Sinéad O'Connor - The Lion and the Cobra. (1987)

Ik vind I Want Your Hands on Me een heerlijk nummer, maar ik snap wel dat je het misplaatst voelt aanvoelen na het meest intense nummer ooit gemaakt: Troy. Dat kon idd beter met die tracklisting, Troy moest toch echt wel als allerlaatste nummer worden gehouden...De ideale, perfecte afsluiter ging dat geweest zijn.

Beetje vergeten plaat in mijn kast. Zeker niet onaardig maar als ik hem 5 jaar niet zou horen zou ik ook niet het idee hebben iets te missen. Troy blijft natuurlijk een klassieker en ook Mandinka ramt lekker door. De rest is meer dan degelijk . Prima debuut , maar zoals ik zei in de vergetelheid . 3 en halve ster

Sinéad haar geestelijke gesteldheid zou je "labiel: kunnen noemen. Dat heeft haar echter niet weerhouden dit pareltje af te leveren. Grappig detail dat de 4 nummers met de titel die uit 1 woord bestaat, ook de beste 4 nummers zijn.
Absolute uitschieter is uiteraard Troy. Dat schitterende rustige begin met de strijkers. De opbouw naar het crescendo opgezweept door de schitterende vocalen. Kippenvel elke keer weer!

Wat een sterk album! Debuutalbum op haar 21e met een heerlijk evenwichtig album dat zweeft tussen de 80s poprock en de emo jaren '90. Klassieker Troy is natuurlijk gekend en ondertussen al een evidentie in tijdloze hitlijsten. Misschien wat teveel gespeeld, maar dat heb je altijd wel wat met klassiekers. De rest van het album is ook best goed. Het succes heeft ze nooit kunnen herhalen.

In de vierde aangrijpende aflevering van het tweede seizoen van de HBO serie Euphoria, die reeds wordt uitgezonden, wordt in een schitterende scene het nummer Drink Before the War ten gehore gebracht. Hoe inspirerend de song daarbij werkt.

Dit heeft een 21 jarige gepresteerd! Petje af Sinead en wat blijft Troy toch een prachtig nummer.

Straf debuut van O'Connor, maar met die veelvuldige harde uithalen van haar is het een album waarover ik ook iedere keer opgelucht ben dat het voorbij is. Ik krijg er echt hoofdpijn van.

Deze maar weer eens opzetten na het trieste nieuws van haar overlijden.

Hier ook, en de opnames van Pinkpop 1988 teruggeluisterd. Zeer de moeite.

Toen was ze op haar best, ik zal dat optreden op Pinkpop nooit vergeten.

Wellicht dat zij dankzij haar optredens een wereldster werd.
Haar eigenzinnige debuut sloeg vrij snel in en mag nog steeds gehoord worden, zeker de klassiekers Troy en Mandinka. Haar opvolger in 1990 is nog beter, evenwichtiger en ook succesvoller. Nadien werd haar oeuvre wisselvallig.

Respectvol haar debut deze dagen op repeat gezet. Wat een weergaloos debut is dit toch. De pijn en emoties spatten van elk nummer af. Vanavond ook de documentaire gezien en hierdoor krijgen haar eerste 2 albums nog meer lading. RIP…. want ook na de eerste albums volgde nog diverse pareltjes zoals Universal Mother en haar laatste 2.

Beter kan ik het niet zeggen...Ik heb het destijds na 1 keer ooki links laten liggen. Haar zingen klinkt niet prettig in de oren en zo zuiver/goed is het niet.

Na 1990 kwam ze vooral in het nieuws door persoonlijke moeilijkheden en opruiend gedrag....dat zegt genoeg over haar moeilijke leven wat triest genoeg was.....

Blijft een venijnig, verfrissend, eigenzinnig én creatief album.
Zoals vele deze dame leren kennen via het nummer Troy. Bloedmooi nummer dat onder je huid kruipt vind ik.

Met 'Troy' kwam Sinéad O'Connor met een knal de muziekwereld in. Een zeer abnormale hit, want het heeft alles van een LP nummer dat toch in de Top 2000 terecht komt. In 1988 werd ik gedwongen te verhuizen. Van het geld dat ik meekreeg kocht ik mijn eerste cd speler en drie cds. Dit was één van die drie. (De andere? 'Freak Out' van Zappa & MoI. De derde weet ik niet meer.)

Vandaag de cd in de speler, een andere, gestopt. Misschien wel voor het eerst dit millennium. Wel terecht, want het grootste deel van de plaat bevalt heel erg goed. Het begint met 'Jacky', dat de sfeer van het album perfect neer zet. Donker, "brooding" zoals de Engelse taal dat mooi omschrijft. Broeierig in het Nederlands. Ik kies voor dit nummer als tweede favoriet. Ook omdat het best een gewaagd eerste nummer is ten opzichte van het ook meer dan prima 'Mandinka', 'Jeruzalem' en 'Just Like U Said It Would B', die er op volgen. Deze nummers zijn normaler. Ook het laatste nummer 'Just Call Me Joe', dat prettig ontspoort op het einde, komt hiervoor in aanmerking.

In het midden zit wel een dipje, wat een hoger punt tegenhoudt. Als geheel is dit een prima debuutplaat. In tegenstelling tot menig plaat uit de jaren 80 is The Lion And The Cobra totaal niet gedateerd. Zoals alle klassiekers in de popmuziek.

Overigens, ik haakte destijds bij plaat twee af. Niet vanwege de ophef iets later. Sinéad bleek helemaal gelijk te hebben, maar rehabilitatie? Ho, maar!