Black Sabbath - The Eternal Idol (1987)

De eerste plaat met Tony Martin en voor mij ook meteen de wederopstanding van het eigenlijke Sabbath. Seventh Star was een Iommi solo plaat en ook Born Again kan niet echt onder de Sabbath noemer geplaatst worden (ook al staan er best enkele degelijke tracks op).

Eternal Idol zet verder alles recht wat er de jaren ervoor is fout gegaan. Enkele geweldige songs, een loodzware productie en een uitstekend zingende Martin. The Shining is overigens één van de beste Sabbath tracks ooit.

Heb deze plaat twee weken terug ontdekt, en draai hem nu bijna elke dag wel een keertje.
De nummers zijn goed, het geluid klinkt vet.
Mijn favoriete nummers van dezej plaat: the shining en lost forever.

Weer een geweldig album, tesamen met Tony Martin op zang (een van de beste BS zangers in mijn opinie). Geweldige produktie ook, zwaar en vet, en dat doet de zware riffs van Tony goed uitkomen. Op vinyl en CD

Lang lag deze cd in de kast. Ik vond hem wel aardig totdat ik 'm kort geleden maar weer eens uit zijn stofnestje haalde. Het werd een herontdekking. Ik hoorde mooie melodieen, een warme sound, goede composities, lekker drumwerk en een uitstekende zanger. Stuk voor stuk sterke songs. Eigenlijk is alleen "Lost forever" een 'standaard rocknummer,' maar niet eentje die je skipt. Deze cd het ik ongeveer 15 jaar geleden gekocht! Dus, voor de mensen die hem kort geleden hebben aangeschaft: Over 15 jaar kan je er nog naar luisteren.

Toen ik deze cd voor het eerst hoorde was ik meteen verkocht toen ik The Shining hoorde. Wat een geweldig nummer is dat. Heavy riffs van Iommi en de mooie stem van Tony Martin. De rest van de cd is ook gewoon van grote klasse. Wat mij betref toch wel een van de beste van Black Sabbath.

Waarom heeft dit album (net als de andere van de Tony Martin periode) dan zo'n lage score?
En dan zie je op de pagina's enkel positieve berichten!


smells like sabotage to me! Mensen die niet kunnen toegeven dat Tony Martin beter was dan Ozzy.

Toegeven dat TM beter is dan Ozzy is niet iets wat ik meteen zou doen. Wellicht dat TM technisch beter is dan Ozzy (hoewel Ozzy’s stem mij persoonlijk veel meer aanspreekt, veel karakteristieker) , maar dat betekent niet meteen dat Ozzy de mindere van de 2 is. Als je beide zangers per se wilt vergelijken, lijkt me dat je niet alleen hun prestaties in de studio moet vergelijken, maar ook die op het podium.
En dan is Ozzy toch veel meer een echte frontman dan TM. Waar Ozzy enthousiast staat te doen, schreeuwen, meeklappen, het publiek opjutten, (met emmertjes water sjouwen), is Tony Martin toch een tamelijk kleurloze zanger, die zich (al dan niet verkouden) door de set heenworstelt. Waar Ozzy de boel opvrolijkt met zijn ‘I can’t fucking hear you! LOUDER!!!’s, komt TM niet verder dan ‘Listen…’ of een zenuwachtig lachje.
Kortom, Tony Martin heeft in mijn ogen niet het charisma dat Ozzy wel heeft. En dat, naast het feit dat Ozzy’s stemgeluid mij meer aanspreekt, maakt Ozzy voor mij de betere zanger van de twee.



Omdat het nou eenmaal makkelijker is om een positief stukje te schrijven, als je iets niet goed vindt moet dat weer beargumenteerd worden en zo…lastig. En als een album echt heel slecht is, is er ook altijd wel iemand te vinden die het ‘geweldig onderschat’ wordt . En vervolgens een positief stukje schrijft.

Maar goed, over het album zelf: voor mij is het minder dan Headless Cross, maar overall vind ik het best een goede plaat. The Shining is natuurlijk een fantastisch nummer. Hard Live to Love, Glory Ride en Born to Lose klinken voor mij allemaal een beetje hetzelfde. Nightmare is erg gaaf, spookachtig, Scarlet Pimpernel vind ik een leuk tussendoortje. Lost Forever is niet meteen iets wat je op een Sabbath plaat zou verwachten, een beetje een standaard rocknummer. Maar wel goed.Het laatste nummer, Eternal Idol, grijpt terug op het geluid van de band in het begin van hun carriere: traag en dreigend. Een heel goed nummer.

als je echt zo'n Ozzy fan bent dan moet je zijn 2 eerste albums eens proberen. Nog dreigender en energieker. Ozzy op zijn best.


