Rod Stewart - Time (2013)

Over de hele linie een aardige cd met wel enkele slappe nummers en eigenlijk geen enkele uitschieter. Wellicht waren de verwachtingen wel te hooggespannen door het enthousiasme van Hans...

Zeker met een Wind & Wuthering avatar kun je bij mij geen kwaad doen
Mijn stem scheelt niet echt heel erg veel met het gemiddelde dus per saldo zijn mensen toch wel enthousiast.

Als je het afzet tegen alle gemiddeldes van Rod Stewart albums van de afgelopen 30 jaar kan dit alleen maar mild stemmen.
Ik geloof niet dat er hier een collectieve Rod Stewart fanclub bezig is al zijn albumcijfers eens leuk omhoog te krijgen. Sterker nog, ik ben eerder bang dat het andersom het geval is.

Dat alles maakt bij elkaar dat er toch een oprechte waardering is voor Time. Ik denk ook terecht, als ik mezelf als kenner van zijn werk mag beschouwen en het kan vergelijken met wat hij eerder heeft uitgebracht. Ik geef hem af en toe ook rustig twee of nog minder sterren als ik één van z'n albums gewoon slecht vind.

Maar nogmaals, dat vind ik hier niet van toepassing. Ja, natuurlijk vind je altijd wel nummers die je beter en minder goed vind. Per saldo is Time een goed album.

Je geeft overigens zelf ook nog 3,5***, veel van zijn albums komen in de verte nog niet eens aan dat gemiddelde!

Vind van wat ik heb gehoord vooral de jaren 80 nummers erg lekker omdat ik sowieso een zwak heb voor die sound. Ook vind ik persoonlijk dat Rod het erg goed doet in die vibe, maar misschien ben ik een van de weinigen.

Wat is nou echt een lekker eighties Rod album.

Daar heb ik je.

Als je het mij vraagt inzake de eighties: je favoriete album van Rod Stewart zul je zelf moeten branden.

Er is genoeg materiaal om één of misschien twee cd's te maken met je favoriete nummers. Ik heb zelf in die tijd de meeste lol gehad met Body wishes, maar dat is ook een nogal bekritiseerd album.

Het punt is, dat Stewart altijd wel één en soms wel een paar zwakkere nummers heeft en op sommige albums in de eighties wel meer dan een paar.

Dus zelf samenstellen is het enige advies dat ik kan geven. Maar dan heb je ook wel een goed album.

Zo'n idee had ik al een beetje ja.

Anders pak ik ze allemaal wel even.

Ben ik sowieso wel van. Gewoon muziek 'pakken'.

Absoluut een prima album maar ik mis wellicht toch die ene klapper die hij vaak in huis had. Hoewel ik persoonlijk pure love wel mooi vind. Je hoort hier dat hij een dagje ouder is geworden en dat maakt het zo bijzonder.

Ik heb mijnheer ook redelijk afgezeken toen hij na de trieste reeks American Songbooks nog eens meende er een best of van te moeten uitbrengen. Net als de meesten hier had ook ik niet verwacht dat Rod Stewart ooit nog een fatsoenlijk album uit zou brengen en dan ook nog grotendeels zelf geschreven. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Toen hij zijn Celtic Barcelona zag verslaan kreeg hij blijkbaar een vlaag van inspiratie waarvan wij nu allen getuige mogen zijn. Het is een prima album geworden. Lekker vlot, heerlijke relaxte begeleiding, dan weer folky, dan weer een beetje jaren 80 achtig. Alles zit erop en eraan. Een musthave wil ik dit niet noemen, maar je kunt hem rustig in huis halen en je hebt op zeker een plezierige middag. Ik hoop nog een hoop Brighton Beaches te mogen horen de komende jaren.

Rod , je staat met de rug naar ons toe op de hoes. Je mag je weer omdraaien.

Heel bizar, het nummer wordt nog niet veel genoemd en ik had je er mee om je oren willen slaan toen je meldde dat het ontbrak aan toppers.

Pure love is echt geweldig, ik ben het ook pas later echt beter gaan waarderen. Het heeft een enorme pathos, een sterke emotionele ondergrond, en als je kwaad wilt denken is de uitvoering pure edelkitsch met al die strijkers aan het einde.

Maar voor mij is het prachtig en misschien wel het beste nummer van de cd.

In z'n algemeenheid is het erg lastig om bij oudere artiesten, niet alleen Rod Stewart, vast te stellen of er nog sprake is van ware klassiekers op een nieuw album. Meestal is er sowieso altijd eerst het gewenningsproces ná een nieuwe cd.

