Black Sabbath - The Eternal Idol (1987)

Echt? Wellicht niet de beste zanger ter wereld maar bij Sabbath toch wel de meest veelzijdige in mijn ogen en oren en hij past perfect bij de koers die Iommi in de loop van de jaren 80 ging varen. Qua stem is de beste man echter wel wat minder karakteristiek in vergelijking met Ozzy en Ronnie.

Probeer je eens voor te stellen hoe The Shining geklonken had met Dio als zanger. Was een classic geworden.

Tony Martin is een prima zanger maar hij lijkt hier iets te hard zijn best te doen om zich te bewijzen. Grootste minpunt van Eternal Idol is wat mij betreft het lelijke drumgeluid dat te luid in de mix zit. Maar de meeste nummers zijn naar Black Sabbath normen ook wat ondermaats. Daar had de stem van Dio niks aan veranderd.

Blijft een vreemd album. Of The Shining Dio beter had gepast betwijfel ik, Martin in ieder geval niet die op die track niet klinkt als Martin.

Verder vreemd album dus. Songs klinken op zich zeer oké maar op een of andere manier pakt het nergens als een Headless Cross, TYR of Cross Purposes.

De bonustracks staan ook op spotify inmiddels. Ik kan dan aanbevelen om Ancient Warrior alternate studio recording voor de melodieuze zangcapriolen eens te streamen. Maar ach, de kaarten lijken al wel geschud, geeft niks, ik vind deze nog steeds het leukst uit de Dio en Ozzy loze periode. Dat komt denk ik ook omdat ik bij de andere albums het gevoel krijg dat ze de hoogtijdagen proberen na te bootsen. Dat heb ik hier wat minder, maar ja, dat is mijn gevoel er bij.

Iommi bleef op Britse zangers wedden want nu is het de beurt aan de relatief onbekende Martin, geboren in de stad waar het voor Sabbath ooit begon; Birmingham. En Martin doet het goed, al hoewel minder karakteristiek dan Ozzy of Dio heeft de beste man een hele prettige stem.
Het songmateriaal is redelijk tot goed, opener The Shining bevat een lekkere riff maar 6 minuten is echt te lang voor een relatief simpel nummer. Ancient Warrior klokt ook een dikke 5 minuten maar dit nummer kan mijn aandacht wel vasthouden, dit zal te maken met het wat mysterieuze sfeertje. Hard Life to Love doet mij altijd wat denken aan Europe, ook weer degelijk maar niet heel bijzonder. Glory Ride grijpt wat terug op Ancient Warrior, een prima song met een fijn ritme. Born to Lose is aardig, maar weet ook niet te beklijven. Nightmare heeft een typisch jaren 80 intro, en had goed kunnen dienen als filmmuziek voor een John Carpenter film, het vervolg vind ik echter saai. The Scarlet Pimpernel is een akoestisch tussendoortje en is fraai. Lost Forever is venijnig, vlot en kent een lekker ritme, een van de betere songs op de schijf. Het titelnummer vormt tenslotte de heavy afsluiter kent een fijne opbouw en klinkt naargeestig.
Zo kent The Eternal Idol 2 gezichten, een voorzichtige terugkeer naar de platen met Dio alleen is het geheel net wat minder zwaar. Nummers als Ancient Warrior, Glory Ride en Lost Forever staan echter als een huis. Daarnaast vind ik Martin net iets veelzijdiger als Dio.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Heaven and Hell
6. The Eternal Idol
7. Volume. 4
8. The Mob Rules
9. Sabotage
10. Born Again
11. Never Say Die!
12. Seventh Star
13. Technical Ecstasy

Toch wel lekker plaatje hoor. Minder doom, meer metal, uptempo, maar wel gewoon lekker. Martin zingt prima en Iommi heeft dan weliswaar minder zware riffs bedacht, maar de kwaliteit is prima.

Het album heeft best wat aardige riffs. Maar Tony Martin, hoewel hij zijn best doet, heeft het gewoon net niet. Hij klinkt als een mix van Joe Lynn Turner en Glenn Hughes. Weinig eigens.

Wellicht niet zo karakteristiek als Ozzy of Dio maar Martin is an sich een uitstekende zanger, bij Sabbath was hij mijn ogen zelfs de meest veelzijdige zanger. Als je Martin trouwens enigszins vergelijkt met Hughes is dat geen belediging. Ik vind Tony trouwens helemaal niet klinken als een mix van Turner en Hughes daarvoor heeft hij toch echt teveel eigen smoel.

