Rod Stewart - Time (2013)

Voor het eerst in vele jaren een geheel eigen Rod Stewart album, vol met rocksongs (als ik het mag geloven) en weg van The American Songbook. Een albumreeks die sinds 2002 succesvol was voor Stewart in de VS maar zo ongelofelijk mierzoet was, dat je oprecht ging twijfelen of hij wel dezelfde man was die ooit Stay with me had ingezongen.

Op initiatief van zijn oude maatje Jim Cregan, een belangrijke gitarist uit de soloperiode van Rod Stewart in met name de jaren '70 en '80, is Stewart weer eens aan het schrijven geslagen en beide heren waren zeer in hun nopjes over het eindresultaat.

Dat valt uiteindelijk natuurlijk allemaal nog te bezien. Maar op zijn laatste (jawel) Kerstalbum van een paar maanden geleden, hoorde ik in ieder geval weer eens sterke vocalen van Stewart (jaren geleden geopereerd aan keelkanker) en ik heb er veel vertrouwen in dat die lijn wordt doorgezet.

Geen covers, alles geschreven door Rod Stewart. En dan te bedenken dat hij altijd wel een cover of wat had, op zijn solo albums. Ik weet niet hoe oud die hoesfoto is, maar als Stewart als 68-jarige nog net zo jong weer speelt als de foto wil suggereren, lijk mij dit een prima uitgangspunt het album in huis te halen.

Stem klinkt opmerkelijk goed in dit preview-filmpje. Ja, hij lijkt inderdaad helemaal terug.
Preview Time

Leuk dat je dit filmpje heb gevonden! Ik had er nog geen muziek van gehoord (het album verschijnt pas in mei), maar dit geeft een kleine interessante indruk.

Hier ben ik ook ook wel een beetje benieuwd naar. Hoewel ik instinctief een afwachtende houding aan neem. Komt ten eerste natuurlijk omdat Rod The Mod al jaren en jaren niks gepresteerd heeft. En ten tweede ook met Cregan zaten er behoorlijk wat missers tussen.

Ik hoop eigenlijk dat Rod naar zijn eind jaren 60 begin jaren 70 stijl teruggrijpt. Wat mij betreft veruit zijn beste periode.

Ik denk dan aan dat fantastische singeltje met op de A-kant: Reason To Believe, een nummer van Hardin en op de B-kant (voor mij eigenlijk de A-kant); Maggie Mae. Veel meer heb ik van Rod Stewart niet op plaat gehad eigenlijk. Maar, zoiets moeten we nu niet verwachten op Time, het zal meer recht-toe-recht-aan gaan als ik de preview beluister. Andere tijden ...

Echt verwachten doe ik dat ook niet. Ik zou al meer en zeeeeer tevreden zijn als hij die eind jaren 70 stijl en nivo ten tijde van Foot Loose en Blondes have more fun haalt.

Maar goed afwachten.

Ja, een tweede Foot Loose And Fancy Free... Daar zou ik voor tekenen.
Als je dat linkje opent bij Fedde, krijg je een ideetje van wat het ongeveer gaat worden.

Via itunes kan je van elk lied een sample horen van anderhalve minuut. Het is niet slecht maar een Foot Loose of een Every Picture is het helaas niet geworden. Maar op zich klinkt het wel lekker.

@ Fedde: Toch jammer dat je zo weinig van Rod in je bezit hebt. De man heeft meer dan goede muziek gemaakt. Lang geleden welliswaar maar dat maakt in wezen niets uit.

Of je moet er gewoon niks aan vinden kan ook natuurlijk

@Iggy. Ik heb nog een verzamelelpee van de man gehad (1976 als ik het goed heb) en ben daarmee ongeveer gestopt bij Foot Loose. Als zanger vind ik hem uitstekend. Vooral zijn vertolkingen van Bob Dylan-nummers zijn goed, beter dan de originelen. Maar een album aanschaffen, daar kwam het niet van.

Ik heb inmiddels ook de nummers kort voor bij horen komen.
Zonder al echt te oordelen, hoor ik Rod stemtechnisch goed in vorm.
Het songmateriaal is inderdaad wat rockgetinter, maar ik raak er nog niet onderste boven van.
Maar van flarden nummers kun je nog geen definitief oordeel geven.
Ik ga dus nog niet op de zaken vooruit lopen.

Enkel het feit al dat ik hier nu lees dat er een nieuw studioalbum met eigen nummers van mijn alltime hero uitkomt maakt deze koude eerste paasdag tot een feestje.
Het zal misschien geen klassieker worden maar ik was weer wel eens toe aan eigen werk van de man.

