-ie nog niet. Hoezo experiment?

Ook dit is een prachtig album van The Velvet Underground, zij het dat dit wel een heel andere kant van ze laat zien. Door het typische gitaarspel is nog duidelijk te horen dat we hier met The Velvet Underground te maken hebben, maar verder is dit album veel rustiger en misschien ook wel braver dan eerder werk. Dat betekent echter niet dat het minder is, ook deze kant van The Velvet Underground en dan met name Lou Reed (in zijn teksten) bevalt me zeer. Hij weet erg veel emotie in zijn 'zang' te leggen, zoals vooral goed te horen is op het briljante (en uiterst schattig) Pale Blue Eyes. Lieflijker maar, zoals terecht door Slowgaze werd opgemerkt, er zit zeker spanning in deze muziek.

Ik heb dit nu 2 keer beluisterd en is het enige dat ik kan uitbrengen. Beter dan de banaan.

Na vier keer luisteren, beter dan de hele fruitmand.

Ik heb dit album op 5* gezet net zoals ik de banaan op 5* heb staan. Ik kan moeilijk kiezen welk album me beter bevalt, maar dat kan me ook niet zo veel schelen.

Dit album is een zoektocht naar verlichting en naar je ware zelf. Alleen al als je kijkt naar de songtitels wordt dat snel duidelijk. Het album opent met een nummer over Candy Darling, transseksueel. Het wordt opgevolgd door nummers die over de zoektocht naar het innerlijk gaan. Gevolgd door het nummer Jesus, Lou Reed vraagt Jesus om hulp. Dit is een omkeer in het album. Hierna komen de nummers Beginning to See the Light met logisch vervolg I'm Set Free. Hij sluit af met That's the Story of My Life. Hierna volgen nog een soort 'experiment' en nogmaals een afsluiter die wordt gezongen door de drumster. Een heel lief nummer over een persoon die zich niet thuis voelt in de wereld en zich voelt buiten gesloten.

Alle nummers zijn los van elkaar erg goed en het is niet essentieel om de rest van het album te horen om een nummer te waarderen. Het is vrij bijzonder voor een album met zo'n sterke verhaallijn dat de nummers los vrijwel geen kracht verliezen. Ik bekijk nr. 9&10 echt als bonustracks.

The Velvet Underground is hier afgestapt van hun geweldige Warhol sound en dat pakt heerlijk uit met oprechte gevoelig muziek. Hoewel de thema's en lyrics vrij somber zijn voel je je na een luisterbeurt erg goed. Het album is heel puur en dat is iets wat ik erg waardeer in muziek.

Ik krijg waarschijnlijk wel commentaar op bepaalde beweringen. Dus wil ik nog even melden dat ik het cynische in Beginning to See the Light hoor en een Lou Reed die Jesus om hulp vraagt vrij belachelijk overkomt. Er zit natuurlijk veel meer onder de oppervlakte van dit album. Ik probeer wat voor mij het hoofdthema is te beschrijven.

White Light / White Heat maar gauw vergeten want wat een herrie is dat. Nee, dan past deze me beter. Een lekker vervolg op de eerste van de VU.
Deze zal ik vast vaker draaien. Eerst maar 4 *

Het interessante is, dat onder de mooie melodieen, de teksten soms geheel anders zijn dan doet vermoeden. Luister maar naar Candy says, met een melodie waar McCartney jaloers op kan zijn. Ik vind dit album wat kwaliteit dichtbij het debuut.

mijn favoriete album van de velvet underground. VU & nico en vooral white light/white heat zijn natuurlijk ook helemaal maar dit album heeft iets wat mij echt weet te raken! candy says, pale blue eyes en i'm set free zijn bijv. gewoon echte kippenwel nummers maar eigenlijk is alles op dit album even sterk!

Klopt wel zo ongeveer

Pale blue eyes. Zucht
Mooier wordt het niet.

Saai album vind ik dit vooral kant A kant me totaal niet bekoren, B-kant is wel beter, maar samen kom ik echt niet verder als een 6-je.

Zoveel schitterende liedjes... misschien nog een paar keer draaien laat op de avond?

Pale Blue Eyes kan je niet bekoren

ik twijfel constant tussen 4 en 4,5 sterren, het kantje gaat deze keer wat meer naar 4,5 al kan het binnen een paar maanden weer omgekeerd zijn.

Prachtige plaat. Een gelukkig man, vond een prachtige Duitse MGM persing vandaag voor een prikkie. Candy Says en Pale Blue Eyes zucht
Kan ik wel voorstellen dat het heel moeilijk is welke beter is de banaan of deze, deze heeft niet de legendarische status maar what the heck inderdaad

Een kleine toevoeging: eind 2014 is er een '45th anniversary' editie verschenen van dit album. En wel eentje van maar liefst 6cds voor de freaks en een 2cd voor de gewone muziekfans.

Als VU-freak koos ik voor de 6cd versie, en dan speciaal voor de twee schijfjes met geweldige Matrix live-opnamen uit 26 en 27 maart 1969; voor het eerst dat deze opnamen officieel naar buiten komen. Nooit hoorde je de Velvets (sonisch gesproken) zo goed als bij deze opnamen!

Naast deze live-opnamen hoor je het album in twee verschillende mixen, in mono-weergave en met de toevoeging van de geweldige 1969 sessies (maar die waren reeds bekend).

De 2cd bestaat uit een vd mixen en de helft van de live-opnamen.

Alle cds zijn overigens erg goed gemastered.