Rod Stewart - Time (2013)

Een terugblik. Op het moment dat Time in 2013 verscheen werd ik dag na dag meer verliefd op dit album. Het is dan ook een heel persoonlijke en bevlogen plaat, waarbij Rod zich niet meer schaamt om zijn ziel en zaligheid bloot te leggen. Can't stop me now is een ode aan zijn vader, It's over handelt over scheidingen die bijna altijd ergens pijn doen, Picture in a frame is in alle kleinheid heel groots en 1 van zijn beste covers ooit. Pure Love is muzikaal en vocaal een hoogstandje. Toch blijft Brighton Beach mij het aller dierbaarst. Op 17 jarige leeftijd had de toen nog nauwelijks bekende Rod(erick) Stewart een affaire met Susannah Boffey waaruit Sarah Streeter werd geboren. De liefde hield niet stand en Sarah belandde bij een adoptie gezin, waar zij posters van Rod op haar kamer had, zonder te weten wie haar vader was. Pas toen haar adoptie moeder was gestorven leidde het pad naar haar biologische vader en ontstaat er voorzichtige toenadering. Brighton Beach was geboren en Sarah en Rod zijn anno 2019 heel goede maatjes. De plaat staat nu weer op en ja het blijft een hele, hele speciale die onverwoestbaar wordt met de tijd.

Iedereen die hem na de miserabele American Songbook bullshit had afgeschreven kan ik ergens wel volgen, maar gelukkig ook iemand met een pittige black-out kan zich weer oprichten, in dit geval kun je spreken over een supergave revival. Heel veel klopt hier, de stem, het authentieke, het gepassioneerde, het omarmen van zijn roots en misschien wel meest openbarende; hij kan nog steeds heel bijzondere en warme liedjes schrijven. Net mensen hier; iemand de grond in boren gaat ons goed af, toegeven dat er ook een heel andere zijde bestaat is best moeilijker onder ogen en oren te zien en horen.

Ken een prachtig stel wat vandaag zou gaan trouwen, totdat het virus roet in het eten gooide. Geen foto's, geen feest, geen dansen op een vulkaan, een verbond zonder ringen, een ja zonder echo. Formeel (nog) niet aan elkaar verbonden, met hart en ziel allang, speciaal voor Kayla en Grard; Pure Love

Om de dag te beginnen met Beautiful Morning is nooit verkeerd, zeker niet in deze onheilspellende tijd waarin het morgen weer heel anders kan zijn. Dat geldt ook voor Rod Stewart, dit album is het startsein van een hele inspirerende een fraaie periode, nadat zijn inspiratie jarenlang in het moeras leek weggezakt. Er staan ijzersterke liedjes op deze plaat, het is ook een album wat je heel graag om de paar maanden weer eens uit de platenkast haalt. Naast een eerbetoon aan zijn vader ( Can't stop me now), het prachtig verwoorde en ingekleurde It's Over, het hemel reikende Pure Love en het verstild indrukkende Picture in a Frame wordt je ook getrakteerd op 1 van zijn meest persoonlijke en pijnlijke songs ooit. Brighton Beach is hartverscheurend oprecht en beschouw ik als een klassieker.Ik vermoedt sterk dat dit nummer hier een veel bredere waardering zou hebben gekregen als dit nummer zou zijn geschreven door bijvoorbeeld Tom Waits of Bob Dylan, namen die in huize Stewart veelvuldig rond dwalen.

Di Reed, mijn favoriete zangeres uit de enorm talentvolle ( en met vrouwelijke charmes gezegende) band van Rod steelt mede de show met een engelachtig koortje op It's Over. Vergis je echter niet, deze zangeres heeft zoveel meer in haar mars, tijdens de concerten straalt Di Reed met een imponerende versie van River Deep Mountain High ( zie/luister Youtube ). En even soepel en minstens zo goed is ze de leadzangeres bij Erwin Java en zijn band. Enorm veelzijdig dus, zou solo, met het juiste materiaal, een sensatie kunnen zijn en eigenlijk is ze dit op momenten al gewoon.

Dit weekend is spontaan uitgegroeid tot Di Reed weekend. Geboren in Houston, de gospel met de paplepel ingegoten en helemaal in het begin onderdeel van de r&b group Jade, die grote hits in Amerika op hun conto hebben staan. Daarna haar vleugels uitgeslagen en trouw en tomeloos lid van de band van Rod Stewart. Hier schittert ze op It's Over en Pure Love, weliswaar in een bijrol, op de achtergrond, maar wel een bijrol met A- categorie klasse. Bij soul, r&b, pop en gospel voelt Di Reed zich happy en gaan alle remmen los. Tegenwoordig vertoeft ze steeds meer in andere contreien en met Erwin Java and band gaan alle registers los in de blues-scene, afgewisseld met ijzersterke vertolkingen van Tina Turner klassiekers. Ontstopbare muziekdame, die 100 procent klaar is voor meer hoofdrollen.