Ik vind dat ook niet. Indertijd had je een hele rits zangers die deze stijl aanhingen. Ray Gillen was er ook zo één. Belten maar wel allemaal met een zeer eigengereid geluid.
Eternal Idol vind ik nog niet de beste met hem. De zang is ook op een vreemde manier ingemixt. Headless Cross zou alles op zijn plek laten vallen.

Dat ben ik met je eens, op The Headless Cross levert Martin echter een topprestatie en liet hij horen (wat mij betreft) tot de eredivisie te behoren.

De bonus disc met een andere mix en met andere zanger (Ray Gillen?) klinkt stukken beter. Veel organischer geluid.

Ja, is Ray Gillen.

Ik was al lang fan van de Ozzy en Dio era toen ik voor het eerst naar deze plaat luisterde. Let wel: ik wilde geen vergelijking maken met eerdere Sabbath knallers, dat is deze namelijk niet. Het is een pure en wat commercieel klinkende 80’s plaat naar mijn mening (Black Moon als perfect voorbeeld). Tony Martin is een enorm ondergewaardeerde zanger wiens stem op Eternal Idol erg sterk klinkt.

Een klein stapje omhoog vergeleken met Seventh Star.
Helaas ontstijgt het album de middenmoot niet echt vanwege een zanger die er niet uitspringt en nummer die niet heel lang blijven plakken. Hard Life to Love vind ik het meest interessant, pakkend riffje zit daarin.

1. Heaven and Hell
2. Born Again
3. The Mob Rules
4. Eternal Idol
5. Seventh Star

Tony Martin was in 1987 één van de weinige Britten die nog niet in Black Sabbath had gezeten. Toen zijn kans kwam, heeft hij die gegrepen. Alle nummers waren klaar, hij hoefde alleen maar te zingen wat er stond. Ik denk dat het resultaat verrassend goed is. Inmiddels was de oma van Benny Hill de nieuwe drummer, en een jonge prins Charles verzorgde achter de schermen (tijdelijk) het toetsenwerk. Hij werd al snel vervangen door de buurjongen van een kennis van mij in Cornwall. Op de volgende plaat waren alleen Martin en Iommi zelf van deze bezetting over, dat zegt wel iets over beide Tony's.

Een prachtige plaat deze! Vooral de eerste 2 nummers knallen er direct in, en wat een dijk van een stem heeft die Tony Martin toch. Wat mij betreft doet hij zeker niet onder voor Dio, en zijn bereik lijkt zelfs nog wel iets hoger te liggen. Deze plaat vind ik qua luisterplezier nauwlijks onderdoen voor de opvolgers Headless Cross en TYR. Gister de hele dag die 3 albums beluisterd en dat was geweldig genieten. Heb de dubbel cd direct besteld, zodat ik hem ook nog lekker ouderwets in de auto kan afspelen

Ik ben wel benieuwd wat het dan precies zegt over beide Tony's.

Dat het blijvertjes zijn. Nu ja, Martin mocht weer vertrekken, stand-by staan, terugkeren, etc. Maar hij hoort meer bij historie van Black Sabbath dan veel van de passanten die in de loop van de jaren 80 met Iommi de studio indoken of het podium betraden.

Tony Iommi schijnt niet de gemakkelijkste te zijn. In die jaren was Black Sabbath vooral een gelegenheidsvehikel voor de uitspattingen van Tony Iommi. Maar er speelde volgens mij wel meer in die periode. Vanwege een omstreden optreden in Sun City wilden een aantal gasten niet meer met Sabbath meedoen of samenwerken. Dat zette een aantal bewegingen in gang waardoor de band uiteindelijk gedropt werd door Vertigo. Iommi moest eigenlijk gewoon weer opnieuw beginnen en vond loyaliteit bij Tony Martin.

Eindelijk had Tony Iommi zijn soloalbum kunnen maken, zij het onder de vlag van Black Sabbath: Seventh Star (1986). Al na vier concerten moest zanger Glenn Hughes door drugsgebruik worden vervangen door de veel jongere Ray Gillen. En toen moest Iommi als enig origineel lid van Black Sabbath met trouwe toetsenist Geoff Nichols een nieuwe plaat gaan maken.

