Europe - Out of This World (1988)

Duidelijk. Geeft ook niks. Ik was alleen nogal verbaasd. Heb nog niet eerder iemand het nummer als 'matig' horen betitelen namelijk

Lekkere foute, ongecompliceerde AOR en gewoon enorm lekker uitgevoerd. Helemaal niets mis mee, ook al heeft de band weleens venijniger of interessanter geklonken, zoals op Wings of Tomorrow, of juist het meest recente album, Walk the Earth. Waar ik de band op The Final Countdown ook goed kon hebben, vind ik het songmateriaal hier over het algemeen net wat sterker met fantastische nummers als 'Superstitious', 'More Than Meets the Eye', en 'Just the Beginning'. Enorm tijdsgebonden qua geluid, soms mag dat.

Een degelijk plaatje van de mannen maar ook niet meer dan dat. Het is een logisch vervolg op voorganger; The Final Countdown. De start van de schijf vind ik nog wel veelbelovend met Superstitious, het groovende; Let the Good Times Rock en het kazige Open Your Heart, mierzoet, maar stiekem toch best een goede compositie. More Than Meets the Eye, met name gedragen door de solo's van Marcello kan mij ook nog wel bekoren. Hierna gaat het album echter voor mij als de bekende nachtkaars uit. Veelal midtempo materiaal, doorspekt met wat keyboard deuntjes maar geen nummers waarbij ik opveer. Norum gaf destijds aan hij zich niet senang voelde met de muzikale ontwikkeling van de band, hoewel er ook flinke wrijving was tussen Norum en de manager van Europe rond deze tijd. Bij dit schijfje kan ik mij daar wel iets bij voorstellen. Out of This World is bij vlagen boeiend maar net zo vaak wat plichtmatig en stroperig.

Ik vraag me af of John Norum zich niet senang voelde bij de muzikale ontwikkeling hoor. Hij vertrok na de grote doorbraak met The Final Countdown en we weten allemaal dat dat op zakelijk gebied een grote sof is geweest voor de band. Me dunkt dat hij louter om die redenen vertrokken is.

Helemaal als je hoort hoe hij vlak daarna solo helemaal niet flink zou afwijken van wat Europe deed. Met een bewerking van Vinnie Vincent nummer en de bijdrage aan een Don Dokken plaat in het achterhoofd.

Ahum, Ready Or Not en Sign of the Times moeten dan nog komen. Ik vind de stroperige nummers Coast to Coast en Tomorrow overigens ook mooie lichtpuntjes. Dat de b-kant iets te veel middelmatige midtempo nummers bevat, dat wil ik wel toegeven.

[/quote]

[i]In September 1986 EUROPE went on their first Japanese tour. The song "The Final Countdown" was a huge hit, and the band were superstars in Europe and Japan. But right in the middle of the tour, John Norum made an unexpected announcement: He wanted to leave EUROPE, due to musical differences and issues with the band's manager at the time, Thomas Erdtman. "I didn’t really like the direction the band was going in. We became this teenybopper, bubblegum band and I hated that whole image, the spandex, poodle-rock type of thing[quote]. [/i]

Bron: John Norum - wingsoftomorrow.com

Me dunkt dat er muzikale meningsverschillen aan ten grondslag lagen.

Dat is het hem juist, de eerste songs zijn prima maar hierna komt de klad en de eenvormigheid erin, zonder echt slecht te worden. Ready or Not en Sign of the Times zijn niet slecht maar zijn voor mij geen nummers die ik graag op repeat zet.

Goed, hij heeft het gezegd. Maar geloofwaardig kan ik het niet noemen. Ik vind zijn uitspraken niet te rijmen met de koers die hij zelf ging varen.

Ben het ergens wel met Edwynn eens. Zijn eerste solo worp klinkt in wezen niet veel anders dan The final countdown. Alleen dan zonder de (behoorlijk) aanwezige synth-saus die over laatstgenoemde hangt. Ik weet dat Norum het een prima album vond totdat hij de eindmix hoorde. Naar zijn mening waren zijn (slag)gitaarpartijen 'buried in the mix' ten faveure van de keyboards. Het schijnt dat de ruwe mix van het album nog wel ergens moet liggen. Ik denk echter, hoewel zeer interessant, dat het geheel klinkt in de richting van Total control. Heb namelijk altijd het gevoel dat dat album een soort The final countdown zonder overdadige synths is.

(Lekker) overdadig worden de keyboards pas op dit album vind ik. Waar ze op The Final Countdown meestal een ondersteunende functie hebben krijgen ze hier een evenwaardig aandeel in de muziek als de gitaren.

Met de hoogste notering van Superstitious in september van 1988 deelden ze de charts met o.a. Zinatra ( love or loneliness) en Iron Maiden ( evil that men do) . Ach 1988...Let the good times rock!

