Queens of the Stone Age - …Like Clockwork (2013)

Lekker ruige plaat, een heerlijk typisch sfeertje weet deze band weer neer te zetten. De QOTSA van beter behapbare songs als In My Head vind ik ook geweldig, maar dit net wat duisterdere geluid is ook meer dan prima. Ik heb tevens het gevoel dat het een zeer diepe plaat is, m.a.w. er is naar mijn gevoel nog heel veel te ontdekken dat niet bij de eerste paar keer luisteren opvalt.

We zullen het zien! Ik wacht nog wel even met een cijfer.

Queens of the Stone Age heeft op dit ...Like Clockwork de juiste formule gevonden voor hun muziek. De muziek op deze plaat is ruig, vuig, rockend, mooi en soms catchy tegelijk. De sfeer is meestal donker, soms triest, je voelt en proeft dat er veel inhoud aan levenservaringen achter zit. Dit is kortom ook nog eens muziek die je raakt.

Het album is een aaneenschakeling van mooie, erg goede tot geweldige songs die natuurlijk door de band en hun gastartiesten ijzersterk worden neergezet. Als ik er één favoriet uitpik: If I Had A Tail met ook Alex Turner van the Arctic Monkeys. Invloeden van de catchy rock van die band hoor je soms terug op dit album.

Eigenlijk is het niet te doen om 2 favoriete songs aan te vinken. De kwaliteit van praktisch alle songs ligt namelijk zo hoog. Naar mijn idee hebben we hier dan ook te maken met het meesterwerk van QOTSA, oftewel één van de betere rockalbums van deze eeuw. Wat kan je er nog meer over zeggen? Play it loud!

Tja, wat kan ik zeggen na 2 luisterbeurten....Like clockwork.
Lig hier compleet uitgeteld met m'n koptelefoon op.
Ik zeg: 5 sterren.

Na deze Like Clockwork 3x te hebben beluisterd zou ik kunnen zeggen dat deze SFTD overtreft.
Maar in tegenstelling tot andere ben ik nog niet zo overtuigd om zo iets drastisch te zeggen. SFTD is wat mij betreft dan ook niet QOTSA's beste plaat, die eer komt Rated R toe.

Maar goed om het over Like Clockwork te hebben. De plaat begint goed met Keep your Eyes Peeled, een nummer dat eerder teruggrijpt naar de oudere Stonersound (het is dan ook een van de enige songs die in C gestemd is op de plaat), een goede opener die lekker wegstampt.

I Sat By The Ocean met dat lekker stukje slide guitar. Het nummer klinkt vrolijk maar gaat over een minder vrolijk onderwerp. Doet me denken aan Millionaire. Een 2de topper.

Dan komt de eerste verassing, The Vampyre of Time & Memory. Piano ? Op een QOTSA album? klinkt als een slechte grap, maar het is het eerste hoogtepunt van de plaat(en het is nog maar pas de 3de track). De piano en de geweldige solo, de tekst en piano doen een beetje denken aan dEUS' dissapointed in the sun'.

If I Had A TaiL, geweldig refrein en dito solo, de o lala is zo nonchalant dat het grappig wordt. De humor is ook weer terug bij QOTSA.

My God Is The Sun. Arctic Monkeys, was het eerste dat ik dacht toen ik hem op de radio hoorde. Niet slecht maar toch niet geweldig. Hier op plaat een nieuw hoogtepunt, vooral de bas klinkt prominenter dan op single.

Kalopsia, als een onvoorwaardelijke Reznor fan, kon ik niet teleurgesteld zijn in dit nummer. De intro is geweldig donker en je kunt het steegje ruiken waarin de song zich begeeft. Al blijft het toch een van de mindere songs van het album, ik verwachtte meer van Trenton. Desalniettemin blijft het een goede track die de pech heeft omsingeld te worden door parels.

Fairweather Friends, doet me aan Muse denken. Knights of united eurasia, de aanwezigheid van John tijdens het refrein( de piano en die fuzz gitaar) is zalig.