Eind 1987 zag ik bij Monsters of Rock van satellietzender Sky Channel hoe Iommi zijn nieuwe album promootte bij Mick Wall. Op YouTube in slechte VHS-kwaliteit vanaf 1’10” een fragment. Ik herinner me dat hij bovendien iets over de hoes vertelde, een intrigerende foto, vond ik.
In zijn biografie ‘Iron Man’ (2011) vertelt de gitarist over de tumultueuze aanloop. Eerst belandde manager Don Arden (schoonvader van Ozzy Osbourne) in de bak wegens belastingontduiking. Hij hoestte met managementgenoten Air Supply een grote som geld op om hem vrij te krijgen. Dit op verzoek van de advocaat: “Je krijgt je geld terug.” Niet dus.
Tot mijn grote verbazing lees ik dat hij vervolgens Patrick Meehan terugvroeg als manager, degene over wie Black Sabbath The Writ schreef op Sabotage. Nog altijd dezelfde schurk als toen met grote verhalen maar zonder betalingen.
Op toetsenist Geoff Nichols na voelde Iommi zich niet verbonden met de groepsleden, een stuk jonger dan zij. Het maatjesgevoel had hij niet met drummer Eric Singer (vanwege zijn kapsel tot Shirley omgedoopt) en bassist Dave Spitz. Gillen mat zich een rocksterrenleven aan met drank en vrouwen. Iommi: “I felt ancient.”

De opnamen vinden plaats in de AIR Studio van George Martin op het Caraïbische eiland Montserrat, maar gaan verre van vlekkeloos. Als Spitz halverwege naar huis vertrekt vanwege familiezaken en producer Jeff Glixman zowel Gillen als Spitz definitief kwijt wil, wordt hij zelf weggestuurd. Manager Meehan vertrekt als Iommi zich beklaagt over alweer een niet uitbetaalde cheque en Gillen vertrekt omdat hij niet wordt uitbetaald.
Iommi keert mét de geluidbanden terug naar Londen. Daar huurt hij producer Chris Tsangarides in om de plaat af te maken. Bob Daisley (ex-Rainbow, -Blizzard of Ozz en -Uriah Heep) komt de laatste baspartijen doen en schrijft mee. Drummer Bev Bevan keert vier jaar na de Born Again Tour terug om enige percussie toe te voegen op het instrumentale Scarlet Pimpernel.
Als een vriend zanger Tony Martin aanbeveelt, wordt deze aangenomen om de partijen van Gillen te vervangen. Bovendien is Iommi getuige van de urenlange fotosessie voor de hoes, een idee van Meehan en verwijzend naar het beeldhouwwerk Éternelle Idole (1893), te zien in het Rodin Museum in Parijs.
Na het afronden van de opnamen vertrekt Daisley niet alleen: hij neemt Singer mee naar Gary Moore. Iommi: “(…) never able to duplicate the friendship I had with the original four guys [or] with Ronnie [James Dio]. You can’t find that again.”

In de videoclip van The Shining figureert een onbekende gitarist op basgitaar met Terry Chimes van The Clash op drums. De laatste zou ook meegaan voor een zestal optredens (twee per weekend) in Sun City, augustus 1987 in Zuid-Afrika, wat hen veel slechte publiciteit opleverde vanuit anti-apartheidshoek. Die was ook in de popwereld krachtig actief sinds Little Steven in 1985 een hit scoorde met United Artists Against Apartheid. Hier is te lezen hoe een Zuid-Afrikaanse fan op fotosite Flickr terugblikt, met onder meer een fraai kiekje van bassist Dave Spitz.

Een (te?) lange context bij dit album. Qua muziek wordt prima gemusiceerd, alleen pakt de muziek me niet, afgezien van The Shining, dat met zijn majestueuze riff de rest ontstijgt, al is het instrumentaaltje ook fijn. Tony Martin is weliswaar een prima zanger, maar zowel composities als gitaarsolo’s ontberen veelal overtuiging. Een lichtere vorm van Black Sabbath, vergelijkbaar met Iommi’s soloplaat.
In 2009 verschenen als 2cd met daarbij de originele opnamen met Gillen, een album ook op streaming te vinden. Die ontberen hoorbaar een eindmix, daardoor iets ruwere versies klinken dan op het reguliere album. Gillens stem is net iets ruwer dan die van Martin, maar verder zijn de twee vergelijkbaar. Melodieus en krachtig zingend, maar net als in de muziek mis ik ware passie.

Interessant stuk wederom! Mooi om al die achtergrond info te weten te komen. Trouwens; na dit redelijke album komen wat mij betreft de twee beste Sabbath platen met Martin als zanger.

