Rod Stewart - Time (2013)

Artonna richt zich voorlopig vooral op Time. Het is inderdaad wat aan de krappe kant, met meer dan 315.000 albums in onze database.

Time ís een prima album, is zeker waar. En al helemaal vergeleken met wat Stewart de afgelopen 25 jaar heeft uitgebracht.

Of mume nu expliciet wel of niet Rod Stewart gezind is durf ik niet te zeggen. Hij heeft betere maar ook zeker mindere albums gemaakt (laat ik mij beperken tot de Great American Songbook collectie) en daar moet je ook niet de ogen voor sluiten.

Maar ook hier geldt, dat die hele serie in de VS de hoogste plaatsen heeft bereikt, platina verkopen. Ze zijn niet mijn kopje thee maar ik kan in het algeheel afkeuren van The Great American Songbook ook geen gelijk claimen. Dat bestaat natuurlijk ook niet, zoveel mensen zoveel smaken.

Desgevraagd vind ik dat Stewart hier gemiddeld wel iets beter zou mogen scoren. Maar zelfs al zou er overal een halve ster bij komen, dan ben ik het in grote lijnen wel eens bij wat er gemiddeld over zijn albums in ups en downs wordt gedacht. Ik blijf er bij dat When we were the New boys een prima album is, maar ik sta daar zo'n beetje alleen in.

Het grappige is, dat dat album juist ook een groot succes was in Engeland en minder in Amerika. Net als Time overigens.

Hallo Iggy, weet je wat ik echt leuk vindt aan Rod Stewart, het is 1 van de weinige zangers geboren voor 1950 die nog steeds de wereld over trekt met concerten en dan bedoel ik niet 1 lullig concert voor een goed doel, maar gewoon een reeks concerten waar je met je billen bloot moet. Nergens kun je zo hard vallen of zoveel goodwill kweken als daar. Rod Stewart durfde het in 2013 gewoon aan en ook in 2014 gaat het daar gewoon met verder, dan mag je toch spreken van een liefhebber. Niet alle concerten waren helemaal uitverkocht ( de meeste overigens wel) en niet alle concerten verdienden de schoonheidsprijs, maar er was wel passie, charme, een herboren stem en het publiek en band/zanger(essen) hadden zichtbaar plezier. Voor mij de essentie van rock-muziek en dat straalt zijn laatste plaat ook uit. Heb overigens alle Rod Stewart platen van een stem voorzien en daar zijn ook diepe dalen bij maar kan ook zo een top 100 samenstellen met alleen geweldige nummers, waaronder In a broken dream - Mandolin Wind en Brighton Beach. Als ik mijn concertkaartjes van 2013 nog eens check over 2013 kom ik op 43 concerten, waarvan het merendeel bestaat uit optredens van artiesten die alles nog mogen en moeten bewijzen, op het podium met alle ongemakken en onvoorziene omstandigheden, daar ontstaan de losers en de helden!!

Misschien is dat een beetje je probleem. Hele volkstammen aan 60 plus muzikanten trekken nog over deze aardkloot. Gelukkig.
Dat Stewart (was voor het eerst in Nederland in dertig jaar) daar ook toe behoort is natuurlijk prima. Hij gaf een leuke show.

Maar je kunt dat niet gebruiken als argument door hem "één van de weinigen" te noemen. Dat is namelijk gewoon niet waar. Dus je mag best Time prijzen en Stewart daarbij. Maar graag met zo min mogelijk oogkleppen, zodat het er ook op lijkt dat je serieus met alle muziek bezig bent. Dan heeft je mening gelijk ook meer waarde en dat komt Rod Stewart alleen maar ten goede.

[quote=4376436
Of mume nu expliciet wel of niet Rod Stewart gezind is durf ik niet te zeggen. [/quote]

Ik denk ook niet dat dat zo is. Wat mij wel opvalt is dat er maar relatief weinig mensen op Rod stemmen. Slechts 1 plaat komt boven de 100 stemmen uit (Evry Picture). Stewart was in de jaren 70 en ook 80 toch een behoorlijk grote naam. Meschien komt het omdat hij de laatste ruim 30 jaar bijna geen fatsoenlijke plaat meer gemaakt heeft.

Overgens Stewart was in 1991 nog in Nederland live te zien. Of hij daarna nog hier is geweest weet ik eigenlijk niet.

Met musician eens. Neem nu een Leonard Cohen, die man is een stuk ouder en kan steevast rekenen op volle zalen. Dylan is er nog, Iggy Pop..Joe Cocker.... en laten we Paul McCartney niet vergeten.