Dan ontbreekt het tegenwoordig aan hits en zijn grote groepen fans die vroeger geïnteresseerd waren in die inmiddels oudere artiesten volledig afgehaakt om er nog het (massale) gevoel van een klassieker aan te kunnen geven.

Was Time uitgebracht in 1979 was er heel anders naar gekeken, waren er wel hits geweest, de verkopen sowieso gigantisch.

Nu blijft voor een kleine groep liefhebbers alleen nog over om de nummers één op één te kunnen vergelijken met ouder werk, dat eventueel wel een klassieker is geworden.

It's over, Picture in a frame, Brighton Beach (dat met zeemeeuwen mooi overgaat in Beautiful morning), het zijn toch wel nummers die naar mijn bescheiden mening kunnen wedijveren met het beste werk van Stewart.

Daarbij aantekenend, dat Rod Stewart op Time nummers heeft geschreven (alleen Picture in a frame is van Tom Waits) die meer betekenis hebben, een andere benadering in uitvoering, dan het meeste van zijn oude werk.

Bij tijd en wijle klinken zijn nummers als vanouds (van vóór American Songbook), ook muzikaal en tekstueel, maar er is ook een element bijgekomen. Dat van zelfreflectie, terugblikken en uitleg over het verleden. Dat maakt Time qua lyrics ook tot één van z'n beste albums, waar vroeger teksten vaak uiterst zwak en soms zelf balorig waren en veelal draaide om vrouwen en sex.

Noem het maar het gevolg van het ouder worden van de artiest. Maar van mij mogen er nog wel een paar van deze albums volgen.

Kippevel, maar toch...

Toch had ik ook graag nog een keer een echte "meezinger" gehoord zoals alleen Rod Stewart die in huis heeft. Ik kan me nog het aftellen bij de Highlander herinneren voordat we met z'n allen Maggie er uit gooiden. Of jaren later Baby Jane de hele tent op de kop zette. En zo hebben er in de loop van de jaren een flink aantal de revue gepasseerd. En juist zo'n nummer zie ik op dit moment er jammer genoeg niet tussen zitten.

Maar nogmaals over de hele linie een prima cd!

Opvallend 4 maal; 1. Time staat al 10 weken onafgebroken in de album top 5 van Engeland. Twee: tijdens zijn concerten zijn de vrouwen vaak in de meerderheid en prominent aanwezig, hier staan ze langs de zijlijn. Vreemd! 3. Er zijn volgers die een nummer als Baby Jane missen, She makes me happy en Can't stop me now zijn bij de concerten niet alleen erg populair, maar worden ook nog eens luidkeels meegezongen. 4. It's over - Live the life en Brighton Beach werden in het begin hoog ingeschaald, de laatste week hoor je hier ook steeds meer lof voor Picture in a frame en Pure love, heb je al 5 nummers (waarvan 4 zelfgeschreven) die kunnen wedijveren met nummers van Every picture tells a story. Toch niet slecht!!!

Klopt allemaal, het is dan ook een voortreffelijk album.

Hallo Rod, je hebt een levendige discussie op deze site teweeg gebracht en alleen dat is al opmerkelijk, Time is en blijft voor mij veel meer dan een doorsnee-album. Van heel diep, doe ons dat niet meer aan, op een magistrale wijze teruggekomen is niet iedereen gegeven... ben zeer benieuwd wat er nu gaat volgen..

Hoe meer je hem luistert hoe beter hij wordt. eindelijk weer een top album van Rod. !!!!!!!!!!!!!!

Zojuist op Spotify geluisterd naar een 'nieuwe' verzamelalbum Rarities van Rod Stewart. Dit album geeft een prachtig inkijk in zijn werk-en denkwijze en hoe bepaalde nummers zijn geboren en vervolgens zijn omgeturnd tot pure en onuitwisbare songs, alleen dat maakt het de moeite waard om Rarities eens als een golf van warmte over je heen te laten komen....

Ik mag die oude Rod verder graag, maar hij weet wel altijd het juiste moment van succes uit te pikken voor weer één of andere compilatie of een opgraving van oud werk, mooi schoongespoten met de tuinspuit.