Ik zag het Edwynn ook al ergens typen maar inderdaad nauwelijks meer voor te stellen dat dat soort nummers ooit in de top40 stonden

Wauw, zelf vind ik zelf juist het tweede deel ontzettend goed, met nummer als "Sign of the Times", "Never Say Die", "Lights and Shadows", "Tower's Callin'" en het wonderschone "Tomorrow". Zelfs het über commerciële kan me bekoren. "Sign of the Times" voor mij is zelfs één van hun absoluut allerbeste nummers ooit.
Juist bij de A-kant heb ik soms mijn bedenkingen. De single "Superstitious" was een knaller van klassieker proporties, het volgende nummer "Let the Good Times Rock" heeft een heerlijk vuige riff maar het refrein brengt het nummer een beetje om zeep. De re-make van "Open Your Heart" is ontzettend goedkoop en een miskleun van het niveau van Whitesnake's "Fool For Your Loving", een droevige geldmachine poging. "More Than Meets the Eye" red de A-kant dan nog. Maar de B-kant tilt de gehele plaat, met de opener dus, naar een geweldig niveau! Veel beter al met al dan de voorganger (en opvolger), een elpee die blijft hangen tussen de 8 en 9, ondanks de best twijfelachtige A-kant. Zo goed is kant B voor mij, absolute top! Minder commercieel en hitgevoelig, maar artistiek op een veel hoger niveau.

Wat vind je an Ready Or Not dan? Geweldig nummer vind ik dat, het refrein is zo ontzettend catchy!

Ik ben het voor een (groot) deel wel met MetalMike eens. Dat over de B kant dan. Maar inderdaad, Ready or not hoort voor mij toch ook echt tot de smaakmakers op dit album. En Coast to coast (met die heerlijke hammond) trouwens ook! En zo slecht is het refrein van Let the good times rock toch niet? Ik vind juist de coupletten wat te zeikerig gezongen.

Ik zeg ook niet dat het slecht is het refrein, maar het past niet bij die vette riff, gemaakt om de nieuwe aanwas aan fans te pleasen. Een beetje het "Rock The Night" idee. Zelfde geldt ook voor "Ready Or Not" vind ik, begon lekker toen ik dat nummer hoorde, werd er enthousiast van, maar dat werd getemperd door hoe het nummer verder verliep. "Coast To Coast" moest ik aan wennen, blijf het een beetje zeikerig vinden, maar ben er aan gewend geraakt.
Wat dat aangaat is kant B meer van serieuzer aard, minder afgevlakt door commerciële belangen, minder geforceerd althans naar die kant.

Een kleine herwaardering van mijn kant; kant B is toch wat sterker dan ik in eerste instantie dacht. Op de een of andere manier wilden de meeste songs op de 2e helft van de schijf nooit echt in mijn pulletje vallen. Dat is inmiddels wat bijgetrokken, hoewel zeker niet alles even sterk is, Just the Beginning en Never Say Die kunnen mij maar weinig bekoren. De afsluiter Tomorrow doet mij ook maar bitter weinig. Voor het overige moet ik bekennen dat songs als Lights and Shadows en Ready Or Not aan zeggingskracht hebben gewonnen. En Tower's Callin blijft een topper in mijn ogen. De balans slaat dus in positieve zin door naar boven en dan blijkt de eersteling zonder Norum gewoon een prima plaat te zijn.

Eindelijk weer eens iemand die "Tower's Callin' noemt, begrijp echt niet waarom er zo weinig liefde voor dat nummer is! Die baslijn, vlak voor dat die solo erin komt ook... en hóe die solo er in komt, subliem!

Never say die is juist zó lekker en afwijkend met die hammond. Misschien té afwijkend ten opzichte van de rest? Ik heb het altijd een soort van on-Europe achtig nummer gevonden. En juist daarom vind ik 'm denk ik zo gaaf. Tower's callin' vond ik vanaf de allereerste keer dat ik het album hoorde al fantastisch! Die solo is inderdaad lichtelijk subliem.

Heb vlak na zijn vertrek een interview gelezen waarin hij zich beklaagde over het feit dat volgens de producer en enkele anderen de focus en geluid van de band zich op de toetsen en zang moest komen te liggen.


Inderdaad zijn eersteling heeft een paar nummers die Europe had kunnen gebruiken (kan me ook voorstellen dat er dwang achter zat), maar er is veel meer gitaar aanwezig. En wauw, de plaat met Don klinkt in totaal niets zoals Europe toen klonk, behalve dat het allebei melodieuze Hard Rock is. De man was altijd een groot fan van de band Dokken geweest, Thin Lizzy, Schenker en Dokken. Zijn interviews uit die tijd zijn doorspekt met die namen.

Sterk album van Europe met een fantastische A-kant en een goede B-kant (waar helaas het tempo wat naar beneden gaat), die dan wel weer fantastisch afsluit.
Het album voelt voor mij als een logisch vervolg op het doorbraakalbum, maar dan een stap volwassener. Het album bevat een van mijn favoriete Europe nummers in de opener "Superstitious", waar de vocalen van Tempest een glansrol hebben. Net als in "Coast to Coast" overigens.

Dat Superstitious blijft echt een machtig mooi nummer.

In de loop van de jaren ben ik dit album steeds meer gaan waarderen. Pakkende nummers, prima gespeeld en een topproductie. Ik herken invloeden van Scorpions, Deep Purple, en Van Halen. Die heldere keyboards, de flitsende solo's en de stem van Tempest als een baken in al dit fraais, een topalbum.