Ik heb vandaag die korte stukjes van zijn nieuwe nummers ook kunnen beluisteren.
Je kunt er niet echt over oordelen nee. Maar erg hoopvol klinkt het wat mij betreft niet.

Zojuist She Makes Me Happy gehoord, een leuk en vrolijk nummer met folky tintje.

Hij draait hier al de hele dag non stop via Spotify.Echt een lekkere plaat.Misschien ben ik wat euforisch door het lekkere weer en daar sluit de plaat prima op aan en de tijd zal moeten leren of het een blijvertje is ,maar tot nu toe weet Stewart me voor het eerst sinds lange tijd weer te raken.Sterren geef ik nog niet,maar dit zou best weleens een dijk van een comeback kunnen worden na die zoutloze American Songbook meuk van de afgelopen jaren.

Wat bizar, dat je het album helemaal kunt beluisteren, via de Standaard. Ik ben er nu aan begonnen om dat ik nogal benieuwd ben. Maar officieel ben ik in afwachting van de cd. Tot nu toe past Time erg goed bij het weer dat aan de beterende hand is. Als je dat gecover niet rekent, is dit het eerste nieuwe album van Stewart sinds 2001.

Geen hoogvlieger, deze van Rod. Hij luistert gemakkelijk weg.

Ja, deze is wel ok.

4*

Eindelijk weer een (redelijk) goed album van Rod Stewart die bijna alle nummers zelf schreef en produceerde. Hij is na al die jaren -de man is 68- nog zeer goed bij stem. Time is het eerste popalbum van Rod in twaalf jaar tijd. De laatste was het niet al te beste Human uit 2001.
Beste nummers van deze cd zijn She Makes Me Happy, It´s Over en Live The Life.

Ik heb toch een buitengewoon positief gevoel overgehouden aan dit album, na een weekje beluisteren.

Het is ook een nogal bijzonder album, eigenlijk. Niet in de laatste plaats omdat Rod Stewart vrijwel alles zelf heeft geschreven.
De vroegere solo-albums van Stewart kenden allemaal gemiddeld vier, vijf nummers met zijn handtekening. Het is echt opzienbarend, dat Time vrijwel geheel van zijn hand is.

Alleen in het officiële gedeelte is Picture in a Frame geschreven door Tom Waits. Van de drie bonustracks is alleen Legless van Stewart.

In 1998 schreef hij nog maar één nummer voor het album When we were the new boys. Hij was toen zelf tot de conclusie gekomen, dat het schrijven van nummers voor hem eigenlijk wel voorbij was. Je zou het een writersblock kunnen noemen. Volgens het cd-boekje, pastte hij zich aan die situatie aan.

Kort daarna begon hij met het coveren van al die Amerikaanse oude hits met zijn serie The Great American Songbook. Om artistieke redenen zwaar bekritiseerd, commercieel legde het geen windeieren. Zijn vocalen, niet onbelangrijk, waren overigens wel zwak geworden, vanwege de operaties aan zijn keel (keelkanker).

De stem van Stewart is anno 2013 echter weer een waar genot om weer naar te luisteren, jaren nadien.
De opzet van Time doet mij een beetje denken aan Atlantic Crossing.

Dat is nogal een album om mee te vergelijken, maar Stewart heeft eigenlijk alle opsmuk en moderniteiten die moesten worden doorgevoerd om "up to date" te blijven zo'n beetje laten varen. En hij heeft gekozen voor de oude opzet, een rocker, een ballad, een MOR-nummer, iets meer dansbaars.
Het album wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van vrij veel emotie.

Jim Cregan, vooral bekend als gitarist van Stewart uit de jaren '80 doet eigenlijk niet mee op het album. Hij heeft Stewart de aanzet gegeven om weer te gaan schrijven, ze hebben samen het nummer Brighton Beach gedaan maar wat daarna gebeurd is? Volgens Stewart zette zijn componeren zich door als een waterval. Maar blijkbaar dan wel zonder Cregan.

Cregan is, behalve dan op Brighton Beach, nergens de gitarist. Kevin Savigar, ook een bekende naam uit Stewart's verleden, is wel de man die overal toetsen op speelt en co produceert.
Maar per saldo heeft Stewart zich omringd met muzikanten die niet meer de laatste mode hoeven te volgen.

Dat maakt het alles bij elkaar een nogal persoonlijk album, in zijn geheel goed en prettig om naar te luisteren.
Ik vreesde met grote vreze, maar eigenlijk moeten we Stewart een compliment maken voor Time. En laten we hopen, dat zijn componeren niet weer droog komt te vallen, zodat er ook definitief een einde is gekomen aan zijn cover-albums.

