Queens of the Stone Age - …Like Clockwork (2013)

Na een hele dag met de deluxe vinyl-uitvoering de hort op te zijn geweest heb ik eindelijk de gelegenheid om de plaat aan te slingeren. Het openen van dit fraai ogende (en bijzonder zware) pakket is al een ervaring opzich. De artwork is indrukwekkend en doet een beetje denken aan het werk van Frank Miller. Het album zelf is opvallend ingetogen ten opzichte van de voorgangers. Toch zit die typisch smerige sound, met dat licht onbehaaglijke gevoel, er nog steeds goed in. Nog een paar keer luisteren voordat ik er sterren aan ga vasthangen.

Ik ga jammer genoeg akkoord met deze recensie: Queens of the Stone Age :: ... Like Clockwork - enola

Ik vind die recensie wel een beetje makkelijk. Komt er eigenlijk op neer dat het niet lijkt op de voorgangers en dat er wat minder power in zit, dus het is kut. Ohja, en je hoort de gastartiesten niet zo heel goed. Tsja.

Ik heb overigens zojuist besloten, nadat ik de plaat een flink aantal keer heb gedraaid, dat ik hem op 4,5 ster gooi. Misschien wat aan de hoge kant, maar er sluimert iets door het hele album heen wat me gewoon pakt.

Ik volg dan weer dit:

Queens Of The Stone Age - ...Like Clockwork | daMusic

I Sat by the Ocean klinkt best wel als Coffee and TV van Blur.
Het drumwerk valt mij in eerste instantie wel wat tegen, had meer daarvan verwacht.
Nummers zitten verder sterk in elkaar, wel over het algemeen een stuk rustiger.
Mis de gekte ook wel.
De zang doet mij regelmatig aan Monster Magnet denken.
My God is the Sun springt er positief bovenuit, de keuze om dit nummer als single uit te brengen is begrijpelijk, al klinkt hij stiekem toch teveel als Go With the Flow (part II).
Samenwerking met Trent Reznor had volgens mij wel meer in gezeten; hij is verdorie wel de frontman van Nine Inch Nails.
Leuk dat het contact met Nick Olivera weer versterkt is, en dat hij op een paar nummers mee doet.
Samen met Mark Lanegan mag hij een keertje zijn tanden laten zien en grommen bij het begin van Fairweather Friends, terwijl volgens mij Elton John daar doorheen November Rain op piano speelt.
Samenstelling van de band lijkt nu aardig op die van Songs for the Deaf, maar die is toch wel een klasse beter.

Vreemde tracks die eigenlijk nergens naartoe gaan.

Ik mis zoveel goeds dat QotSA uit mijn speakers kon laten knallen.
Waar is de groove gebleven? De dikke riffs? De stroperige gitaren. De snoeiharde tracks....? Ik bedoel, dat vleugje hoop dat je te horen krijg in die laatste secondes van My God Is The Sun...

Wel leuk hoor, die "dit leek op dat en dat leek op dit" anekdotes, maar leek QotSA maar gewoon op fucking QotSA.

Durf rustig een kratje bier te wedden dat deze plaat over anderhalf jaar het laagste gemiddelde heeft van alle originele QotSA albums.

Als de rook om jullie hoofden is verdwenen.

Queens of the Guitar Disco

Het is wel een album wat gewoon lekker weg luistert en een donker, mooi geheel vormt. Er staat naar mijn mening ook geen een slecht nummer op. Fairweather Friends vond ik in het begin wat minder maar die kan ik nu ook wel waarderen.

Kijk, qua riffs of ruigheid is het misschien geen Songs for the Deaf, maar goed, het is niet zo dat alles wat geen Songs for the Deaf is gelijk geen Queens of the Stone age is, of "slecht" klinkt. Vind ik dan.

Nee, Queens of the Stone Age weet over het algemeen meer te knallen, Songs of the Deaf is voor hun doen vrij toegankelijk.
Dit album is teveel op safe gespeeld, ik verwacht ook dat deze op langere termijn zeker geen favoriet zal zijn.
Ik vergelijk ook nummers en zang met andere bands, wat eigenlijk ook wel inhoud dat ze niet klinken als Queens of the Stone Age, gooi er een paar Dessert Sessies tegenaan, en werk die goed uit, deden ze in het verleden ook, met goed resultaat.
Dit is teveel Music for the Masses.

Nou, echt niet deric. Voor the Masses is dit nog veel te donker en te ingewikkeld. Wel kan het zo zijn dat de alternatieve en festival scene vrij massaal dit album koopt, omdat het zo goed is. Dan 'scoort' het wel even in zo'n hitlijst.

Deze is echt een stuk toegankelijker dan de vorige twee albums.
Queens of the Stone Age is hip, en prima geschikt voor het algemenere DWDD publiek, waar ze ook optraden.

Ja, DWDD publiek gaat ook naar Pinkpop en Lowlands en zo. Maar kijkt meestal niet naar Ik Hou van Holland...

Dan is dat geregeld. Stuur het kratje bier alvast maar op, want het zakt echt niet lager dan 3.61

ik zie Josh Homme al tussen die bekende Nederlanders staan, en De Vlieger samen met Jeroen van Koningsbrugge meezingen.

Wat voor een plaat wilde/verwachtte jij, Deric? Zat je überhaupt op een nieuwe QOTSA te wachten?