Smooth Sailing is voorlopig mijn minst favoriete track, ik weet niet wat het is maar het klikt niet tussen ons. Klinkt wel wat als Leg Of Lamb, uit jawel Rated R

Dan I Appear Missing, ik was dolenthousiast toen ik de trailer van dit nummer hoorde(deels door de geweldige animatie). Het nummer laat tekstueel Go With The Flow, wat ik hun beste 'love-break-up-song' vond, in het niets verdwijnen. Instrumentaal dan, na de drumroll van Dave Grohl lijkt het nergens heen te gaan maar dan volgt die epische solo. Absoluut hoogtepunt, en het a capella eindigen maakt het magnifiek.

dan Like Clockwork, de titeltrack die afsluit, zo hoort het. Weer piano, maar nog beter als daarstraks. Homme die vocaal de hoogte ingaat, kippenvel. It's all down hill from here, laten we hopen van niet Josh.

Want dit is zonder twijfel zijn beste plaat in jaren. Na vele persoon wissels zit het weer goed. QOTSA is terug met een in mijn ogen verassend concept album met veel verschillende tracks. Tijdloos noemen is nog niet aan de orde maar ik denk (en schiet me hier niet voor neer), dat dit album binnen enkele jaren naast een The Wall of een Black Album geplaatst kan geplaatst worden.

ps. Als ik je iets mag aanraden, luister nadat je deze Like Clockwork helemaal hebt uitgezeten naar Regular John (bij wijze van aftiteling. Dan merk je dat het allemaal klopt, dat het hiertoe had moeten komen.

Dit is de top, nu al een klassieker voor mij!
stuk voor stuk brilliant en loopt lekker in elkaar over.
Dit album heeft naar mijn mening geniale teksten met een elk een eigen catchy sound, waar de kleine details en zang goed naar voren komen. 5*

I Sat by the Ocean klinkt best wel als Coffee and TV van Blur.
Het drumwerk valt mij in eerste instantie wel wat tegen, had meer daarvan verwacht.
Nummers zitten verder sterk in elkaar, wel over het algemeen een stuk rustiger.
Mis de gekte ook wel.
De zang doet mij regelmatig aan Monster Magnet denken.
My God is the Sun springt er positief bovenuit, de keuze om dit nummer als single uit te brengen is begrijpelijk, al klinkt hij stiekem toch teveel als Go With the Flow (part II).
Samenwerking met Trent Reznor had volgens mij wel meer in gezeten; hij is verdorie wel de frontman van Nine Inch Nails.
Leuk dat het contact met Nick Olivera weer versterkt is, en dat hij op een paar nummers mee doet.
Samen met Mark Lanegan mag hij een keertje zijn tanden laten zien en grommen bij het begin van Fairweather Friends, terwijl volgens mij Elton John daar doorheen November Rain op piano speelt.
Samenstelling van de band lijkt nu aardig op die van Songs for the Deaf, maar die is toch wel een klasse beter.

Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen als je een album van Queens of the Stone Age beluisterd? De mijne simpelweg een uppercut die je verweesd achter laat. Telkens zijn de verwachtingen heel hoog gespannen, ook voor deze nieuwste brok energie ...Like Clockwork dit het geval. We kunnen de fans alvast geruststellen, Josh Home en de zijnen rocken met momenten de pannen van het dak.



We zeggen wel, met momenten. Er is ook genoeg plaats voor ingetogen songs, maar treurig zijn we daar niet om, want dit zorgt ervoor dat we onverwachte verrassingen te verwerken krijgen. Luister maar eens naar het prachtige Kalopsia die een zekere Industrial gevoel meekrijgt en dit door de samenwerking met Trent Renzor. Een heel goede zet zo blijkt want naderhand een van de meest interessante songs op dit nieuwe album. Ook wordt vaak teruggegrepen naar die gekende stoner rock toestanden dus de fans van het eerste uur hoeven zich ook geen zorgen te maken. De samenwerking met andere artiesten als Elton John en Dave Grohl is ook goed gevonden maar ze springen er niet echt bovenuit en dat kan je van Trent wel zeggen in het eerder genoemde nummer.