Maar artonna is duidelijk een toegewijde fan , en dan ben je (denk ik) eerder geneigd om je held de hemel in te prijzen. Maar inderdaad..... kijk uit voor verheerlijking.
Rod heeft mij de laatste decenia in ieder geval weinig vrolijk gestemt met de obligate Songbooks reeks en een handvol zwakke popalbums.
Ergernis vooral en een verspilling van zijn talent. Want hij heeft een stem die meerdere genres met gemak draagt; Folk, Blues, Soul, Rock.
Ik dacht dan wel eens, jezus man, waar ben je mee bezig. Want hij heeft een paar geweldige platen gemaakt (we weten allemaal welke)

Dus dan is Time een stap in de goede richting. Constante plaat, mooie liedjes, maar op een volgende plaat mag hij nog wel meer Ass Kicken.
De produktie mag wat losser en rauwer en laat het maar lekker grooven en rocken.
Desnoods met The Faces !!

Dit album was dé meevaller van 2013, ik had Rod Stewart afgeschreven na die American songbook-reeks. Dit album kan wedijveren met de jaren '70-albums (duidelijk zijn beste periode), hopelijk zet hij die lijn voort.

Overigens Stewart was in 1991 nog in Nederland live te zien. Of hij daarna nog hier is geweest weet ik eigenlijk niet. Aldus Iggy (quote lijkt niet te werken?)

Ik ook niet, maar hij was inderdaad in Nederland op 14 april 1991 in het MECC in Maastricht en ik was daarbij. De Vagabond Heart-tour.
Time vind ik trouwens ook een geweldige comeback (de American Songbook reeks heb ik gelukkig aan mij voorbij laten gaan) en de waardering volgt binnenkort.

Dat concert was mij inderdaad volledig ontschoten, ik was alleen nog op de hoogte van zijn Body Wishes tour in 1983.
Overigens is Rod hier in 2013 geweest in de Ziggo Dome met een uitstekend concert.

Maar zo vaak doet hij Nederland blijkbaar niet aan, jammer misschien maar het is niet iets om over op te scheppen.

Een jaar of 6 geleden was ie in Ahoy.
verder blijft dit een uiterst vermakelijk album.

Rod Stewart was 5 jaar geleden nog in Ahoy. Moet niks, maar wil toch wat rechtzetten. Als je mijn berichten goed leest ben ik inderdaad een trouwe volger van Rod Stewart, overigens in goede en slechte tijden. Maar geen blinde volger, heb hem vaak genoeg vervloekt en lage waarderingen gegeven. Lees je mijn berichten echt goed dan zie je ook dat ik ook tientallen andere artiesten met grote interesse ( ondermeer Pearl Jam, Bruce Springsteen, Kensington, Primal Scream, Fish, Alter Bridge) met grote interesse volg en elk jaar minimaal 30 keer een concert bezoek, juist daar valt er veel te winnen, maar ook te verliezen. Heb meerdere malen artiesten geschrapt uit mijn interesse-lijst na meerdere belabberde concerten. In tijden dat Rod musicaal hopeloos aan het dwalen was en het einde voorgoed leek te naderen was er toch telkens weer die opleving, ook na de jarenlange writers-block. In 1 van die mindere periodes kwamen 2 heel opvallende nummers uit: de titelsong van When we where the new boys en het nummer Muddy, Sam en Otis. Deze 2 nummers geven perfect aan waar Rod zijn inspiratie vandaan haalt en hoe The Faces live moeten hebben geklonken. Graag geen te snelle oordelen, ben vooral een muziekliefhebber en dat zal ook wel niet meer veranderen

Fair enough artonna. Je bent een liefhebber van goede muziek en daar gaat het om.

En kritisch moet je ook wel eens zijn. Ik heb ook best veel favorieten, en daar zitten gewoon wel eens mindere periode's tussen.
Het zijn altijd keuzes..... zo is het nu eenmaal.

Maar nogmaals, ik ben oprecht blij dat Rod Stewart weer eens een prima plaat heeft afgeleverd.

Na het zeer aangename werk van Time ben ik reuze benieuwd naar zijn opvolger, volgens een interview op een Amerikaanse radio-zender is Rod na zijn goede ervaringen met zijn autobiografie ( alom bejubeld door critici en fans en echt de moeite waard om te lezen, zowel voor aanhangers als muziekliefhebbers in het algemeen) en het succes van Time nu halverwege met een nieuw album. Als de voortekenen niet bedriegen ook nu verschillende/ het merendeel zelfgeschreven songs. Ben benieuwd of die songs in de buurt komen van Brighton Beach en Pure love en Rod ons opnieuw laat verrassen.

