Slowdive - Souvlaki (1993)

Wist ik ook niet. Souvlaki space station en Dagger zijn de Dreams en Go your own way van de shoegaze

Hopelijk is het niet de bedoeling dat ik blij word van dit soort triviale metaforen - vanaf de eerste tonen van Alison wil ik onbevangen/ongeprogrammeerd de magische, helende klanken van dit album graag op me in laten werken.

Aan beeldafbreuk mankeert het niet in deze wereld, ondanks de ongetwijfeld goed bedoelde smiley!

Kut voor je. Dit album zal vanaf nu nooit meer hetzelfde voor je zijn.

Fijntjes verwoord, en da's een last die jij mag torsen.

Eerlijk gezegd werd de eerste serieuze klap al uitgedeeld door het zien van deze video:

Neil Halstead & Rachel Goswell - Alison (Live @ Cecil Sharp House, London, 24/10/13) - YouTube - check na 43 sec: van slowgaze-nymf naar een soort van Olive (On the buses).

Inmiddels heeft Rachel Goswell zich inmiddels aardig herpakt en is het ook boeiend om meer te lezen over haar persoonlijke achtergrond (gehooraandoening die haar dwong te stoppen met touren met Mojave3) en haar inspanningen voor haar zoontje Jesse, die lijdt aan het CHARGE-syndroom; in meerdere opzichten een bewonderenswaardig persoon.

Nooit geweten trouwens dat die gasten zo weinig publiek trokken op hun creatieve hoogtepunt. De bezemer was de zaal aan t schoonmaken tijdens een concert. Wat een treurig beeld. Misschien dat ze daarom nu live weer zo goed zijn. Ze hebben nog wat af te maken. Het woord reünie past ze ook niet, is te lekker gek veertigers.

Fraai docu Slowdive - Souvlaki - Pitchfork Classic - YouTube

Je bent een schat Rudi S maar Obscure Thing was je enkele dagen terug al voor. Als troost krijg je een knuffel

Heb ik toch een knuffel verdient, trouwens echt een mooie docu (ook het tijdsbeeld).
Ik laat mijn post staan omdat die vorige niet direct in beeld komt als je de albumpagina bezoekt.
Overigens ben ik nog best verbaasd dat die albums er zo slecht in de pers afkwamen, misschien net een verkeerde tijd (het debuut moest het tegen de houthakkers van Nevermind en Ten opnemen en ook MA had een mooi debuut, die britpop hausse kwam er ook nog aan zoals de docu mooi laat zien.

Hoe zit het met de bonustracks van dit album, zijn die de moeite waard. Heb zelf Some Velvet Morning bij mijn versie zitten wat een geweldig nummer is.

Kijk even op Discogs - het is een beetje verwarrend - oorspronkelijk waren er 2 releases: 10 tracks - (single) cd en lp; en 17 tracks (dual disk version). De 19 tracks hier zijn gebaseerd op de laatste re-release op Castle (2005) en Cherry Red (2010).

Ik vind de (uitgebreide) dual disk versions (ik heb ook die van Pygmalion) over het algemeen de moeite waard.

Tickets zijn trouwens binnen voor Rock Herk, 20€ voor Slowdive. Dank je wel organisatie

Is een cover van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood, maar dat wist je misschien al?

Gepakt door Pygmalion en met terugwerkende kracht de reguliere albums van Slowdive gaan luisteren. Waar ik het debuutalbum wat braafjes vind klinken beluister ik dat heerlijke duistere en sinistere randje van Pygmalion ook op Souvlaki. Met name de wat lome uitgesponnen songs bevallen met prima. Prima muziek en een mooie aanvulling op m'n verzameling.

Ik vindt het maar slaperige muziek. Ik kan er niet wakker bij blijven. Een beetje de koorknaapjes van de het shoegaze genre. Ik vindt het niet slecht hoor, maar Ride is voor mij de shoegaze band. Met in het kielzog chapterhouse, Lush, MBV. Ik mis pit. De spanning van een nummer als Decay van Ride. Ieder zijn eigen, maar toch....

Na een paar keer beluisteren, dringt dit album goed tot mij door. Een erg dromerige plaat waar de shoegaze verre van verloochend wordt: veel mooie gitaarwaaiers. Desondanks is dit album subtieler dan voorganger Just For a Day. De nummers bevatten vaak een aantal prachtige accenten, zoals de melancholische keyboardbijdragen van niemand minder dan Brian Eno op het nummer "Sing". 4.5*

hoezo kende ik dit nog niet?? Kwam Dagger tegen op youtube, geweldig, nu gelijk het album kopen!

Tip: koop het boxje met alle drie de albums van Slowdive.

Nog betere tip: zorg ervoor dat je de versies met bonus-cd hebt.

Dat is de betere tip - zeker in het geval van Pygmalion

Die serie classic albums zijn inderdaad zeer interessant.