En ik heb Ozzy nooit echt een frontman gevonden. Enkel een idioot die met zijn gekwaak en zijn domme streken in de spotlights stond. Terwijl de charme van de oude platen toch vooral voort komt van Tony Iommi, de echte FRONTMAN van de band. Als ik aan het oude Sabbath denk denk ik spontaan aan de riff's van vol4 en master of reality. En de solo'tjes enzo van sabbth bloody sabbath.
Maar nooit aan Ozzy

Nieuwe zanger Tony Martin en een bloeiend personeelsverloop, voor de nadere details wie wat al dan niet heeft gedaan, klink maar eens op die wiki-link. Laten we maar zeggen dat de voornaamste muzikanten Tony Iommi (gitaar), Tony Martin (zang), Bob Daisley (bass), Eric Singer (drums) en Geoff Nichols (keyboards) zijn. Mooie hoes ook en in bezit op vinyl. Het blijft een genot om die riffs van Tony Iommi te horen en hier staan een aantal geweldige en geweldig gezongen songs op: The Shining, Ancient Warrior, Born to Lose en Eternal Idol. Naar ik begrijp, kon Tony Martin jammer genoeg live niet alles waarmaken, maar dit blijft een mooi album.

Heb zonet die album maar eens weer beluisterd op mijn koptelefoon...wat een machtig album is dit stiekem eigenlijk. Het begint al met het briljante The Shining (die riffs!). Ancient Warrior is daarna iets minder, maar met Hard Live to Live/Love en Glory Ride komen er weer 2 klasse nummers. Daarna Born to Lose...snel, aggressief, en prima zang van Tony Martin. Nightmare bevat het enige stukje geluid van oud-zanger Ray Gillen nadat die was ontslagen bij Sabbath: een stukje angstaanjagend gelach. Verder een prima nummer ook, overigens. Scarlet Pimpernel is een instrumentaal rustpuntje van het soort Embryo of Orchid (van Master of Reality), dat verder niet vervelend is, maar dat ik ook niet zou hebben gemist als het het album niet had gehaald.
Daarna is het weer gedaan met de rust bij Lost Forever, een snel nummer, waar ik zonet een mooi baslijntje in hoorde. En tot slot het titelnummer. Dat greep me eerst nooit echt, maar dit keer wel. Deels door het volume waarop ik het nu afspeelde, denk ik. Maar wat een spannend, donker nummer!

Kortom, een prima plaat. Zelf ben ik niet heel gecharmeerd van de prominente aanwezigheid van de drums in de mix, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik verhoog mijn stem met een half puntje naar 4*.

Wizard, deze ligt nu momenteel op en ik geef het toe: de drums zitten goed vooraan maar het is een plaat die beukt! Eric Singer doet hier een zeer solide job, maar ik mis toch het drumwerk van Meester Cozy Powell. Nu zwijg ik en geniet ik verder: dat openingsnummer, die riff, ongelooflijk! Bloody Hell, wat een loodzware plaat, heavy metal, dames en heren, en verdomd goed gedaan.

Die klappen op de drums zijn wel erg raak op deze CD. Ze staan wel te hard in de mix, dat zouden ze tegenwoordig anders doen. De CD klinkt verder prima, maar je zou niet zeggen dat dit Black Sabbath is. De demonische randjes van Ozzy of de magie van Dio mis ik toch wel. Daar kunnen de riffs van Iommi maar met moeite iets aan veranderen.

Voor de liefhebber: er staat een rerelease voor dit album gepland als een deluxe editie met de b-zijden van de singles die van die album getrokken zijn (Black Moon, andere versie dan op Headless Cross, en Some Kind of Woman) en de versie van dit album met Ray Gillen achter de microfoon als schijf 2.

U kunt mij binnekort weer bij de locale cd-winkel aantreffen

Die versie met Ray Gillen ben ik ook wel erg benieuwd naar.

Ik heb zopas eens die versie met Ray Gillen beluisterd, dat de beste man (moge hij rusten in vrede) een ferm stel longen had, wist ik al van zijn zangwerk bij Badlands. Zijn stem scheert op een aantal nummers echt torenhoge toppen maar sommige zanglijnen zijn echt angstaanjagend (The Shining zorgt voor kippenvel). Hm, die bonuscd is niet zomaar een degustiefje maar een belangrijk document. Het blijft een stevig prachtig Sabbath album.

Ik vind dit wel een aardig album maar lang niet zo goed als Headless cross en TYR (om maar in de Tony Martin sfeer te blijven) en al helemaal niet zo sterk als Seventh star!. Er staan voor mij niet zoveel echt goeie nummers op. The shining is geweldig! De rest is aardig maar nooit echt een tandje meer vind ik. De produktie is wel heerlijk en past erg goed bij een band als Sabbath.

De deluxe editie met de Ray Gillen demo's is inmiddels gearriveerd in huize Wizard. Daarnaast staan de single versie van Black Moon (anders, lichter dan de versie op Headless Cross) en Some Kind of Woman (Japanse bonustrack) op dit album. Beide nummers vind ik interessante aanvullingen op een toch al niet vervelend album.
Qua melodielijnen heb ik nog niet veel verschil tussen Gillen en Martin kunnen bespeuren, maar wellicht moet ik de nummers daarvoor nog wat vaker luisteren. In ieder geval interessant om dit in huis te hebben. Wat mij betreft mogen er nog wel wat meer edities met demo's op een 2e cd verschijnen.
Van Born Again heb ik een bootleg met demo's, en ook van Dehumanizer en Forbidden zijn er demo's in omloop. Hopelijk zien die ooit nog eens officieel het daglicht.