Josh Homme houdt dus de teugels stevig in handen en laat aanvoelen dat hij en niemand anders de leiding heeft bij Queens of the Stone Age. Niet dat er geen ruimte gelaten wordt voor de inbreng door zijn mede muzikanten, maar het mag duidelijk zijn dat hij de spil is waarrond de band draait. En toch, die lekkere gitaar riffs die we te horen krijgen op bijvoorbeeld Smooth Sailing, brengen onmiskenbaar het typische geluid boven van Queens of The Stone Age en weer blijkt eens hoe belangrijk de muzikale aankleding wel is. Zoals we aangaven zitten er voldoende verrassende elementen in deze ...Like Clockwork waardoor we een band te horen krijgen die durft evolueren en zelfs experimenteren met hun geluid, maar telkens hun roots trouw blijven. Hoewel dit niet altijd even geslaagd is, durven we om die reden het album toch aanprijzen en zeggen, wij zijn ten zeerste overtuigd.

lees meer :
Queens of the Stone Age - ? Like Clockwork - Snoozecontrol.be

Had wel wat meer mogen rocken, dit album. Het is nu allemaal wat ingetogen en gezapig, al moet ik zeggen dat de meeste songs wel fraai zijn. Het is alleen zo voorspelbaar, dat een band als dit het na een aantal albums wat rustiger aan gaat doen en 'volwassen' wordt. Hopelijk komt de tweede jeugd er snel aan.

…Like Clockwork is misschien wel het meest gevarieerde album dat QOTSA ooit heeft uitgebracht. Tegelijkertijd hebben ze sinds Songs for the Deaf geen album meer uitgebracht dat zo’n mooi geheel vormt als dit album. Elk nummer is vergeven van een illustere, bijna ongrijpbare sfeer. Op the Vampyre of Time and Memory komt die sfeer in mijn ogen het beste tot uiting. Voor mijn gevoel komt het nummer tot uitbarsting in de zin: ‘I’m alive, Hurray’. Een zin die middenin een couplet zit en dat is geen logische plek om een nummer tot uitbarsting te laten komen. Ik weet ook niet of anderen hier het nummer op deze manier hebben ervaren. Bij mij wordt dat gevoel van uitbarsting veroorzaakt door niets meer dan een kleine, subtiele dynamiekwisseling van Dave Grohl en de kleine variatie die Josh Homme in zijn zanglijn aanbrengt.

Het zijn juist dit soort subtiliteiten die dit album zo goed maken. QOTSA is uiteraard begonnen als een behoorlijk rechtlijnige rockband, waarbij de nummers vooral door middel van jamsessies tot stand kwamen. Dit album is subtieler, doordachter en daardoor vele malen emotioneler en sfeervoller. Dat betekent echter niet dat QOTSA op dit album geen spontaniteit meer kent, want op het volgende nummer If I had a tail beginnen ze met de lekker debiele lyrics ‘Giuchie, Giuchie Oh la la’. De manier waarop Josh dit zingt tovert steevast een glimlach op mijn gezicht. Daarnaast laat QOTSA op ‘My God is the Sun’ zien dat ze nog steeds heerlijk zwaar kunnen rocken. Met Keep Your Eyes Peeled laten ze zien dat ze nog steeds een lekkere logge stonertrack kunnen maken.

…Like Clockwork is daarmee een hele hoop tegelijk. De band slaat duidelijk een nieuwe weg in, maar laat tegelijk zien alle trucjes die ze in het verleden geleerd hebben nog steeds te beheersen. De plaat is tegelijkertijd bombastisch en ingetogen en op het ene moment sta ik dansend in de kamer, op het andere moment zit ik aandachtig met kippenvel te luisteren.
In 45 minuten en 59 seconden laat QOTSA daadwerkelijk alles horen wat ze in huis hebben. 11 jaar na het uitkomen van Songs for the Deaf levert QOTSA daarmee hun tweede meesterwerk af.