Ja, ik roep het ook maar eens: fijn, al die context. Ik denk aardig wat over de achtergronden van mijn (vele) favoriete platen te weten, maar mede vanuit de biografieën van de betrokken musici weet RonaldjK altijd wel een informatief en lekker leesbaar verhaal neer te pennen, dat bovendien vaak interessante nieuwe weetjes bevat.
Veel users op deze site beoordelen een album op basis van wat ze horen in de 'twenties' van de 21ste eeuw, maar het is natuurlijk goed om zaken in perspectief te plaatsen, om te begrijpen waarom sommige oudere platen klinken zoals ze klinken. Vaak leiden de omstandigheden van dat moment tot beslissingen die niet altijd even gelukkig uitpakken.

In dit geval moest Tony Iommi dus gewoon een heel nieuwe start maken, nadat zijn soloplaat onbedoeld onder de naam Black Sabbath was uitgebracht. Hij moest dus een nieuwe groep mensen om zich heen verzamelen, en dan hoop je maar dat het klikt. Wat niet altijd het geval was, en bovendien was het leeftijdsverschil best groot.
Om uiteenlopende redenen lukte het niet met achtereenvolgens Hughes en Gillen, waarna Tony Martin in beeld komt. Een uitstekende zanger, maar met een heel ander timbre dan zijn illustere voorgangers. Sabbath zou met hem als frontman een paar prima platen afleveren, waarvan Headless cross en Tyr beter vind dan deze. The eternal idol heeft zijn momenten, maar klinkt naar mijn idee toch vooral als een aanzet tot The headless cross, wat ik sowieso een van de beste platen vind die onder het merk Black Sabbath zijn gemaakt.

Ook een leuke terzijde: die link naar de AIR Studios van George Martin. Daar zijn in de jaren tachtig veel uitstekende platen opgenomen. Ik heb me wel vaker afgevraagd waarom we daar naderhand nooit meer iets van terugzagen in de 'credits' op albumhoezen. Ik dacht dat hij die studio weer verkocht zou hebben, maar nu lees ik het echte verhaal. Ik heb me wel eens laten vertellen dat het mengpaneel overgebracht zou zijn naar een andere studio, maar dat lijkt me dan toch niet op waarheid te berusten...

Glenn Hughes heeft wel eenmalig een prima album afgeleverd met Black Sabbath. Zo'n zanger past altijd natuurlijk

Hughes kan nooit iets fout doen bij mij. Met Seventh Star levert hij zelfs een prima prestatie. Op de lange termijn zou ik het echter geen goede combinatie hebben gevonden. Hughes is natuurlijk de meest soulvolle zanger die ooit bij Sabbath heeft gespeeld. De beste man voelt zich thuis in een setting waarin zijn soepele stembanden gedijen bij funky en bluesy ritmes. Natuurlijk kan Hughes rocken maar als hij zich gaat overschreeuwen en gillen haak ik af. Seventh Star is echter fraai.

Helemaal eens met milesdavisjr inzake Glenn Hughes: uitstekende zanger, maar die moet je bij voorkeur laten opereren in een funky, bluesy setting, al mogen de gitaren daarbij best stevig aangedikt worden. 's Mans soloplaten zijn in een aantal gevallen niet te versmaden. Op deze plaat is hij zeker in vorm, maar ook ik vermoed dat het op den duur geen geslaagde match zou zijn geweest.

Seventh Star is wat mij betreft toch een van de minste albums onder de naam Sabbath. Dat Glenn Hughes redelijk snel gaat irriteren heeft daar iets mee te maken maar de composities zijn ook niet best. Of Glenn Hughes het nu overdreven op een gillen zet of zijn matige imitatie van Stevie Wonder doet, in beide gevallen hoef ik het niet vaak te horen. Bij Deep Purple als collega van Coverdale vind ik 'm nog het best te pruimen.

Dat van die mindere composities geldt ook nog een beetje voor The Eternal Idol. En Tony Martin lijkt teveel zijn best te doen om indruk te maken. Misschien had hij de opdracht gekregen om Hughes te overtreffen in overdrijven.

Midden jaren '80 was Black Sabbath een draaideur geworden waar onder leiderschap van Tony Iommi allerlei (top)muzikanten binnen en buiten liepen. Tony Martin was zanger nummer tien(!) die achter de microfoon mocht gaan staan en na Ozzy, Dio, Gillan en Hughes de vijfde en laatste 'nieuwe' wiens stem ook effectief te horen is op een officieel studio-album. Martin zou later nog vier platen met de groep opnemen en daarmee na Ozzy de langstdienende Sabbath-zanger worden, hoewel hij daar nooit echt de erkenning voor gekregen heeft.