Toegegeven, ...Like Clockwork heeft ingeboet aan harde riffs en groove t.o.v. de vorige albums. Houdt dat automatisch in dat het album dan minder is? In mijn optiek niet. Het gaat een hele andere richting in dan je zou verwachten van deze gasten. Het is duisterder, alsof er iets in het donker loert. Iets wat de band eigenlijk op ieder album wel een beetje heeft, maar op deze plaat is het het meest aanwezig. Onbehaaglijk. Ik vind het wel wat. Het is een stuk experimenteler. Ik vermoed inderdaad ook dat dit album qua waardering lager gaat scoren dan met name de eerste drie albums. Dat komt in mijn optiek doordat veel liefhebbers vooral hoopten op meer van het bekende beuk- en ragwerk. Een beetje zoals Metallica ooit met Load. Ook zo'n ondergewaardeerd album, grotendeels door het experiment en het feit dat het niet lijkt op wat de band eerder altijd deed.

Is het je ding niet, dan is het je ding niet. Vind je de nummers gewoon niet goed, wat natuurlijk prima kan, dan is dat zo. Ik denk alleen dat men zich te veel laat leiden door wat Josh en kornuiten voorheen deden.

Absoluut.

Dit doet mij een beetje denken aan de reacties op het Humbug album van Arctic Monkeys, toevallig deels door Homme geproduceerd. Vele miste ook het oude geluid en vonden het te braaf. Naar mijn mening is het hun sterkste album.

Denk eerlijk gezegd ook dat je ongelijk hebt wat betreft de score over een anderhalf jaar. Dit album zit vol met moois om uit te vinden. Het zit veel sterker in elkaar dan dat het op het eerste gehoor klinkt.
Ik denk dat naarmate de tijd voorbij gaat het album meer status zal krijgen..
Maar hey, tijd zal het leren
Ik begrijp sowieso de belachelijk hoge scores niet van SFTD. Als er een album is van QOTSA die ik leeg en grooveloos vind is het SFTD wel.

Iemand noemde het music for the masses. Heb het van de weekend aan een groep top 40 lovers laten horen en die vonden het eentonige kut herrie.
Muziek voor DWDD publiek... Kwaliteitstelevisie die een kwaliteitsband uitnodigen.. Jools Holland bv. doet niets anders.

Qotsa evolueert gewoon in geluid en dat vind ik een goed iets. Guitar Disco slaat op poep.. Ze zijn geen Muse

Evolueren is wel erg romantisch bewoord. Ik noem het eerder versimpelen of de ruggengraat eruit trekken.

En If I Had A Tail is gewoon pure disco. Zet Dancing Queen maar eens op.

Sure, als je er zelf maar in gelooft

SFTD leeg en grooveloos.... Sure, als je er zelf maar in gelooft

As i said.. Vind ik.... Beter lezen pikkie.

Alleen No one knows, first it giveth en de titeltrack vind ik vet. De rest oninteressant.

Nog geen reden om me pikkie te noemen meneer poortvliet
Ik zeg: de bezem erdoor en nog maar eens luisteren dan....

Sorry, vergat de smiley. Pikkie bedoelde ik positief

Heb hem op je aanraden opgezet.
Wie weet raakt het mij nu wel. Maar na 1000000x luisteren denk ik niet dat het tussen mij en SFTD wat gaat worden.

Edit: De drums in First it Giveth zijn echt ge-ni-aal

Is okay hoor..
Overigens vind ik van deze plaat "I appear missing" en "I sat by the ocean" nog wel bijzonder goed te doen. Maar overall vind ik het tot nu toe wel een pak minder dan eerder werk.
(en dan doel ik niet specifiek op SFTD)

Buiten het feit dat je SFTD leeg en grooveloos vindt, ben ik het met je eens. DWDD is geen graadmeter voor Top 40-succes; De Staat, Textures, Amatorski, geen van allen Top 40-muziek. Loze argumenten inderdaad. En Humbug schopt kont!

DWDD trekt een veel breder publiek dan het Top 40 publiek, volgens mij heeft de Top 40 al lang geen waarde meer.
Sinds er van single verkoop geen sprake meer is, heeft het begrip Top 40 bij mij afgedaan.
DWDD wordt op prime time uitgezonden, en is wel degelijk gericht op groter publiek.
De versie van My God is the Sun klonk absoluut goed bij DWDD, maar liet niet horen waar QOTSA voorheen voor stond.
Ik heb mijn vader ( bijna 60 jaar) vervolgens Go With the Flow en Song for the Death laten horen, en die vond hij ook een stuk beter en vetter.
Nogmaals, ik vind dit album niet slecht, maar wel minder dan de vorige drie.

De top 40 doet er niet meer toe? Die is samengesteld uit allerlei hoeken en gaten tegenwoordig, inclusief de downloads per week. En juist al die hitlijstjes en playlists hebben enorm invloed op welke muziek eruit gepikt wordt. Voor mij heeft het ook weinig waarde, voor veel jongeren wel. QOTSA staat daar voor het grote publiek niet bij.

Nee, en daarom spelen ze bij DWDD, want daar kijken ook veel ouderen naar.

Ik heb de cd met kartonnetje (geen boekje) ingeruild voor dit zware pakket: wat is dat mooi zeg! Artwork is van Boneface. Hij maakt gebruik van 3 kleuren: rood, zwart en wit, als je het over het songbook hebt. De sfeer van de art is grimmig en zeer onbehaaglijk: dat past erg mooi bij de muziek. Die lijkt nog donkerder te klinken als je dit artboek erbij pakt en de teksten leest en de tekeningen bekijkt.

No one knows is trouwens ook geen grote hit geweest, ik dacht trouwens dat Little Sister dat wel was, maar ook die scoorde niet hoog.