Black Sabbath - The Eternal Idol (1987)

Gillen zingt niet op The Eternal Idol. Vrijwel de hele plaat is wel in demovorm met zijn zang te vinden. (volgens mij als bonus bij de re-release van niet zo lang geleden). Op de reguliere versie is het Tony Martin die de honneurs waarneemt.

Ray Gillen zong verder bij Badlands van Jake E. Lee. Beetje 'hair-achtig' maar zeer de moeite waard. Ook heeft hij nog een album met George Lynch gedaan. En niet te vergeten de ad libs op Strange Wings van Savatage.

@Edwynn stom dat ik steeds de naam Ray Gillan gebruikt heb. Natuurlijk is dat Tony martin, die ik wel een wereldstem vind hebben en mede daardoor de plaat naar een hoog niveau doet stijgen
Thanks Edwynn

Naast onder anderen wat albums gemaakt te hebben met Dario Mollo, treedt Tony Martin nog wel eens op onder de naam Tony Martin's Headless Cross. Drie keer raden wat ie dan zingt.

En vergeet niet het Giuntini Project. Vergelijkbaar met Mollo/Martin en minstens net zo goed! Vooral de laatste is een dikke aanrader als je van Sabbath in deze samenstelling houdt.(die van Mollo/Martin trouwens ook)

En wereldtitel tijdrijden op doping dan. Ohnee das de duitse Tony. Maar voor iemand die bij Black Sabbath heeft gezongen istie toch behoorlijk onder de radar gebleven, al meteen na zijn vertrek (beide keren)

Klopt. Het is geen grote meneer. Optreden doet hij ook gewoon in kroegen enzo. Zit buiten de gastoptredens her en der beetje in een gelijksoortig circuitje als Paul Di'Anno.

Of je het over den duvel hebt..Tony, Paul en Blaze op 1 poster on behalf of "metal strike"
Als ik het goed lees komt er ook nog een album van.

http://img20.imageshack.us/img20/6786/fg5u.jpg

Zix Announces All Star Cast For "Metal Strike" - in Metal News ( Metal Underground.com ) - metalunderground.com

Volgens mij zingen ze slechts een riedeltje mee op het nummer 'Metal Strike' van Libanese band Zix.

De zanger van de Nederlandse Lord Volture mag ook meedoen. Of ze elkaar allemaal ook ontmoet hebben?

Dit is misschien niet het meest Sabbath achtige album maar luistert toch wel lekker weg. De riffs zijn niet altijd even memorabel maar vocaalmelodisch zit het wel sterk in elkaar. Vooral Ancient Warrior en Lost Forever hebben hele sterke melodie lijnen. De zanger is dan ook erg aanwezig en had voor mij af en toe wel een stapje terug mogen zetten ten faveure van de gitaren. Op de ternal Idol doet hij dat wel en pakt prima uit, dat had hij voor mij iets vaker mogen doen.
Als voorbeeld bij Glory Ride zingtie Here them calling en daaronder zit wel iets van een bescheiden gitaartje maar die wordt compleet naar de achtergrond gedrukt alsof de man nog alleen door de drums begeleidt wordt. Dat vind ik wel jammer of misschien moet ik het album wat vroeger en harder draaien hahaha. De fade-outs bij Born to loose en The Eternal Idol duren zowat 40 seconden. Vind ik ook jammer. Maar terug aan het front met weer een nieuwe zanger is dit toch een prima plaatje in een tijd dat dit soort Rock toch maar weinig meer in het straatbeeld te zien was.
Ik gooi Lost Forever nog even op repeat. Omdat het kan. Had de opening track moeten zijn, eigenlijk.

Ik kocht dit album toen 'ie uitkwam. Was 14 en had The Shining langs zien komen op MTV.... Wow, wat een riff!! Meteen kippenvel!

Nog steeds een heel aardig album. Tony Martin heeft niet de magie die de meeste van zijn voorgangers hadden. Hij irriteert niet, maar Dio of Hughes hadden de nummers net wat extra's gegeven. De nummers zijn overal het algemeen redelijk, hoewel enigszins 13 in een dozijn. Die moddervette sound van Iommi helpt.

Dikke voldoende, maar niet zo goed als voorganger Seventh Star.

Verschil??? De zanger!!

Ik dacht dat de zevende ster door de platenmaatschappij tot een Sabbath plaat was gebombardeerd. Dus de voorganger is eigenlijk Born Again en daarmee kan deze Idol de concurrentie wel aan.

Degelijke plaat met Tony Martin maar toch iets minder goed dan Headless cross (het enige andere album dat ik met hem ken).

Die bonustracks zijn de opnamen met Ray Gillen op zang. Daar hoor je best goed dat dit album geschreven is met zo'n zanger in het achterhoofd. Tony Martin kwijt zich ook prima van die taak, maar het is toch leuk om de ex-badlands zanger ook eens te horen op dit album.