Het openingsnummer She Makes Me Happy is niet het beste liedje van dit album, maar na bakken met regen heb ik even behoefte aan een lente gevoel, kriebels. Proost Rod op je verjaardag, Brighton Beach en Pure Love zijn trouwens songs uit je top 50 allertijden, waanzinnig mooi.

Waar gaat Pure Love trouwens over ? Gek genoeg was dat tot gisteren enigszins gissen, voor meerderlei richtingen uitlegbaar. Maar nu is het bekende kwartje gevallen na een hint van de zanger zelf en dat maakt dit sluitstuk nog meer bijzonder.

Rod Stewart, geen artiest waar ik veel mee heb. En ook niet veel van heb. Deze cd lag in een winkel die restpartijen opkoopt en de cd kostte 1 euro. Ik heb 1 cd van Rod Stewart 'Atlantic Crossing' en ik kende het nummer 'Maggy May' dat Rod samen met de Faces had gemaakt. Verder kende ik de single 'Do Ya Know I'm Sexy' , door de clip vond ik dat echt een vreselijk nummer. Dus Rod Stewart was niet echt aan mij besteed. Achteraf wel wat jammer, want zeker zijn oudste platen moeten toch wel de moeite waard zijn.
Daar stond ik met de cd 'time' voor 1 euro. En nog wel deluxe versie met 3 extra nummers. Een nieuwe plaat na meer dan 10 jaar stond er ook nog en dat de hits ; 'she makes me happy' en 'it's over' er op stonden. Hits ??? , nooit van gehoord. Mijn nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van mijn zuinigheid.
Wie weet, bij Johnny Cash waren juist die laatste jaren misschien wel zijn beste. Nu is Rod Stewart daar niet mee te vergelijken en een wat zure recensent had het over de luiste rock artiest die er ooit was en had het ook over "Het grootste rocktalent dat volledig is verspild".. Hij maakte ook gehakt van het persbericht waarin stond dat Rod Stewart bijna alle nummers zelf had geschreven. Hij schrijft "Van de twaalf nummers op de plaat zelf zijn er elf in samenwerking geschreven. Om eerlijk te zijn, was Rod vrijwel altijd een samenwerker. Maar op Time staan ​​twee nummers met maar liefst zes co-auteurs en vier ander nummers met minstens drie.' Kevin Saginar , trouwe medewerker van Rod Stewart is waarschijnlijk de rode draad van alle nummers en hij is ook mede verantwoordelijk voor de productie.
Maar na al deze zure opmerkingen, hoe is het album nu eigenlijk ?
Als eerste wat ik begrijp is dat de nummers meer horen bij de leeftijd van Rod Stewart. Geen rare fratsen om nog steeds de sexy rockstar te spelen die aan iedere vinger een blondine heeft. Hij probeert niet je opa te zijn (hij noemt in een van de nummers het lezen van een e-mail); hij probeert ook niet een soort Bruno Mars te zijn. De twaalf nummers zijn leeftijdsgebonden overpeinzingen over liefde, seks, ouder worden en het vinden van rust in de kleine dingen. Het is een een weerspiegeling van Stewarts leven in 2013 en wat dat betreft lijkt het qua thematiek wel wat op zijn klassieker uit 1971 ‘Every Picture Tells a Story’. Maar muzikaal wordt dat niveau zeker niet gehaald.
Aan alles merk je dat er goede, moderne producers betrokken zijn, die zo nu en dan toch voor een 'moderne' muzikale begeleiding zorgen, zoals 'sexual religion'. Toch vind ik dat juist de minste nummers. De nummers die wat akoestischer zijn met wat folk instrumenten komen veel beter uit de verf en passen ook veel beter bij de thema's. De stem is mede door de behandeling aan keelkanker wat van zijn gruizigheid verloren. Het klinkt lichter, maar is minder karakteristiek.
Ik laat de cd nog een paar maanden in mijn kast en dat moet het oordeel maar vallen, houden of naar de kringloop. Trouwens die extra nummers zijn best wel aardig net zoals de cover "Picture in a Frame" van Tom Waits en Kathleen Brennan.
Beoordeling, net een drie, ik verwacht niet dat dit nog hoger wordt.

Ik zie het al, ook in huize Teacher wordt op de kleintjes gelet.

Het moet ergens vandaan komen....