The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

In het beging van de opnamens nog wel. Daarna niet meer.

Prima plaat die wat mij betreft helaas een beetje vastloopt op Murder Mystery. De toon is verder meer in de singer/songwriter modus dan zijn voorgangers, daarvoor en voor de ( verder ) prima songs toch een vette 4* van deze-uh-jonge !

Op zich is er niets mis met softere muziek, maar ik vind persoonlijk dat daar niet de sterke kant van VU ligt, die ligt juist bij de wat spannendere, meer experimentele songs. Daarom vind ik dit album minder dan bv. VU & Nico of White Light/White Heat. Maar een 3,5* is geen slechte score, dat betekent dat ik het nog steeds een zeer behoorlijk album vind...

Ik denk dat we dit album niet zo constant moeten vergelijken met hun debuut. De banaan-cd is zo extreem vooruitstrevend en heeft de muziekgeschiedenis écht wel veranderd (vooral de alternatieve muziek) en deze plaat is het niet...
Bij VU heeft de sfeer en het gevoel altijd al voorrang gekregen op "schoonheid" en dat is oo.a. hun grote bijdrage aan de muziek. Hier staat op het eerste gezicht de schoonheid centraler, maar wie de plaat goed kent weet dat dit niet zomaar een leuk, vrolijk en gezellig plaatje is, Lou Reed is nu eenmaal niet gezellig...
Zijn teksten doen mij ook meer denken aan zijn solo-werk: minimalistisch, geen woord staat er te veel en hij zit er altijd boenk op!

Dit plaatje geeft een klein beetje een oplossing aan de eeuwige discussie of het nu Reed of Cale is die de drijvende kracht van VU was. Het antwoord is allebei, maar Reed toch net iets meer.

Kortom heerlijk plaatje dat al te vaak vergeten word!

Het derde album met Doug Yule i.p.v. John Cale is meer ingetogen en songgerichter dan de twee vorige en dit album is wat bij betreft haast even goed als het debuut.
Tijdloze en sfeervolle songs met onderhuidse spanning staan hierop, "What Goes On" en "Pale Blue Eyes" bv. vind ik gewoon prachtig. "The Murder Mystery" wil wel eens vastlopen maar is uiteindelijk origineel.

Omdat ik die tweede plaat een serieuze tegenvaller vond (veel te rommelig, slechte opnamekwaliteit, ...) kon VU mij net echt meer boeien maar ik moet die mening toch herzien na het beluisteren van dit derde album. Vind deze stiekem zelfs beter als de eerste, zeker niet zo grensverleggend maar ik vind'm lekker wegluisteren. Het hoogtepunt vind ik The Murder Mysterie, met die stijgende gitaarriff.

Heerlijk album. Niet alle tracks zijn direct 'grote' nummers zoals m.i. op VU & Nico. (ik kon het niet laten even de vergelijking te trekken)

Toch zitten er een aantal nummers in die er voor mij echt uitspringen. Candy Says, Jesus, Beginning to See the Light, The Murder Mystery en After Hours vind ik allemaal geweldig. Lastig dus om 2 favoriete tracks te kiezen.
Vooral After Hours vind ik een mooie afsluiter. Het zou niet kloppen als het album na TMM afgelopen zou zijn.

Daarmee zeg ik niet dat ik de andere nummers slecht vind, maar dit zijn wel echt de smaakmakers voor mij. Sowieso is de sfeer die ze weten te scheppen bijzonder knap, een stukje melancholiek en emotie dat in sommige nummers zit, genieten!

Zelf vind ik het eerste album beter, maar ik vind het wel leuk dat je deze gewoon mooier vindt.

Het is vaak zo dat mensen bepaalde muziek goed vinden omdat het heel grensverleggend of experimenteel is. Ik heb niks tegen grensverleggend en experimenteel, maar ik vind dat je muziek moet beoordelen op schoonheid en niet omdat het vooruitstrevend of vernieuwend is.

Ik denk dat muzikale experimenten ook het beste tot hun recht komen als de schoonheid van de muziek voor ogen wordt gehouden. Voor mij is muziek vooral iets waar je van geniet, en ik luister niet iets omdat het een bijzonder of nieuw geluid is.

Subliem! Lou Reed is een held!

Ook mijn favoriete VU. Een heel andere geluid dan de 1e 2 albums. Ik vind het fijner. Gewoon 10 sublieme tot lekkere songs, zonder noise etc. Lekker ontspannen en laidback gespeeld en ook de samenzang tussen Reed en Yule spreekt me erg aan.

Oh oh wat is dit toch geweldig!!!!!!!
Beginning to see the light is gewoon onaards, wat ik je brom.

Geweldige plaat! Steeds weer nieuwe favorieten: Pale blue eyes was het eerste nummer dat ik echt kon waarderen van deze plaat, maar inmiddels steken Jesus en Beginning to see the light net boven de rest uit. Te beginnen met een dikke 4.

Nja, wat moet ik hiermee? Het avant-gardebrein van de VU deed vanaf dit album niet meer mee, Doug Yule in de plaats, allemaal veel kalmer werd het. Die ongebreidelde creativiteit van het bananenalbum vinden we hier niet meer terug, maar daarmee vergelijken zou oneerlijk zijn - Reed en Tucker wilden zelf een andere weg op. Laat ik me dan maar afvragen of die ommekeer geslaagd is, enkel op basis van de geluidjes op dit album.

Het 'kalme' Velvet Underground is sowieso geenszins minderwaardig aan de pre-1969-periode, zeg maar. Buiten After Hours zou ik over geen enkel nummer met misprijzen kunnen praten: het zit goed in elkaar, het blijft hangen en de repeatknop is onze vriend.

