Status Quo - Bula Quo! (2013)

Dit is geen reguliere Status Quo de, maar een soundtrackalbum bij de gelijknamige film. Na 48 jaar boogierock )in de jaren ´80 ( neigend naar poprock ) is dit een gedurfd album. De tweede cd bevat vertrouwde livenummers en variaties op bestaande nummers. Het is even wennen (lees slikken) voor de Quo diehard. Hier geen boogie of shuffle, maar een ska achtige song (Fiji Time) en een crooner song (Mysterie Island). Verder ook Rossi´s popnummers ondersteund door vrouwelijke vocalen. Looking out for Caroline, GoGoGo en het voortreffelijke Running inside my head zijn voor mij de beste songs van de negen nieuwe nummers. Velen vinden Run and Hide (hardste song) het best, maar ik vind Rhino´s zang (bassist) helemaal niets voor Quo.
Toch drie sterren voor de durf en nu nog eenmaal een knaller van een regulier album, misschien deels in de oorspronkelijke bezetting.

Quid Pro Quo, hun vorige album was voor mij de wederopstanding van The Quo.
Nummers die zo uit de tijd van Blue For You konden komen.
Daarna de reunie met Alan en John (The Frantic Four) voor een aantal concerten die gewoon spetterend waren en de oude dagen deden herleven. Helaas doen Alan en John op deze niet mee en mogen de "oude bandleden" weer mee doen. Toch hoge verwachtingen vanwege Quid Pro Quo, MAAR..... dit is een soundtrack album. Alles is dus schijnbaar geoorloofd.
Het enige nummer van de nieuwe nummers wat mij nog kan bekoren is GoGoGo. De andere zijn voor mij zeer onder de maat en een aantal Quo onwaardig. Zelfs Rhino mag zingen en dat is geen vooruitgang. Living On An Island vond ik al vrij matig, maar deze versie op CD2 is nog slechter. Zal wel in de film van toepassing zijn net zo als waarschijnlijk een aantal andere. Het beste nummer staat op CD2 en is Frozen Hero, maar ja , dat staat op Quid Pro Quo. De overige live nummers op CD 2 zijn al reeds bekend (CD2 op Quid Pro Quo) Hopelijk wordt de volgende weer zoals Quid Pro Quo

Ik had graag Bula Bula Qua als single in mijn Top 20 gehad in het mumeafrekening topic, maar helaas.

Het middengedeelte gaat nog maar de tropische eilandgeluiden waar de single mee opent en eindigt is mij toch wel een doorn in het oog.

Looking out for Caroline wordt de tweede single en die is gelijk een stuk beter. Ik heb even afgeluisterd wat ik kon vinden op youtube maar ben het in grote lijnen wel met jullie eens. Gogogo is goed, Running inside my head waarschijnlijk het beste nummer van het album.

Al die live nummers begrijp ik niet, net zo min als nieuwe versies van Living on an island en Rockin' all over the world. Bij een soundtrack heb je natuurlijk meer vrijheid.

Voor het overige was ik bij de videoclips vooral geobsedeerd door de verdwijnende haarlijnen van de heren.....

Bij Quo zijn ze een meester in het om zeep helpen van opgebouwde credits. Na het alleraardigste Quid pro Quo en het geweldige Frantic Four gebeuren was zo'n beetje de hele muziekwereld (zelfs de doorgaans niet bijster positieve pers!) het erover eens; de échte Quo bestaat nog en kan het nog! En dan, met de adrenaline nog vers door de aderen pompend draai je vervolgens dit....werkelijk waar niet te geloven! Zo in- en in triest wat de heren hier laten horen. Gelukkig gaan ze in maart en april volgend jaar nog een kleine tour met de Frantic Four line-up doen. Alleen daarvoor trek ik m'n Quo-shirt nog aan. Voor deze soundtrack onzin schaam ik me kapot!

Geen nieuwe cd met de Frantic Four line-up Vielip?

Jazeker wel! Live at Hammersmith, verplichte kost iggy!!

Ik zal er eens achteraaan gaan. Maar ik bedoel eigenlijk een nieuwe studio plaat.

Ah oké, daar zijn niks meer dan geruchten over bekend. Eerlijk gezegd weet ik ook niet of dat wel zo'n goed idee is. Ben bang dat ze niet meer in staat zijn om materiaal als destijds te schrijven. En hoe je het ook wend of keert; iedereen zal het toch gaan vergelijken met dat materiaal van toen. We zullen zien...

Bij voorganger Quid Pro Quo schreef ik dat dat Rick Parfitts laatste elektrische studioplaat met Quo was, maar ik zag deze soundtrack over het hoofd.
In de zomer van 2014 ging ik niet op vakantie en heb ik Bula Quo! (de film) op een zonnige middag thuis bekeken. Ik vond 'm oubollig, traag en flauw. De actie was niet spannend, de humor niet leuk en het acteerwerk houterig. Wat ook niet hielp, was het titellied dat vooruit ging als single én de verrassende reünie van de Frantic Four, kort daarvoor, die veel meer opwinding opriep.