Van de "slechts" 20 Black Sabbath albums bungelt deze wat onderaan de staart als ik zo het aantal stemmen tel hier op MuMe. Dat heeft Universal er niet van weerhouden om in 2010 ook van the Eternal Idol een Deluxe uit te brengen met 2 schijven in een digipack met een 12 pagina's tellend "boekje". Naast de songteksten (waarbij een vergrootglas bijgeleverd zou moeten worden) ook het verhaal omtrent de samenstelling van de band in die tijd.
In 't kort: Glenn Hughes (de zanger op 7th star) is door de productie manager zo hard op zijn oog gekoekt met een breuk tot gevolg. Hughes vond zich sowieso al te groot om onder de Black Sabbath vlag te blijven. Zijn plaats werd ingenomen door Ray Gillen die mee op tournee ging. (Red: De tweede disc van Seventh Star deluxe bevat daar opnames van). De tournee was niet erg succesvol in ticketsales.
De Monteserat studio in en na de eerste sessie verlaat de producer het honk. Nieuwe producer en dan verlaat bassist Dave Spitz de band. Bob Daisley (Rainbow) vervangt deze, speelt alles opnieuw in en gaat vervolgens naar Gary Moore en neemt in zijn kielzog drummer Eric Singer (oa Kiss) mee . De nieuwe producer legt er ook maar het bijltje bij neer. Iommi gaat aan de slag met het materiaal dat inmiddels is opgenomen met weer een nieuwe producer in Engeland en zie hier het album begint al wat vorm te krijgen. (De tweede schijf van deze deluxe is een feit). Als klap op de vuurpijl vertrekt zanger Gillen dan ook om met gitaarvirtuoso John Sykes Blue murder te vormen. Black Sabbath bestaat dan nog uit Iommi en Nichols (keys) ! Een lokale zanger (Tony Martin) die al eerder had gesolliciteerd bij Black Sabbath wordt binnengehaald, zingt alles opnieuw in en uiteindelijk komt Eternal Idol eind 1987 toch nog op de markt.

De tweede schijf bevat dus de "rough mixes" van Eternal Idol met Ray Gillen als zanger die later bij Badlands nog furore maakte. De helaas jong overleden vocalist is een echte hardrock zanger en heeft een enorm bereik. De drums van houthakker Eric Singer (later ook met Gillen bij Badlands overigens) zijn niet zo lomp hard ingemixt. De trackvolgorde is naar mijn mening ook beter dan het trage begin van de uiteindelijke release. De kracht van het album zit niet in de riffing van Iommi maar in de zeer melodieuze hoogstandjes van de zanglijnen. Die komen zowel bij het couplet van het furieuze Lost Forever als het epische Ancient Warrior en Eternal Idol goed uit de verf. Beide heren zangers hebben daar geen enkele moeite mee. Nu twijfel ik of ik toch nog ook de seventh star deluxe binnen zal halen vanwege het tweede schijfje.

De twee b-side bonustracks op schijf 1 zijn overigens niet erg sterk.

Of Hughes zich te groot voelde weet ik niet, bovendien lag Hughes z'n carrière nogal op z'n gat toen. Dat de combinatie van Black Sabbath en hem vreemd was lijkt me duidelijk. Terwijl "Seventh Star" een heel goed album is verder. Had het naast die klap op z'n gezicht niet ook te maken met het feit dat Hughes toch al niet helemaal goed in z'n vel zat op het podium zonder basgitaar? En in het begin van de samenwerking met Iommi helemaal niet het idee had dat hij als Black Sabbath frontman door het leven zou gaan?

Hughes was zwaar verslaafd aan de coke en de booze. En daardoor onhandelbaar tijdens de tournee. Volgens mij was dat het grootste probleem...

Dat de reden van de klap was dat hij onhandelbaar was, dat zou kunnen. Door de breuk kon hij sowieso niet meer zingen (iets met zijn sinus). En dat was al na 5 shows na de start van de tour. Ikzelf ben nogal gecharmeerd van Ray Gillen en die heeft erg weinig recordings. Dus dat live schijfje zal hier ook nog wel belanden.

Heb net even geluisterd naar die Ray Gillen. Hmm.. ik weet niet, ik vind dit sowieso niet zo'n sterke Sabbath schijf..

Tja, ieder zijn meug. Het zijn wel de rough mixes dus eigenlijk live gezongen. Tony Martin heeft deze in ieder geval noot voor noot na moeten zingen en het grote verschil is dat op de latere albums met hem (waar hij wel inbreng in had) ik deze zanglijnen niet meer ben tegen gekomen.
Voor Gillen op zijn best raad ik deze Badlands - Badlands (1989) aan.

Thanx, qua score en bezetting ziet het er iig veelbelovend uit.