Het is ergo goed, overtuigend, en anders, maar misschien ook te weinig anders om er met kop en schouders bovenuit te steken. Het is klaar, er valt niks meer af te veilen, maar misschien mocht er nog wat overblijven zodat ik me er een definitieve blauwe plek aan kon stoten.
Here we go again, I thought that you were my friend. Zeker, Lou, je bent een held, drie kwartier lang - een held in een nieuw jasje.

Deze had bij mij wat meer tijd nodig dan de eerste van deze kwaliteitsband, maar toen het kwartje eenmaal viel.. Geweldig! Waar ik eerst te weinig variatie hoorde in de nummers, bleek dat ik ze gewoon wat beter moest leren kennen. Instrumentaal knap en de muziek weet constant te boeien.

Zelfs After Hours vind ik er helemaal op passen. Heel anders, en gelukkig hebben ze niet teveel zulke nummers. Toch hou ik wel van een lieve noot aan het eind van een album.

Nog een tekst die ik ontzettend mooi vind, door de echtheid en triestheid die erin zit.
How does it feel to be loved?

Ik vind Beginning to see the light een van de mooiste songs ever!
Ben ik de enige die de stem van Lou als 2 druppels water op die van Bill van Dijk vind lijken? Moet ook altijd aan Sesamstraat denken als ik Lou hoor zingen....hehe

Na hun uitstapje met White Light/White Heat keren ze met deze plaat weer terug naar hun oude geluid, het vertrek van Cale is (uiteraard) een groot gemis en maakt het als geheel minder spannend, maar dat neemt (voor mij) verder niet weg dat dit een heerlijk plaatje is dat zeer lekker en makkelijk wegluisterd. Favoriete zijn prachtige zoete popliedjes als Candy Says, Pale Blue Eyes, After Hours (lief liedje van de drummer) en het geweldige The Murder Mystery.

4 sterren

Misschien wat verkeerd verwoord inderdaad. Wat ik bedoelde te zeggen is dat dit (voor mij) heel anders aandoet als het noisy geluid op White Light en wat meer wegheeft van hetgeen op hun debuutplaat...

Deze is wel weer rustiger en softer, wat veel nummers op het debuut ook zijn ja. Qua stijl vind ik ze wel erg verschillend.

Inderdaad! Daarom zei ik ook, de afwezigheid van Cale is een gemis en maken het geheel een stuk minder spannend.

Ik vind dat hier anders ook wel een hele sterke kant van vooral Lou Reed naar voren komt, namelijk het schrijven van gewoon liedjes. Niets geen noise, maar gewoon lekker luisteren naar de sterke zang en geweldige teksten van Lou. Juist hierom vind ik deze beter dan het debuut, omdat daar een paar nummers ingezongen waren door Nico en er een paar mindere experimentjes op staan (bv. The Black Angel's Death Song). Hier is alles gewoon van een consequent hoog niveau en ook veel beter op alle tijden te beluisteren.

Het is inderdaad zo dat het grote experimentele gekheid weg is maar die leegte wordt opgevuld door een gegroeide Lou Reed.

Wat dacht je dan van The Murder Mystery? Die grote experimenteerdrang is misschien afgenomen omdat Cale weg is, maar weg zijn de experimenten zeker niet.

Persoonlijk vind ik TMM overigens een zeer geslaagd experiment. De creativiteit spat er vanaf en die bijna bezwerende stemmen in je oren in combinatie met de wisselende begeleiding brengen een bijzonder effect te weeg.
Ik zeg bijzonder, omdat TMM een voorbeeld is van muziek die niet per se mooi hoeft te zijn om te boeien. Het is vooral ontzettend interessant, maar echt genieten van het nummer doe ik niet.

Ik wel, veruit het beste nummer op deze verder lauwe plaat. Die andere liedjes vind ik behoorlijk inwisselbaar en lijken erg op wat tal van hippiebandjes indertijd maakten. TMM is een boeiende luistersessie, waar vooral een heerlijke percussie het nummer een opzwepende drive geeft, die stemmen zijn ook prachtig. Hadden er maar meer van dat soort nummers op gestaan.. nu skip ik de plaat geheel tot aan dat nummer. Dan staan er op hun debuut toch wel meer nummers die de moeite zijn en uitdagender.

Persoonlijk deel ik die mening voor een groot deel op het moment wel. Het kabbelt lekker voor je uit maar mist, met uitzondering van The Murder Mystery, een zenuwensteekje. En zelfs die track is geen persoonlijk favoriet. Nu is dit het tweede VU album dat ik tot me neem na het overdonderende debuut. Nu lees ik dat dit de magie van Lou Reed laat horen maar het mist voor mij nog het puntige wat een Transformer wel heeft. Misschien maar eens opzoek naar White Light/White Heat.

The Murder Mystery; wel (wat) mystiek, wat te weinig múziek...(2 'losse' melodietjes die 6 minuten afwisselend voorbij komen, waarvan er bij één steeds 'gepraat' en bij de ander wat 'valsig' gezongen wordt (...en nog twee minuten andere repeterende "ongein"...iets teveel drugs denk ik)....

Dat zat ik laatst ook te bedenken ja..

Het outro van The Murder Mystery is misschien wel het beste van deze hele plaat. Ik vond het vroeger sowieso het beste van dit album, maar in de loop der jaren ben ik de andere nummers wel meer gaan waarderen.

Dat pianodeuntje, ja, da's ZO goed!