Rod's eerste nummer één album in Engeland in 34 jaar!
Als dat geen stimulans voor hem is.

Misschien dat hij vanmorgen wel een klein traantje van geluk heeft weggepinkt, bij het horen van dit nieuws....

Mooie ,eerlijke paat van Stewart.Mooie frivole liedjes worden afgewisseld met melancholische mijmeringen van een ver verleden.Stewart raakt en ontroert en kweekt weer goodwill bij het rockpubliek.IJzersterke comeback van deze oude vos, die nog steeds zijn stembanden op de juiste manier weet te gebruiken op dit album. 4 sterren

Hij huilde ook toen Celtic van Barca won....... dus waarom niet !

prachtig album van de heer stewart , eindelijk zou ik zeggen !!!

Is hij echt zo goed? Ben door de jaren heen nogal kritisch geworden ivm het aanschaffen van recente Stewart-cd's... Desondanks een aanrader?

De laatste goede Rod Stewart plaat is voor mij nog altijd Foolish Behaviour, daarna werd het dramatisch. Deze ken ik niet, ben er ook nauwelijks benieuwd naar.
Maar bovenstaande recenties zijn erg positief.
Is de plaat echt zo goed of is het meer een onverwachte meevaller dat Stewart eindelijk, na 33 jaar, met iets goeds komt?

Hij is echt zo goed en natuurlijk ook een prettige meevaller voor Rod.

Straks maar eens Rod live zien. Er is altijd genoeg te zien bij concerten.

En dat was al niks meer.


Ik ben er ook bang voor. Toch blijf ik altijd een zwak voor hem houden. Hij heeft in het verleden dan ook zoveel goeds gemaakt. Ook in de jaren tachtig en negentig enkele sterke singles hoewel zijn albums veelal prut was.

Rod Stewart heeft vanaf de jaren '80 wisselvallige albums gemaakt; in de jaren '90 vond hij de weg naar boven weer een beetje terug.

Stewart is altijd een zeer modieus man geweest, die bovendien iedereen graag te vriend wil houden met zijn albums. Concreet betekent dat, dat hij op zijn manier meeging met de tijd en de laatste modes met betrekking tot muziek. Daarnaast zijn zijn albums als sandwich-achtig te bestempelen. Dat betekent een rocker, een MOR- en een AOR nummer, een drietal ballads, iets dat op de dansvloer hoort.

Dat concept werd uiteindelijk natuurlijk voorspelbaar en hij ging steeds verder af staan van zijn oorspronkelijke roots. Commercieel was deze werkwijze buitengewoon verdienstelijk.

Na de Great American Songbook periode heeft hij die werkwijze eigenlijk weer opgepikt, behalve dan dat hij dat modieuze karakter heeft laten varen en ook weer (wellicht daardoor) qua opzet en toonzetting enigszins terug valt naar de oude roots.

Opgeteld bij het feit dat zijn stem jarenlang slecht is geweest en nu weer beter klinkt, alle nummers opnieuw van zijn hand zijn, maakt dat Time toch wel weer een bijzonder en goed album is geworden.

Zelfs Beaster (Michel) geeft Rod Stewart complimenten en vier sterren. Volgens mij is dat weer eens voor het eerst sinds Blondes have more fun en Beaster heeft al zijn platen
Ik heb zelf een groot zwak voor When we were the new boys (Rod Stewart goes Indie, 1998), dat ook weer als een nieuwe stijl valt te omschrijven. Maar dat is voor anderen een sterk omstreden album.

Over Time kun je het volgens mij met z'n allen snel eens zijn.

Het moet bijna 20 jaar geleden zijn dat ik nog een album van Rod Stewart kocht. Onze man bracht in de jaren '70 verschillende prima singles uit en ook goede albums. Nadien ging het geleidelijk bergafwaarts al vind ik Vagabond Heart en vooral Unplugged... and Seated nog sterk. Dat was dan het laatste relevante album van Rod Stewart, de daaropvolgende albums stelden teleur en liet ik liggen met als pijnlijk dieptepunt die American Songbook-reeks met allemaal zielloze covers, hoe laag kun je vallen?

Van dit album had ik ook geen hoge verwachtingen totdat ik lovende recensies hier las. Ik heb het toch maar gewaagd dit album te kopen en te beluisteren en ó wonder, het is zowaar een prima album. Eindelijk kan Rod Stewart weer rocken, het songschrijven is hem niet verleerd, het album straalt spelplezier uit en zijn typische schuurpapieren stem is terug. Naast vrolijke rockers ook enkele gevoelige ballads, kwalitatief en stilistisch te vergelijken met zijn jaren '70-albums. Maar waarom hebben wij er 20 jaar lang op moeten wachten?