Een van de minste platen van deze verder goede band. Veel te glad allemaal.

Kan iemand me zeggen of de remaster van Rock Candy de moeite waard is.
Aangezien het een dure aanschaf is zonder extra's.

Als je dit album in betere sound wil hebben dan zou ik voor deze gaan. Die is echt opgepoetst en klinkt een stuk meer 'in your face'. Weet niet of je de verzamelaar 'Rock the night - The very best of' hebt? Daar staan de nummers van Out of this world in die opgepoetste versie op. Dus dat kun je ongeveer verwachten. Ik vind het persoonlijk een verbetering ten opzichte van de (te) tamme productie van het origineel.

Mijn zus had (heeft?) de originele elpee. Jammer genoeg heeft die indertijd iets te vol in de zon gestaan, wat het zwarte vinyl deed krom trekken...

rkdev, ik heb de versie van Rock Candy niet, maar voor hun releases zijn de opnamen ALTIJD opgepoetst. Net nog even gegoogled op albumtitel + Rock Candy + review en vond inderdaad reacties die dat bevestigen. Maar vielips tip is er natuurlijk ook nog.

Ik heb de Rock Candy release ook maar die zit nog in het folie volgens mij Zal straks eens kijken. Zo niet dan ga ik eens vergelijken.

Net een paar Rock Candy-releases aangeschaft die prima klinken (Avalon, Hotel, Morning Star), maar ik heb ze ook gehad van Autograph en Cobra, die waren erg luid en dynamiekloos. Ben benieuwd hoe deze van Europe uitvalt.

Ik heb m eens even opgezet vanmiddag. Het geluid lijkt wel wat aan gedaan te zijn. Althans, hij komt iets harder de speakers uit lijkt het. Dus kan ook zijn dat enkel het volume wat opgeschroefd is. Heb die Japanse er ook nog bijgehaald en die klinkt toch frisser voor m'n gevoel. Sprankelt wat meer.

Out of This World, de tweede hitelpee van Europe. Deze keer geproduceerd door topproducer Ron Nevison, onder meer bekend van UFO en Heart. Welkom nieuwe gitarist Kee Marcello, net als zijn voorganger een capabel snarenracer. Verschil is dat hij een shreddergeluid heeft: razendsnel maar niet herkenbaar een eigen 'Kee Marcellogeluid'. Hij zat voordien in de groep Easy Action, zo las ik toen zijn komst werd bekendgemaakt, een naam die me niets zei. Ook qua slagspel een smaakvolle aanwinst, passend bij het Europe van die dagen.

Nou denk ik niet dat mijn jongere zus dit alles doorhad. Ook deze plaat schafte zij aan en hij werd fanatiek gedraaid en luid meegezongen. Superstitious werd een zomer- en herfsthit in Nederland, in september '88 piekend op #11. In het refrein een slim toetsenlijntje dat doet denken aan dat van The Final Countdown. Zo van: 'Hé, ken je ons nog? We benne terug!' Tijdens een tournee doopte één van de groepen met wie werd opgetreden (Def Leppard?) het nummer om tot 'Wash the Dishes', zo meen ik mij uit Aardschok te herinneren; ik kon er wel om grijnzen.
De remake van Open Your Heart haalde in november nog eens #42 in Nederland en in Vlaanderen zowel op de eerste als de laatste vrijdag van die maand #31. In oktober 2023 legden Kronos en Edwynn bij album Wings of Tomorrow uit waarom de 1988-versie beter loopt - en toch is de oorspronkelijke mijn favoriet.

Geen nummer 1-hit dus deze keer, zoals in beide hitlijsten wel lukte met The Final Countdown, maar nog altijd indrukwekkend omdat zowel een hardrockend als een hitlijstminnend publiek werden bereikt.
Ook de langspeler deed het goed: in september #7 in Nederland, om me tot ons taalgebied te beperken - de Belg geeft geen notering, maar wellicht is die niet in de site van Ultratop verwerkt. In de VS overigens groot succes, ongetwijfeld dankzij de optredens daar.

Met dit album heb ik nooit iets gekregen. Om de één of andere reden is het te veel ene oor in, andere uit, ondanks dat de muziek goed in elkaar zit. Behalve Superstitious heb ik namelijk niet echt favorieten. Is het me te gladgestreken? Daarom drie sterren.

Het origineel van Open Your Heart heeft meer emotie. En ik prefeer sowieso altijd Norums gitaarspel. Maar eerlijk is eerlijk, deze versie is wat strakker. Het riffje dat halverwege even eruit knalt terwijl de rest vd band stilvalt is ook een verbetering. Die punch mis ik dan weer op het origeel. Je zou van beide versies eigenlijk de beste elementen willen combineren.

Vind de remake echt een goedkoop ding, maar goed een ieder heeft zo zijn mening daarover. Verder is deze cd echt zo een geweldige plaat. Tempest overdrijft hier en daar ietwat in zijn expressie, gelukkig niet zo erg als op de plaat hierna, maar de band al met al heeft zelden zo goed geklonken. een echte top plaat!