Het was lang wachten op nieuws rond Queens of the Stone Age, de Californische rockband/muzikantenfamilie rond Josh Homme. Ten eerste waren er de diverse zijprojecten die de bandleden richting andere, muzikale paden stuurden. Josh Homme richtte samen met Dave Grohl en John Paul Jones de supergroep Them Crooked Vultures op, terwijl ook zijn collega’s Troy Van Leeuwen (Sweethead), Joey Castillo (Eagles of Death Metal), Michael Schumann (Mini Mansions, Wires on Fire) en Dean Fertita (The Dead Weather, Hello = Fire) niet stilzaten. Ten tweede was er het plotse overlijden en de al even plotse verrijzenis van Homme zelf, wiens hart het door een complicatie tijdens een knieoperatie even had begeven. Ten derde was er de rechtszaak tussen Homme en enkele ex-bandgenoten van Kyuss, die na het Kyuss Lives!-avontuur een nieuw album wouden maken onder de oude bandnaam. En ten slotte slaagde de groep er in eerste instantie niet om kwaliteit en productiviteit te combineren. Uiteindelijk zou Joey Castillo zelfs aan de deur worden gezet. Zes jaar van stilte en een indrukwekkende campagne, i.s.m. met kunstenaar Boneface en animator Liam Brazier, waren de verwachtingen dan ook hooggespannen. Like Clockwork is uiteindelijk een ode aan de donkerte geworden, waarbij de band van de woestijn naar de woestenij trekt.

Om met de deur in huis te vallen, voor de gasten op het album moet u het niet doen. De backing vocals van Jake Shears op de openingstrack, de oerkreten van Trent Reznor op Kalopsia en de bijdrage van Elton John zijn bescheiden, maar hoorbaar. Alex Turner daarentegen moet het doen met een in echo doordrenkte acte de présence tijdens de outro van If I had a tail, terwijl Mark Lanegan, Nick Olivieri en vrouwlief Brody Dalle zelfs nog meer in de mix verdwijnen. Ook Dave Grohl gaat nooit echt uit de bol, en THe Mars Volta-drummer Jon Theodore speelt enkel op de valse trage titeltrack, dat mee geschreven en geproduced is door James Lavelle (UNKLE). Toegegeven, wij vinden dat vooral Lanegan meer in de spotlights had mogen staan. Maar wie wat research doet over het album leest dat Homme strop zat bij het schrijven van dit album en dat de gastoptredens het gevolg waren van vriendenbezoeken die uitmondden in een kleine bijdrage aan het opnameproces (en dus niet omgekeerd). Dat de topmuzikanten maar al te graag tweede viool spelen voor Homme zegt genoeg. Maar goed, de muziek dan.

Opener Keep Your Eyes Peeled kan al meteen claimen over de zwaarste gitaren te beschikken, en is in dat opzicht misschien misleidend. De donkere, repetitieve riff doet wat denken aan het debuutalbum, maar neigt qua productie eerder naar de industriële robot rock van Era Vulgaris. Wat meteen opvalt is de enorme gelaagdheid. Multi-instrumentalist Dean Fertita wordt op dit album nuttig ingeschakeld, waardoor er soms drie gitaren boven elkaar te horen zijn. Het maakt van Like Clockwork een echte koptelefoonplaat, die bij elke luisterbeurt wat nieuws te bieden heeft. Na de duisternis van Keep Your Eyes Peeled komt het zomerse I sat by the ocean, een nummer dat het ongetwijfeld zeer goede single zal blijken. En dan komt de eerste echte verrassing op de plaat met The Vampyre of Time and Memory, het eerste nummer dat Josh schreef voor deze plaat (en het eerste dat hij schreef na zijn doodservaring). Gestuwd door Homme op piano evolueert het van een ingetogen ballad naar , weliswaar bescheiden, progrock. Brian May en David Gilmour loeren om de hoek bij Fertita’s solo.

If I had a tail is een funky stomper en radio single My god is the sun is het dichtste wat de fanboys van Songs for the deaf zullen komen bij een SFTD II, maar wie zit daar nu nog op te wachten? Vooral omdat het tweede deel van dit album de lat opnieuw hoger legt voor Homme en de zijnen. De muziek is divers, gelaagd en er worden bewust nieuwe klanken en stijlen opgezocht. Kalopsia is een dromerig, psychedelisch nummer dat halfweg explodeert, met de hulp van Reznor. Fairweather friends lijkt een voorbeeld van rechttoe rechtaan classic rock, maar her en der zitten er toch weer weerhaken aan. Smooth Sailing is een funky nummer dat, hoewel zeer genietbaar, eerder een voorsmaakje lijkt voor de nieuwe plaat van de Eagles of Death Metal.