Voor een Belg vertoont u extreem Hollandse neigingen - cheapskating

http://www.amazon.co.uk/gp/offer-listing/B007IO8TXG/ref=sr_1_1_twi_aud_1_olp?s=music&ie=UTF8&qid=1454690697&sr=1-1&keywords=slowdive

(overigens alle albums in de meest 'uitgeklede' versie)

Dit is de beste tip. Dan heb je de vroege EP'tjes er ook bij, en de demo's uit de Pygmalion-tijd. Allemaal prachtig.

Ik zocht maar vond Souvlaki niet eens apart ergens in een winkel, enkel die reeks

Zoeken naar de Cherry Red (re-) releases - kopen via internet. Dat 'revived' label geeft thans veel postpunk en shoegaze opnieuw uit. Krijg je behalve de oorspronkelijke lp er de gelijktijdige singles, ep's of zelfs Peel-sessies gratis bij.

Bijv Girls at Our Best - Pleasure (1981) (22 tracks in Cherry Red versie) of The Passage - Pindrop (1980) (27 tracks in de Cherry Red versie) - beide kosten ca 10 euro.

Pygmalion: Amazon.co.uk: Music

Het boxsetje mist de bonustracks dat klopt, maar de prijs is een stuk goedkoper. Voor een studentenbudget de betere optie. . Dat gezegd hebbende: die ep's en bonustracks zijn bepaald niet mis. Met name de bonuscd van pygmalion.

Van Slowdive was ik erg onder de indruk op Best Kept Secret twee jaar geleden. Een band die mij in de jaren '90 volledig is ontglipt. Vanwege de status van Souvlaki als 'cultklassieker' heb ik deze maar eens aangeschaft. Ik heb deze inmiddels een keer of 20 beluisterd, maar ik blijf het een wat onevenwichtig album vinden.

"Alison" en "When the Sun Hits" vond (en vind) ik de topnummers van dit album. Melodieus, uitwaaierende gitaren, fantastische meesterwerkjes. "Machinegun" en "40 Days" vind ik ook erg goed. "Souvlaki Space Station" moest ik wat vaker horen, maar wat een lekkere trip is dat nummer (en wat een lekkere baslijn). Maar de rest.. "Sing" vind ik toch wat saai. "Here She Comes" is best ok. "Altogether" en "Melon Yellow" niet super.. (laten we wel wezen Neil Halstead is niet bepaald een goede zanger.. met veel galm op z'n stem is het nog wel te pruimen), "Dagger" is best een mooi liedje, al kabbelt het een beetje voort.

Dat maakt Souvlaki een wat lastige plaat om te beoordelen. Er staat absoluut 5 sterren werk op deze plaat, maar ook echt wel wat mindere nummers. Dan kom ik op 4* uit. Mooi album, misschien niet de klassieker die ik had gehoopt te horen. Misschien groeit het nog, wie weet.

Ik heb trouwens de versie met bonus cd. Ook deze is wat wisselvallig. "Some Velvet Morning", "So Tired" en vooral het prachtige "Country Rain" zijn bij mij favoriet.

Ik twijfel nog of ik meer van Slowdive aan ga schaffen. Ben toch wel benieuwd naar Just For A Day.

Probeer minstens eens de debuut ep. Veel beter zal je in de shoegaze scene niet meer aantreffen.

Iedereen die denkt dat dit shoegaze op zijn best is moet toch echt Ride, Swervedriver en Jesus & Mary Chain eens aan een oorisnpectie onderwerpen, om van My Bloody Valentine nog maar te zwijgen. Dit is prima muziek, maar staat in de schaduw van voornoemde bands.

Enkel inzake Ride en My Bloody Valentine geef ik jou volmondig gelijk best orbit.

Verder vind ik Slowdive behoren tot de crème de la crème van de shoegaze periode eind jaren '80 - begin jaren '90. Souvlaki vind ik voor alle duidelijkheid wel hun minste werk. Just For a Day vind ik zelfs stukken beter en aangezien onze muzikale voorkeur talloze raakvlakken kent verbaast het me enigszins dat je hun debuut maar zo-zo vindt. (gesteld dat je dat album kent uiteraard)

Ik ken de door jou vernoemde bands maar al te goed, beste orbit, maar naar mijn smaak staat Slowdive daar stukken boven. Het is dan ook maar een vage term dat Shoegaze gedoe, de -ik zit in mijn leder jack op mijn motorbike mezelf te verheerlijken- JAMC heeft weinig raakvlakken met het Mellow Hazy (en ook wel sensuele) Slowdive.

Ride destijds geprobeerd, en met de revival nog een keer, dat is voor mij echt niet veel meer dan gewone Rock. Misschien goede Rock, dat dan weer wel, maar niet de meer dromerige variant waarvan ik hou.

In de MBV adoratie ben ik nooit meegegaan, goede band met een aantal songs die ik oprecht mooi vind (Come In Alone en vooral Sometimes) maar ook zeer veel nummers die ik matig kan appreciëren. MBV heeft imo ook maar een dromerig aspect toegevoegd ten tijde van Loveless. Early MBV is helaas niet aan mij besteed.

Ik zou de ene band dus niet zozeer boven de andere plaatsen, te verschillend, ookal werden ze destijds op één stapel gegooid en doen wij 25 jaar later daaraan nog steeds vrolijk mee. Het is maar waar je van houdt.