Zijn hier verder van de partij: Bob Daisley, die op Ozzy's eerste twee soloplaten de bas voor zijn rekening nam en onmiddellijk hierna in de band van Gary Moore ging spelen. Eric Singer, die ook op Seventh Star al drumde en daar zeker op het titelnummer een prima indruk maakte bij mij. En tot slot toetsenist Geoff Nicholls, die al sinds Heaven and Hell een stille maar belangrijke vaste waarde was geworden in de groep door altijd de nodige smakelijke accenten en kleur toe te voegen. Uiteindelijk zou hij op niet minder dan tien Sabbath-albums een bijdrage leveren, eentje meer dan zelfs Ozzy. Alleen Geezer Butler (15 albums) en natuurlijk Tony Iommi zelf (alle 20 albums) gaan hem voor.

Eternal Idol is, zoals ook zijn voorganger, geproduceerd door de Amerikaan Jeff Glixman die zijn faam maakte als producer van de meest succesvolle albums van Kansas. Dat is hoorbaar aan de productiestijl, die op en top jaren '80 Amerikaans is, nog meer dan Seventh Star. De zang en instrumenten galmen alsof de band in een arena staat te spelen voor tienduizend man. Op zich is daar niks mis mee, temeer omdat het geheel (in de remaster op Spotify althans) gebalanceerd, vol en warm klinkt. Alleen mist het wat identiteit en krijg ik meer dan eens het gevoel naar een wat doorsnee Amerikaanse metalband te luisteren dan naar Black Sabbath.

Het album opent nochtans schitterend met The Shining. Wat een moddervette, vintage Sabbath hoofdriff en spetterend, aanstekelijk refrein heeft dit nummer! Martin brengt met overgave zijn beste Dio-impressie en komt daar uitstekend mee weg. Het middenstuk is een smaakvolle opbouw naar een fijne melodische gitaarsolo en het refrein knalt door tot de fade-out aan het einde. Zonder meer een indrukwekkende opener die veel meer liefde verdient binnen het Sabbath-oeuvre. Hulde!

Helaas heb je hiermee ook direct hét hoogtepunt van het album te pakken. Wat volgt, is een reeks stevige midtempo nummers die allemaal wel degelijk, maar ook niet heel onderscheidend zijn. Ancient Warrior springt er nog het meest uit met zijn wat oosters klinkende riffs, koortjes en mysterieuze zang in de strofes door Martin, maar gaat ook wat lang door voor wat het te bieden heeft. Dat geldt wel voor meer nummers hier, die telkens bijna vijf minuten aantikken en waarbij ik geregeld al halverwege op de klok zit te kijken. Zo is dit album, in combinatie met de in-your-face productie, best een vermoeiende zit.

Martin is verder wel een versatiele en technisch begaafde zanger, maar hij is ook niet per se uit de duizenden te herkennen zoals al zijn voorgangers bij deze band. Je zou hem op Glory Ride of Born to Lose bijvoorbeeld zonder veel problemen kunnen inruilen voor de zanger van Tesla of Europe zonder dat je een groot verschil zou merken. Ik mis wat diepte en ruwheid in zijn stem. Verder is die typische, blues-geïnspireerde riff- en solostijl van Iommi op dit album grotendeels ingeruild voor meer generiek rechttoe-rechtaan shredwerk, en dat vind ik jammer.

Pas bij het fraaie akoestische Scarlet Pimpernel wordt mijn aandacht eigenlijk weer echt getrokken. Lost Forever injecteert het album wel met wat nieuw leven en gooit het tempo eindelijk wat omhoog, al is het nog niet te vergelijken met In for the Kill of Turn to Stone van de voorganger. Het album sluit gelukkig nog sterk af met het tweede grote hoogtepunt: het trage, griezelige titelnummer met lugubere riffs en teksten die Sabbath ten voeten uit zijn. Ik vraag me af of Iommi zat te luisteren naar Candlemass rond deze periode, want dit nummer zou zo ook op één van hun albums passen. Genieten geblazen.

Zo krijg je een album dat vooral erg sterk opent en afsluit. Tussenin zakt het nergens in, maar merk ik toch dat het gebodene me niet voldoende pakt om de aandacht erbij te houden. Ik zie mezelf dan ook niet vaak terugkomen naar dit album, met uitzondering van dus de opener en afsluiter.