Het is nu zelf door Rod Stewart bevestigt; een nieuw album in het voorjaar, waarvan op dit moment 10 songs, grotendeels zelf of mede geschreven liedjes, klaar liggen voor de finishing touch en hoogstwaarschijnlijk in het voorjaar uit worden gebracht. Het komende jaar wordt sowieso een levendig jaar voor hem; 21 maart start hij met een tour door Australie en Nieuw-Zeeland, daarna dus het nieuwe album en vervolgens verwachten insiders een tour met The Faces... en wellicht een live-album van de groep die begin jaren 70 menige zaal op zijn kop wist te zetten!

Have a nice day Rod... van harte met je '70'ste en je nummer 1 positie (zie album Storyteller) als meest succesvolle,levende solo-artiest op albumgebied (mede door dit prachtige album Time) in Engeland.

Het voorjaar wordt oktober; dan verschijnt het 30ste solo-album van Rod Stewart, getiteld: Another Country... opnieuw met veel eigen geschreven songs en opvolger van Time uit 2013.

Wordt het nog wat met de Faces reünie? Nu Ian McLachan onlangs is overleden heb ik het gevoel dat het er niet meer van komt. En ik zou dat eerlijk gezegd ook wel begrijpen.

Ja en nee.... op de laatste verjaardag van ene Rod hebben alle levende leden van The Faces nog opgetreden en dat voelde volgens de aanwezigen nog steeds heerlijk en spontaan.... kan je echter ook je bezwaren wel indenken.... blijft dat The Faces misschien muzikaal niet altijd top waren.. maar qua intentie, uitstraling en concerten zoveel mensen oprecht blij hebben gemaakt.... zou het heel speciaal vinden als ze zouden gaan voor een tour op beperkte schaal... niet teveel poespas en te uitgebreid... gewoon de spirit van toen met de vibe van Ronnie Lane en Ian Mclachan in hun onvergetenlijke achterhoofd....

Another Country heeft volgens de eerste berichten als thema; hoe moet het zijn als je door je werk noodgedwongen maanden van huis bent, wat doet dat met jezelf, je geliefde, je gezin, je familie en hoe hartverscheurend kan dat soms zijn!

23 oktober verschijnt de nieuwe cd van Rod Stewart; wederom 12 grotendeels of geheel eigen geschreven songs... titels zijn vandaag bekend gemaakt en vooruitlopend daarop is reeds de single: Love is..... vrijgegeven en te bewonderen op You-tube

Dit album dit weekend weer eens gedraaid; She makes me happy, It's over, Live the life en Picture in a frame blijven nummers waar je zeker niet voor hoeft te schamen, integendeel. Brighton Beach en Pure love zitten zelfs nog een treetje hoger en Can't stop me now is een gevoelig en fraai eerbetoon aan zijn vader, die Rod op jonge leeftijd het juiste zetje in de rug gaf door hem een gitaar te schenken, in een gezin waar de centjes schaars waren.

Samen met Another Country (2015) heb ik dit album deze week een paar keer beluisterd. Aangenaam verrast. Lekkere plaat die getuigt van opmerkelijk vormbehoud.

"Time waits for no one", zong Rod Stewart en hij perste er weer een pop/rockalbum uit. Rod de Schot is back on track, juichten de critici opgelucht. En Rod? Hij maakte er nog een. Zijn time begint zo langzamerhand kostbaar te worden, tenslotte.

De laatste keer dat Rod Stewart een rockalbum maakte was in 1998. Toen kwam When We Were The New Boys uit, een energieke plaat met covers van o.m. Oasis, Primal Scream en Skunk Anansie. De goed bedoelde poging om bij de tijd te blijven werd echter zo ongenadig de grond in geboord, dat het album binnen de kortste keren in de uitverkoop lag. Ik heb dat nooit goed begrepen. In mijn ogen is New Boys een fris album dat met passie is gemaakt. Zeker geen verplicht nummer, in elk geval.

Evenmin begrijp ik waarom Time met zoveel lof ontvangen is. Of eigenlijk begrijp ik het wel: Time is een verademing na de serie zeikplaten die Stewart met de Songbooks maakte. Maar hier wordt dan toch met twee maten gemeten. Immers, op de keeper beschouwd is Time een middelmatige plaat, een album vol met clichénummers met Sexual Religion als dieptepunt. Een volstrekt ongeloofwaardige tekst uit de mond van iemand die de 70 nadert (en inmiddels is gepasseerd) op een beat die al 15 jaar uit de mode is. Voor de rest geijkte melodielijnen en voorspelbare instrumentatie, ik heb het allemaal al eens eerder gehoord.