Die "golf van warmte" gaat mij daarom veel te ver. Het is niet veel anders dan groenteboer Rod Stewart die je na een pondje prima pruimen nog even wijst op de aanbieding van een kilo bananen

Denk niet dat het een idee van Rod Stewart is en was om dit album uit te brengen, anderen willen mogelijk meeliften op het succes van Time. Denk zelfs dat de timing beroerd is, Rod Stewart gaat half september aan deel 2 van zijn Europese tour beginnen en voor 23 september staat Brighton Beach als nieuwe single gepland. Zo heb sterk vermoeden dat Rod liever ziet dat de spotlights nog even op Time blijven staan. Dat neemt niet weg dat voor beginnende muzikanten en nieuwe liefhebbers van zijn muziek Rarities wel een smakelijk kijkje in de keuken geeft en voor doorgewinterde fans Rarities enigszins overbodig is, op een paar nooit gehoorde opnames na.

Ga vandaag naar Brabant open air, het leukste nazomer festival wat ik ken, met een sterke bezetting en heel veel talentvolle muzikanten. Wat te denken van: Kensington - Handsome Poets - Douwe Bob - Moke - Navarone - Tessa Rose Jackson en Jon Allen, britse zanger met Rod Stewart achtige stem, nog een beetje wisselvallig, maar heeft zeker ook al wonderschone ( Dead mans suit, In your light) liedjes gemaakt, belooft veel goeds!!

2 december verschijnt er een deluxe versie.

Drie extra studionummers en 10 live nummers.
Dat wordt lastig beslissen, als je Time al hebt. Ik heb er echt een hekel aan, als live opnames later nog weer eens een keer als extraatje worden toegevoegd.

Die live nummers zijn van een optreden van Rod in The Troubadour (Hollywood) en overigens buitengewoon aardig. 6 van de 10 zijn trouwens van Time dus ook dat is netjes gedaan. Jammer dat er geen aparte live cd is verschenen.

Live blijkt hij anno 2013 weer heel aardig bij stem.

Voor hen die ook niet nog een keer Time willen kopen, hier het toch behoorlijk energieke live optreden van in totaal 48 minuten:

Rod Stewart live at the Troubadour

Verheug me op z'n stadionconcerten (voorlopig 5) in 2014, ga zelf met 6 metgezellen naar het concert in Brighton op vrijdag 13 juni. De concerten van in juni in Ziggo en oktober in Glascow waren van een hoog feest en kwaliteitsgehalte ( fantastische zangeressen, talentvolle band en Rod met een charme en stem als in zijn beste dagen met The Faces).

Feestgehalte?

Rod Stewart gaf een gelikt concert, trapte wat ballen in het publiek. Maar dat heeft toch niets met feestgehalte te maken? Zijn muziek is daar niet naar, er wordt niet gehost, geswingd of met bier gegooid.

Zie het concert van The Troubadour. Rod praat veel, maar houdt daarmee tegelijkertijd de regie strak in handen. Het geeft een wat ontspannen sfeer maar met feest heeft het weinig te maken. Dat vind ik geen kwalificatie die daar op thuis hoort, eigenlijk.

Maar hoezo gelikt, professioneel okee, maar er was voortdurend ontspannen en mooi contact met het publiek en hij kreeg voortdurend de lachers met spontane acties op z'n hand.Daarnaast gaf hij bandleden ook de kans en ruimte zich te profileren en was zijn stem op z'n zachtst gezegd heerlijk, wat wil je nog meer!!! Misschien wat meer nummers uit de begin 70 jaren, dan had je in Glascow erbij moeten zijn. Veel artiesten spelen de hele tour dezelfde nummers, Rod heeft wel een basis maar switcht per land en concert met een aantal andere nummers en zelfs nog ter plekke, je zou hem moeten horen in 3 verschillende landen en dan weet je wat ik daarmee bedoel!!

Je kunt z'n concerten toch geweldig vinden, mooi strak, enthousiaste fans, zonder dat er hoeft te worden gesproken van een hoog feestgehalte?

Misschien dat het woord feest verkeerd wordt geïnterpreteerd maar ik denk altijd gelijk aan carnaval of aan een bierboerderij in de Achterhoek.

Ja, iedereen mag dat prachtig vinden en een echt feest. Maar dat slaat allemaal toch echt niet op de concerten van Rod Stewart. Hij is een man die graag een sfeer oproept van ouwe jongens krentenbrood. En dat doet hij goed. Maar daardoor krijgen zijn concerten niet automatisch een hoog feestgehalte.

Hij laat het gewoon niet tot hossen aankomen, daarvoor is hij teveel een showman die alle aandacht op zichzelf gefocust wil houden, hij is een vakman. Zijn goed recht, het is zijn concert. En dat heb ik ook liever.