Zo slecht als Seventh Star is dit album gelukkig niet, maar ergens lukt het ook niet om bij mij een vonk te laten overspringen. Martin is een begenadigd zanger, maar muzikaal gezien vind ik het nog wel erg hard hangen in de jaren '80 hardrock in plaats van heavy metal. Ook dit album mist namelijk kracht en venijn en kabbelt gewoon een beetje voort. Tegen het einde hebben we met een mooie instrumental, het opzwepende Lost Forever en het doomy The Eternal Idol nog een handvol best leuke tracks, maar zij kunnen niet verbloemen dat dit als album toch nog behoorlijk tekort schiet om echt goed genoemd te worden. Luistert niet moeilijk weg, maar blijft zodoende ook niet echt hangen.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Born Again
8. Technical Ecstacy
9. Vol 4
10. The Eternal Idol
11. Black Sabbath
12. Never Say Die
13. Seventh Star

Met Tony Martin heeft Black Sabbath in elk geval weer een goede zanger in huis. Toch redt Martin The Eternal Idol niet van de ondergang. iommi klinkt nog steeds erg uitgeblust. Hij blijft maar het bekende trucje herhalen, maar er zit geen venijn of vernieuwingsdrang in. De plaat klinkt bijzonder saai en slechts in de laatste twee songs meen ik nog iets van een nieuw elan te horen. Nu weet ik wel hoe de volgende plaat klinkt en kan ik zeggen dat The Headless Cross stukken beter is dan wat ik op The Eternal Idol hoor. Dit album is middelmatige, vooral slome, uitgebluste eighties metal. Weer een cd die op de verkoopstapel belandt...


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Born Again
9. Vol. 4
10. Technical Ecstacy
11. The Eternal Idol
12. Never Say Die
13. Seventh Star

Deze eerste met Tony Martin wordt verpest door een lelijke te luide drum. De nieuwe zanger doet soms iets teveel zijn best, wat de middelmatige nummers helaas niet kan redden. Gelukkig zijn er ook pareltjes te vinden. The Shining, Hard Life to Love en Eternal Idol zijn een voorbode van het moois dat gaat komen.

70/100

Na het meer dan zeer goede Seventh Star is dit album een klein stapje minder maar nog zeker uiterst genietbaar
Hard Life To Love of Born To Lose zijn de wat mindere nummers maar kan ook hier met plezier naar luisteren al was het alleen omdat ze ook hier boven de middelmaat uitstijgen
Met het geluid heb ik ook geen moeite dus voor een CD als deze kan ik makkelijk 4* geven ware het niet dat de bonus CD bij de deluxe versie (orginele album maar dan met Ray Gillan op zang) zeker het aanhoren waard is
Van Headless Cross of Tyr zijn die deluxe versies er (nog) niet en dat vind ik bijzonder spijtig
Ook spijtig was het concert van deze tour toen ik in vol ornaat klaar stond om naar Tilburg af te reizen maar toen te horen kreeg dat het feest niet door ging vanwege een boycot omdat deze groep ook in Zuid Afrika had opgetreden ,daar was men in die tijd nogal fanatiek in
Dat een groep als Queen ook in Sun City heeft opgetreden heb ik nooit iemand over gehoord maar dat terzijde

Ik snap van sommige de kritiek wel. Het klinkt meer hardrock dan het onheilspellende en logge wat Black Sabbath in het begin had. The Eternal Idol is wat dat betreft een prima hard rock plaat met een uitstekende zanger. Vooral het titelnummer is genieten.

Tijdens mijn niet-chronologische reis langs de Sabbath albums merk ik dat ik toch heel blij van dit album wordt. Los van de kritiek, waar ik me ook in kan vinden, is dit gewoon een fijn album.

Eerder zware rock dan een metalen plaatje, het plekje heroveren aan het metalen front. De productie en de nummers die beiden niet zo zwaar op de maag liggen geven het geheel echter ook weer een bepaalde schwung. Martin die zijn debuut maakt op dit schijfje kwijt zich prima van zijn taak (Iommi en Butler hebben altijd al een fijn neusje voor goede zangers gehad) en doet wat mij betreft niet onder voor Dio ook al is hij geschikter voor het wat zwaardere materiaal. In principe scoort elk nummer een dikke voldoende, hoewel Scarlet Pimpernel weer zo'n typisch niemendalletje is waar Sabbath wel vaker mee uitpakte destijds. Een voordeel aan deze worp ligt naar mijn mening in het feit dat het tempo regelmatig omhoog gaat, dat komt de afwisseling ten goede. Hoogtepunten; het stemmige Ancient Warrior, de mooie overgangen in Glory Ride en het vlotte Lost Forever met zijn kamerbrede zanglijnen. Geen klassieker daarvoor zijn een aantal songs net wat teveel uitgerekt voor mijn gevoel, als geheel blijkt het plaatje dan niet zijn aandacht vasthouden. Voor het overige, prima solo's, een fijne productie en een uitstekende vervanger van Dio in de vorm van Martin. Het valt mij trouwens op dat op de versie waar Gillen de zang voor zijn rekening neemt hij technisch gezien maar bar weinig verschilt met Martin.

Tony Martin komt over als een sympathieke kerel maar ik vind zijn stem wat gewoontjes. Hoogtepunt voor mij is de gitaarsolo in Lost Forever.