Beter goed gejat, zoals op New Boys, dan slecht gemaakt dus. Waarmee ik niet wil beweren dat New Boys een klassieker is en Time een draak, maar wel dat de een niet onderdoet voor de ander, terwijl de recensies (ook hier op MuMe) anders doen vermoeden. Ik kan de vergelijking ook anders maken: stel dat Time uitkwam in 1998 en New Boys in 2013, hoe zouden de kritieken dan geluid hebben? Ik gok in het geval van Time gereserveerd en bij New Boys positief. Niet kwaliteit, maar omstandigheden bepalen uiteindelijk of een plaat de publieke opinie mee of tegen krijgt. De songbookserie vormt hier het springende punt. Opmerkelijk eigenlijk.

Ik dacht dat ik de enige was die lovend wil zijn over When we were the New Boys.
Maar gelukkig zijn er zielsverwanten.

Had, maar dat heb ik al veelvuldig geschreven, Stewart door mogen gaan met fraaie covers van indie-bands (om dat zo maar eens samen te vatten) dan hadden we daar nog een hoop lol aan kunnen beleven.

Het gebeurde echter niet, het album werd de grond in geboord en, al dan niet als reactie daar op, begon Stewart wat later aan de American Songbook reeks.

Ik vind When we were.... een geweldig album, maar anders dan Janz vind ik Time er niet voor onder doen. Of dat per se ligt aan wel of niet zelf schrijven van nummers weet ik niet maar het heeft onderling vergeleken wel een hele andere aanpak.

Waar Time terug lijkt te gaan naar de Engelse Roots is When we were the New Boys voor mij zo'n beetje de afsluiting van zijn oude carrière. Een poging tot rehabilitatie en vermoedelijk ook een poging tot een verrassingselement: covers van indie-bands of eigenlijk bands van die tijd.

In Engeland sloeg het album overigens nog redelijk aan. Daarbuiten werd het nauwelijks op prijs gesteld. Erg jammer.

Ik was wel blij idd dat Stewart van die American Songbook af was, maar dat is ondergeschikt aan het niveau van Time zelf. Ik was ook aangenaam verrast dat Stewart vocaal weer klonk zoals het hoort.

Van Time krijg ik het inderdaad niet echt heel erg warm. Van mij mag het wel wat rauwer allemaal. Wat Rod zou moeten doen is contact opnemen met Ethan Johns, de man die met Tom Jones een paar geweldige platen heeft opgenomen, recentelijk, en een album maken a la Long Lost Suitcase. Het is maar een tip.

Wat rauwer allemaal, maar dan kom je met Long Lost Suitcase van Tom Jones?
En of het dan aan producer Ethan Johns ligt weet ik ook niet.

Kenny Jones en Ron Wood, daar zou Stewart weer eens mee om de tafel moeten gaan zitten.
Kijken hoeveel vuur de oude Faces nog hebben.

Ik ben bovendien niet ontevreden over Stewart's huidige ontwikkeling.
En na vandaag ben ik helemaal blij dat hij tot de overlevers behoort én nog prima albums als Time en Another Country weet te maken.

Wat steviger mag altijd, maar het is natuurlijk niet zo, dat we nu een slappe hap voorgeschoteld hebben gekregen.

Wat rauwer qua productie, bedoel ik. Kaler, zo je wilt. Niet zo gelikt en gladgestreken.

De productie is in mijn bescheiden ogen absoluut niet gelikt of gladgestreken.......past perfect bij de songs.......sober waar gevraagd....de stem alle ruimte gevend en juist weer uitbundig bij andere liedjes....blijft erg fijn om naar deze cd te luisteren........ook twee jaar naar verschijnen

Ervaringsdeskundige .......hij zegt er veel spijt van te hebben.......Rod Stewart weet met It's Over op treffende en subtiele wijze de pijnlijke scheiding der wegen te verwoorden, waardoor dit nummer juist enorm veel kracht en uitstraling krijgt.

Met tijd komt wijsheid wordt wel eens beweert. Dit album kent een opeenstapeling van prachtige momenten en heeft de gave om in de loop van de geschiedenis nog aan kracht te winnen. Deze Time zal de tand des tijds glimlachend overwinnen en de weg (her)openen voor nieuwe vrienden. Ik zelf heb verschillende platen van Rod figuurlijk gesproken onder het stof en daar mogen ze ook lekker blijven staan, deze blijkt voor mij onweerstaanbaar. Het is nauwelijks te tellen hoe vaak ik Time de laatste 3 jaar voorbij heb laten komen.

De afsluiter van dit album Pure Love is alles behalve een kerstnummer, maar past qua sfeer perfect bij deze dagen. Een engelachtig en wonderschoon nummer.