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Vol. 4
8. Seventh Star
9. Technical Ecstasy
10. The Eternal Idol
11. Never Say Die!
12. Sabotage
13. Born Again

Natuurlijk is Black Sabbath een monument in de popmuziek en heeft een leidende rol gespeeld in de harde rock/metal scene. Maar voor mij persoonlijk ben ik nooit een echte Sabbath fan geworden. Dat komt voornamelijk doordat ik vind over de hele linie genomen de meeste songs ik maar vrij statisch vind. De meeste albums blinken niet uit in hoge mate aan variatie, hooks en diepte. Dat Ozzy Osbourne voor mij ook maar een heel matige zanger was hielp dan ook niet mee. Voor mij is het beste album van BS dan ook de laatste verzamelaar uit 2016 The Ultimate Collection.
In de jaren 80 had ik ook zo'n verzamelbandje en dat vond ik dan ook toen genoeg. Totdat ik de plaat The Eternal Idol een kans gaf. De hoes intrigeerde me al en het feit dat er voor mij een onbekende zanger de vocalen verzorgde maakte mij weer nieuwsgierig. En ik werd beloond zeg!... Naast het feit dat de productie/geluid sinds begin jaren 70 sterk verbeterd waren (ok, de cassettespeler was ook niet de beste) was ook de zanger Tony Martin een verademing. Wat een strot, wat een overtuiging en wat een beleving!
Dat begint gelijk al met de openingstrack The Shining en het logge Ancient Warrior waarna het gaspendaal effe dieper ingedrukt wordt met Hard Life to Love. Maar het beste is voor het laatst bewaard met het geweldige doom track Eternal Idol. Het is een echte Sabbath plaat terwijl er maar 1 originele lid is overgebleven. Later begreep ik dat het tot stand komen van dit album nogal een zooitje is geweest. 3 verschillende producers hebben er mee bemoeid, 2 bassisten en drummers en de oorspronkelijke zanger Ray Gillen (oa Badlands) zag zijn zangkunsten verwijderd worden omdat hij bij Blue Murder aan de slag wou gaan. Tony Lommi zag het wel zitten met de heer Martin. Samen hebben ze nog 4 albums gemaakt (vorig jaar gebundeld in het mooie Anno Domini boxset). Op het album Tyr staat de beste Sabbath track onder Tony Martin; The Sabbath Stones, waar de zanger nog beter voor de dag komt.
Maar zoals ik al in het begin zei, ook onder Tony Martin kan het niet voorkomen worden dat het vrij statisch blijft. Black Sabbath die voor mij als belangrijkste pluspunt de geweldige gitaarmuren heeft met de krachtigste riffs. En zeker in de jaren 70 een unieke sinistere sfeer kon laten voelen.

Als Sabbath liefhebber kom ik nog steeds aan mijn trekken. Mijn liefde voor de band is ergens begin jaren 90 ontstaan toen ik een obscuur verzamelalbum van de heren had aangekocht.
Ik was direct verkocht aan die donkere klanken, de boertige paljas voordracht van Ozzy, het bluesy geluid van de eerste plaat en het swingende spel van Ward.
De meeste fans zullen qua zang een voorkeur hebben voor Dio en Martin, dat waren dan ook wel powerhouses.
Echter Ozzy kan ik prima hebben, de man had een wat a-typisch stemgeluid maar hij paste wonderwel bij de donkere geluidsmuur die de heren ter berde brachten.

Ik vind trouwens, maar dat is persoonlijk, de studiotechnieken uit de jaren 80 niet voor een grotere beleving hebben gezorgd. Ik ben fan van de warme en heldere sound, zo kenmerkend voor de jaren 70.
Daarnaast waren op de platen van Sabbath in deze periode alle instrumenten afzonderlijk nog zo goed te horen. De jaren 80 zouden een ander geluid laten horen, niet slechter in mijn oren en ogen maar ook niet beter.

Nog steeds blijf ik The Eternal Idol een degelijke plaat maar ik heb een grotere voorkeur voor Tyr en met name Headless Cross. Bij vlagen klinkt Martin nog wat onwennig, maar dat zal mede te maken hebben met de mix.
Op de opvolgers zou dit Martin in mijn ogen een meer dan uitstekende prestatie leveren met zijn vocalen.
Wat een klasbak. Dat de beste man niet hetzelfde charisma had als zijn 2 voorgangers doet niks af aan het gebodene.