Inmiddels zijn we tien jaar verder. Parfitt is niet meer, wat alleen al een trigger is om me voor te nemen de film opnieuw te bekijken. Nostalgie... Maar wat vooral helpt: cd1 is helemaal niet onaardig en bevat de nodige muzikale verrassingen.
Opener Looking Out for Caroline, geschreven door de maatjes Rossi en Bob Young is best okay en Gogogo, van de hand van Parfitt en Wayne Morris (van de band Morris, destijds populair in Duitsland) is ronduit verrassend: in de gitaarpartijen klinkt iets door van indierock, de toetsenlijn in het refrein lijkt, passend bij de film, een knipoog naar James Bond en iets verderop zit een knipoog naar de gitaarlick van klassieker Rockin' All over the World.
Ook Run and Hide (The Gun Song) heeft weg van indierock, zeker met die gitaarsolo. Het werd geschreven door bassist John Edwards met regisseur Stuart Paul en toetsenist Andy Bown legt er een aangenaam toetsentapijtje bij. Quo klinkt hier anders maar wel fris-stevig.
Running inside My Head is van de hand van drummer Matt Letley, die de groep bij het verschijnen van de plaat en film inmiddels had verlaten na twaalf jaar trouwe dienst. Het nummer rockt aangenaam, nét anders dan Quo normaal gesproken doet met die gitaarpartij en melodielijn.

Die bijna denderende start is meer dan ik me herinnerde. Daarna echter wordt het twee nummers wat saai met muziek van opnieuw Parfitt en Morris, al heeft All That Money een lekkere "indie" gitaarsolo. Never Leave a Friend Behind van Bown met Paul is dankzij de melodie en de elektrische piano een lekkere uptempo poprocker. In Fiji Time klinkt zelfs ska en met dat orgeltje en die vrolijke melodie werkt dat ook nog. Met Bula Bula Quo (Kua Ni Lega) sluit cd1 af, ik kan er nog steeds weinig mee.

De tweede cd begint met de Fijiversie van Living on an Island. Grappig hoe de oorspronkelijke tekst (1979) over de belastingvlucht naar het eiland Wight zo een nieuwe context krijgt, maar muzikaal... Vervolgens klinkt oudere muziek: een "Bula Edit" van Rockin' All over the World en vooral werk van voorganger Quid Pro Quo en de bonus-cd daarbij.

Francis Rossi legt uit wat goed en minder goed ging rond dit project en concludeert onderaan pagina 270 in biografie I Talk Too Much (2019): "(...) what we got was a ninety-minute cringe-fest". Bula Quo valt me echter als soundtrack alleszins mee: dankzij de (gast)schrijvers klinken frisse invloeden en voor mij werken ze vaak. Een dikke 7 als schoolcijfer.

Ik ben het met Rossi eens. Wat een drama deze plaat. Dat je hier een halve * meer aan geeft dan Quid Pro Quo is me echt een raadsel...

Ik was er zelf door verrast... Ze doen iets buiten het bekende pad, wat me wel bevalt. Uiteindelijk een kwestie van leuke liedjes tellen en daar een waardering aan hangen.

Enne vielip, de moeite van Rossi zit 'm niet in de muziek, maar in de film: alleen al naar zichzelf kijken, dat lukt 'm niet. In Classic Rock Magazine claimde hij zelfs de film nooit te hebben gezien, al vraag ik me af of hij bij de feestelijke première die er ongetwijfeld was, met zijn ogen dicht heeft gezeten???

Dat ze buiten het bekende pad iets proberen juich ik ook enkel toe. Maar dan luister ik toch echt liever naar bijvoorbeeld In the army now dan Bula Quo. Ik kan hier met de beste wil van de wereld geen leuke liedjes op vinden. Al heeft dat uiteraard heel erg met persoonlijke smaak te maken. Dus ik ga ook niet beweren dat het geen góede liedjes zijn
Wat Rossi betreft; ik vond het al vreemd dat hij z'n eigen muzak niet kon waarderen. Normaal gesproken hemelt hij namelijk alles op wat ná de FF periode is uitgebracht.

Zeker, wat is hij tevreden met zijn Quo en nog extra sinds Parfitt vertrok. Vast omdat hij nu de onbetwiste leider is en de sfeer eensgezind. Tenminste, dat leid ik af uit interviews en zijn bio.

Ja dat klopt. Hij kan het ook nog steeds niet laten om in elk interview een sneer richting met name Parfitt uit te delen. Vind ik persoonlijk jammer en totaal onnodig. Maar ergens verraad het wel hoe hij het dus jarenlang heeft ervaren. Of misschien toen niet door had en er nu op terug kijkt. Maar dan hou je die vuile was lekker binnen. Hij heeft z'n punt net na het overlijden van Parfitt al gemaakt. Laat gaan joh denk ik dan...