Maar hét hoogtepunt op het album is het tweeluik I appear missing – Like Clockwork. Het eerste nummer, met z’n zes minuten het langste, is een geweldige compositie, met een perfecte opbouw richting solo en outro, waarbij het ook hier weer genieten is van het samenspel tussen de gitaren van Homme, Van Leeuwen en Fertita. Like Clockwork is een afsluitende piano ballad, die nog meer dan Vampyre doet denken aan de epiek van de jaren 70, een melancholisch samenspel tussen piano en gitaar, zoals Pink Floyd op onder meer Dark Side of the Moon perfectioneerde. Dit is duidelijk een Queens of the Stone Age plaat, en het gitaarspel van Homme is ondertussen, net zoals bijvoorbeeld bij Jack White, een eigen herkenbare sound geworden. Maar dit is een plaat die op geheel eigen wijze een ode is aan de grootse sound van de jaren ’70, met knipogen naar Bowie, T-Rex en Pink Floyd.

Het zware ligt ditmaal niet in de gitaren of de drums, maar wel in de teksten. Homme schrijft duidelijk de frustraties van zich af, wat Like Clockwork een zeer eerlijke plaat maakt. Dit zal voor zij die vinden dat Queens of the Stone Age vooral een rockband moet zijn, minder goed nieuws zijn. Mensen die Songs for the deaf nog altijd het summum vinden en sindsdien teleurgesteld zijn in de drang van QotSA om nieuwe wateren te verkennen, zullen ook hier geen soelaas vinden. Maar dit is net het mooie van QotSA. Ze zijn geëvolueerd van een klassieke rockband naar een groep waar het lied meer centraal is te komen staan, met zorgvuldig uitgewerkte nummers, waar laag op laag wordt gelegd, om zo tot een sonisch avontuur te komen. Vreemd genoeg hebben ze, ondanks het gebrek aan knalleden drums en zware gitaren, nog nooit zo hard aangeleund bij een sound die schouder aan schouder met de Groten uit het rockverleden kan staan. Op Like Clockwork neemt het vijftal gas terug en wordt er nooit echt stevig tegenaan gebeukt, maar ook zonder het wow-effect van luide gitaren en knallende drums blijft QotSA na 15 jaar en 6 albums een frisse, vernieuwende band, die niet te veel aantrekt van verwachtingen, maar vooral haar zin doet. Los van alle hypes en trends in de muziek blijft Queens of the Stone Age vooral zichzelf, en toch steeds weer anders. Long live the queens!

Queens of the stone age – Like Clockwork: Van de woestijn naar de woestenij | Jeroens wondere muziekkabinet - jeroenswonderemuziekkabinet.wordpress.com

Ik vind dat Queens er goed in is geslaagd om naast nummers met lekkere harde rifs (zie vooral de albums hiervoor) er ook in slaagt om hele fijne rustige, maar indringende nummers te maken, zoals ....Like Clockwork. En er zit zeker nog steeds een duidelijke Queens-sound in.

Goede plaat maar laten we alsjeblieft niet overdrijven.Het rockt allemaal lekker weg maar echt memorabele songs heb ik nog niet kunnen ontdekken.Misschien dat dat nog komt maar voorlopig blijft er nog niet veel hangen.Slechts bij I sat by the ocean,If i had a tail en My God is the sun veerde ik echt op.Laten we het voorlopig maar op degelijk houden al moet ik er wel bij zeggen dat ik 'em een stuk sterker vind dan zijn voorganger.

Het komt wellicht doordat ik Rated R, Songs for the deaf en Lullabies to paralyze zo briljant vond, maar na het teleurstellende Era vulgaris kon ik ook over ...like clockwork aanvankelijk niet onverdeeld enthousiast zijn. (Daarin was ik overigens één van de weinigen, want in de gebruikers-top-10 over 2013 [ MuMe-jaarlijst 2013 ] stond dit album op de vijfde plaats, niet misselijk dus.) Daardoor is hij bij mij ook lange tijd ongedraaid op de plank gebleven, maar vanwege Villains heb ik hem nu een tweede kans gegeven. En het moet gezegd, hoewel ...like clockwork niet zoals het eerdergenoemde trio over (vrijwel) de hele linie ijzersterk is staan er toch diverse geweldige nummers op, zoals The vampyre of time and memory, het lekker zeurende Smooth sailing en I appear missing (mooie dynamiek), plus de twee absolute hoogtepunten, My God is the sun (misschien wel de beste rocker die ik van QOTSA ken, vanaf de eerste noot al opwindend, en dan moet dat spannende stukje met alleen maar bas en drums na 22 seconden nog komen) en het aangrijpende titelnummer. Andere nummers (de twee openers, Fairweather friends) pakken me iets minder zonder dat ik daar goed een vinger achter kan krijgen, maar uiteindelijk is dit toch een prima plaat, en het is in feite een getuigenis van hoe goed deze band is dat ik bij een iets minder dan briljante plaat al enigszins teleurgesteld ben.