Maar goed, voorlopig moeten we het hiermee doen.

The Eternal Idol is een prachtige Black Sabbath cd en eigenlijk wat onderbelicht. Goed geen Ozzy, maar Tony zingt hier toch de sterren van de hemel. Muzikaal is het wat meer richting hard rock gegaan en het duistere gevoel is er niet echt op deze plaat, maar eigenlijk is dat niet erg, ergens ook wel weer verfrissend.

Heerlijke stem van Tony Martin, lomp geweld van Meneer Iommi en passend drumwerk. Ik blijf dit een heerlijk album vinden omdat het zo aanvoelt, een rationele uitleg is er niet, het grijpt je bij de ... of niet. Het blijft toch heerlijk om mijn streekbier op mijn bureau te zien daveren.

Je buren zijn daar vast ook heel gelukkig mee...

Derde wederopstanding van Black Sabbath en een goede.
Tony Martin is de goede nieuwe zanger, maar klinkt misschien iets te netjes voor Black Sabbath??
In ieder geval een heel album vol goede songs en vet geproduceerd door Jeff Glixman.
Plaat opent geweldig met The Shining en dendert daarna behoorlijk door.
Ook Glory Ride en het titelnummer Eternal Idol wat mij enigszins doet denken aan het aloude Black Sabbath itself zijn geweldige songs.
Doe maar gewoon 4 sterren dan.

Gekocht op de datum van release. Lekker log en zwaar Sabbath album. Het bluesy van het vorige album (ook niets mis mee overigens) is weer verdwenen. En met de nieuwe zanger Tony Martin hebben ze alweer een kei van een zanger in de gelederen. Weliswaar wat minder uitstraling als Ozzy Osdorp of Ome Dio, maar zangtechnisch erg goed. Ik heb hem live gezien tijdens de Forbidden tour in 1995 in Central studio's in Utrecht. Uitstekend optreden.
Alle songs zijn niet even sterk, de echte uitsmijters zijn The Shining, Nightmare, Lost Forever en het hoogtepunt The Eternal Idol. Scarlet Pimpernel had wat mij betreft niet op de cd gemoeten....
Ik heb ook deluxe editie, maar ik beperk mij tot de originele songs.

toen ik deze in 1987 op lp kocht na de aanschaf van seventh star in 1986 was ik hevig teleurgesteld. hughes kan mij toch meer bekoren dan martin en ook de nummers op seventh star zijn beter. hard life.. en eternal idol zijn de prijsnummers

Vind dit gewoon een geweldige plaat zonder slechte songs.
Zat altijd in mijn walkman als ik op stage ging.
born to lose vind ik het beste nummer van deze plaat.

Een echt goed album van Black Sabbath, de eerste dus met Tony Martin. En naar mijn mening samen met Cross Purposes de beste van de vier. Er staat een aangename mix op van doommetal (het geweldige Nightmare bijvoorbeeld) en sterke hardrock (Born to Lose). Het enige jammere is, dat het album een dipje heeft bij de tracks 2 - 4. Andere echt goede songs zijn opener the Shining, het geweldige Lost Forever & titelsong Eternal Idol.
De productie van dit album is trouwens opvallend goed. Door het hoge tempo van sommige songs, vind ik de hoge uithalen van Tony Martin hier minder storend. En Iommi speelt wel heel veel aangename riffs op deze plaat! Dat is pas echt genieten dus.

Voor diegenen die erin geïnteresseerd zijn: dit album is in de limited Japanse 2cd Shm Deluxe mini lp editie nog in 1 Japanse webwinkel te koop voor de standaardprijs van 30 euro. Ook de 1cd Shm editie is nog te koop vanaf 18 euro op een aantal plekken.

Ik heb voor mezelf maar eens een mooi verjaardagskado besteld...

Topstem heeft Ray Gillan toch. Wat doet hij momenteel?
Dit album is toch weer het Black Sabbath dat ik graag hoor.
jammer dat de samenwerking tuseen Gillan en Sabbath al na twee albums al eindigde.
Het openingsnummer is inmiddels één van mijn favoriete Sabbath nummers!!

ray gillen is inmiddels overleden was inderdaad een goede zanger.Maar ik vind de zang van tony martin op dit album toch beter.Dit soort albums doen toch niet onder voor ander sabbath werk.
sterker nog is een van de allerbeste.

1 december as is het precies 20 jaar geleden dat Ray Gillen overleed aan AIDS. Badlands (s/t) uit 1989 is een dikke aanrader, als je meer van de man wilt horen.

Op Phenomena - Phenomena II dream runner zingt hij ook het nummer no retreat no surrender
daar knalt die echt geweldig