Met feestgehalte bedoel ik vooral dat de band, het publiek en Rod zelf zich opperbest hebben vermaakt en niet alles voorgekookt is, maar er ook spontane, onverwachte dingen gebeuren of worden gezegd, dat er een hele fijne wisselwerking is tussen wat er op het podium gebeurt en in de zaal en inderdaad wil Rod daarbij wel de regie in handen houden, zonder dat het storend is

Sinds zaterdag heb ik Time eindelijk ook in mijn bezit. Maar erg onder de indruk ben ik er tot nu toe niet van. Stukken beter natuurlijk dan dat American Songbook gekwijl. Maar daar is ook weinig voor nodig.

De laatste zondag van 2013 staat geheel in het teken van muziek. Vele albums nog eens voorbij laten komen en soms een halfje erbij of eraf, maar in grote lijnen bleek de eerste ook de juiste indruk. Indrukwekkende platen gehoord van Fish, Primal Scream, Alter Bridge en Melissa Greener, de meest speciale come-back is en blijft toch die van Rod Stewart. Na jarenlang geklungel nu ineens 11 zelfgeschreven (en 1 prachtige cover) songs van de onweerstaanbare zanger na jarenlange writers-block. Met voor mij als hoogtepunten: Brighton Beach, It's over, Live the life, Picture in a frame en Pure love. Album is nu ruim 7 maanden uit en blijft aangenaam verassen. In het kielzog van Time heb ik de afgelopen dagen ook geluisterd naar ander Rod Stewart werk; The very best of Rod Stewart and The Faces - Storyteller - An old raincoat won't never let you down - Gasoline Alley - Every picture tells a story en Foot loose and Fancy Free ( luister vooral naar ( If loving you is wrong) I don't want to be right) en dan ga je weer beseffen hoe ontzettend veel hemelse songs/klassiekers deze zanger heeft voortgebracht.

Veel van die platen die jij noemt zijn inderdaad zijn klassiekers. En daar kan Time wat mij betreft niet aan tippen. Had ik ook niet verwacht. In eerste instantie viel Time me ook nog eens behoorlijk tegen. Maar daarin moet ik mijn mening gelukkig toch in bijstellen. Het blijkt inderdaad een prima comeback te zijn van een zanger die ik al een hele tijd geleden heb afgeschreven. Knap van Rod dat hij op zijn 68e nog geinig uit de hoek kan komen. Ook zijn stem blijkt nog in uitstekende vorm te verkeren.

De stijlen die Stewart in het verleden heeft aangeraakt komen min of meer op Time weer aardig voorbij. Niks nieuws onder de zon dus. Met dat verschil dat er ditmaal vrijwel geen onzin opstaat. Meschien dat Finest Woman daar nog het meest voor in aanmerking komt. De overige 11 nummers zijn zeker te pruimen. Niet van de echte oude klasse.
Al met al een plaat die beter uitpakt dan ik verwacht had.

Deze site is blijkbaar niet erg Rod Stewart gezind, als zelfs een klassieker als Every picture tells a story onder de 4 gemiddeld scoort en ook zijn heerlijke come-back Time blijft onder dat gemiddelde door een aantal duistere stemmen onder de 3, ver na de release van het album. Niet getreurd, muziekliefhebbers en fans hebben Time in grote getale 'gekocht' ( in Engeland zelfs op 1 en nog steeds in de albumlijst) en concerten waren meestal uitverkocht, met een topsfeer. Ondertussen lijkt Rod zijn tweede jeugd te hebben gevonden, ook in 2014 staan er nu al 22 concerten gepland ( wij gaan zelf naar Brighton) en de geruchten worden steeds sterker dat in 2015 er een reunie aanstaande is van The Faces, zelf nog nooit live gezien maar wel heel goede verhalen over gehoord en machtige beelden van gezien. Hoop van harte dat Time een waardige opvolger krijgt en wens iedereen een aangenaam 2014

@ Artonna campain. Volgens mij weten we nu wel dat je Time een pracht plaat vind. En daar is niks mis mee. Maar je valt wel een tikkeltje in herhalingen. Waarom ga je niet wat leuke of kritische berichtjes schrijven bij andere Stewart platen. Behalve Every Picture en Time heeft Stewart best nog wel het een en ander uitgebracht. Dus kom op laat daar eens wat meningen van je achter. Met wat eventuele nieuwtjes.