My God is the sun, hier een van de meest grijsgedraaide nummers van het afgelopen jaar. Zeer meeslepend, met een enorme energie. Ik kwam pas vier jaar na de release van het album achter het bestaan van het nummer, en via dat nummer ook achter dit album. Het elf jaar oudere No one knows is een grote persoonlijke klassieker, maar het bijbehorende album pakte niet, en toen raakte ik ze ook weer kwijt. Het is wél zo'n album dat ik nog een keer een herkansing ga geven.

Maar over het album: Ondanks dat het moment dat dit getikt wordt wat raar staat in m'n stemlijst (de meest recente stemmen zijn momenteel uitgedeeld aan een rij albums die minder gevarieerd lijkt dan dat de dagelijkse werkelijkheid is, veelal exotisch/'zwart') beleef ik er wel plezier aan. Het heeft mooie melodiën, aantrekkelijk spel en meer karakter dan de gemiddelde moderne gitaarmuziek die je gewoonlijk zoal om je heen hoort.

Wat betreft dat hebben van karakter roept het heimwee naar de periode eind jaren 80-midden jaren 90 op, toen recente gitaarnummers van vergelijkbaar kaliber (die ook nog pakkend genoeg waren, zoals een aantal nummers op dit album) nog gewoon op standaard radiozenders kwamen. Wel misplaatste heimwee met terugwerkende kracht, omdat er hier in de praktijk muziek op stond die zich in een geheel ándere hoek van het muzikale spectrum bevond, maar goed.

Ik had alleen gehoopt op nóg minimaal 1 nummer dat My God is the sun evenaart, en dat heb ik er niet meer op gevonden.

Soms vraag ik mij af of ik te veel/te hoge/te veel hoge beoordelingen geef of gewoon hele goede smaak heb of dat muziek nou echt zo goed is, omdat ik nu al voor de zoveelste keer iets 5 sterren geef. Maar ...Like Clockwork verdient die 5 sterren ook daadwerkelijk. Ik kan nummer voor nummer uitleggen wat er nou zo mooi aan elk lied is maar daar heb ik nou eigenlijk weinig zin in, maar ik moet wel iets vertellen bij de hoogtepunten. Toen ik Keep Your Eyes Peeled als opening hoorde dacht ik bijna dat ik per ongeluk een doom metal album had aangezet, maar toen kwam Josh Homme's stem naar voren en dacht ik "oh nee, het is gewoon een hele goede qotsa plaat". I Sat By The Ocean voelt als een lekker (goed) rock nummertje en je kan er lekker van genieten, maar dan heb je dat fantastische prachtige gitaar spektakel aan het einde en dan wordt je even sprakeloos. Heb er daarom ook weinig over te zeggen behalve dat het fantastisch is. Als we even een stukje doorgaan naar I Appear Missing (de rest is uiteraard ook fantastisch maar ik ga niet nummer voor nummer alles doornemen, dat mag je zelf ervaren) zijn we bij een fantastisch nummer. Een erg emotioneel en intens nummer en aan het einde voelt het alsof je een beetje verdrinkt maar nog wel op een mooie manier. Het album zou prima daar kunnen eindigen en fantastisch zijn, maar dan lukt het de koninginnen alsnog om een overtreffend en mooi slot nummer te maken om de plaat goed af te sluiten. En ...als een uurwerk (dit klonk beter in mijn hoofd) laat het album je overdonderd en op de rand van tranen achter.
Een prachtig album met (hard) rock klassiekers maar ook mooie emotionele nummers en al met al gewoon een dondersgoed album!