Black Sabbath - 13 (2013)

Oh, dan had ik 'm toch goed. Want op de opnames van April, 27 2013 in the Allphones Arena in Sydney staat 'ie met een tijd van 7:21. Maar ik dacht: dat kan 'm toch niet zijn, gezien het matige begin van Ozzy van dat nummer. Maar nu ik 'm op Spotify hoor: dat is echt 'opgepoetst' hoor! Klinkt zelfs erg goed: Iommi is weer koning!

Na lang overwegen ook maar aangeschaft. Voorspelbare maar prima wegluisterende en waardige zwanezang van de legendarische uitvinders van de doommetal die hiermee overigens flink teruggrijpen naar de beginjaren. Deze cd kun je als fan gewoon blind aanschaffen, de kwaliteit vind ik boven verwachting top.

Wat is dit album verschrikkelijk lekker gebast! Alleen daarom al een halfje erbij.

Het album begint wat matig vind ik. Bij Loner lijken Ozzy's stembanden eindelijk opgewarmd en dan volgen nog twee sterke nummers. Maar dan, Live Forever is weer zo ongeïnteresseerd gezongen. In de slotfase wordt dat gelukkig nog goed gemaakt. Avontuurlijk opgebouwde nummers en Ozzy heeft nog net genoeg adem over om zijn mannetje te staan. Met realistische verwachtingen als uitgangspunt is dit album zeker een dikke meevaller geworden. Rick Rubin heeft zijn werk ook weer gedaan. Seffens de bonus nog beluisteren.

Ik krijg haast het idee dat je het over een concert hebt, ipv over een studioalbum.

Deze plaat blijft maar op 1 staan in mijn rotatielijst. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Er staan alleen maar erg goede tot geweldige nummers op (je ziet bij 'statistieken' dat alle songs ook minimaal 2 vinkjes hebben), met fantastische riffs, heerlijke wendingen en een super productie (leve Rick Rubin!). Na Queens of the Stone Age wordt dit mijn tweede 5* plaat voor 2013.

Wat een comeback! Samen met hun twee eerste albums (uit 1970!), gaat dit derde Sabbath album voor de volle mep. Wel heb ik nog een paar Sabbath albums op 4,5* staan, er vlak achter. Ik geloof dat ik de muziek van deze band wel enigszins kan waarderen...

Nope, gewoon een eerste luisterervaring van een studioalbum.

Het valt gewoon op dat Ozzy sommige nummers wat verpest omdat hij ondermaats presteert. Bij het derde nummer was ik dan ook opgelucht te horen dat nog niet alle pit eruit is.

Ik schrok ook toen Ozzy begon te zingen op End of the Beginning. Komt dit wel goed, dacht ik?
Het stomme is, dat ik me zelfs aan dat stuk niet meer erger. Het was voor mij ook gewoon weer wennen aan Ozzy.

Ik schrok niet.

Mijn buurman wel.

Aan Ozzy moest ik wel weer wennen. Uiteindelijk vind ik het allemaal wel goed passen, maar Live Forever zou ik op deze wijze niet goedgekeurd hebben als ik een hele lange grijze baard had in een grijs verleden aan albums van Slayer, Danzig en Public Enemy meegewerkt zou hebben. 'Back to your cage and sing that shit again, mr. Osbourne or else I will call Tony Martin to show you how things should be done.'

Mogelijk een van de laatste opnamen en kon Ozzy toen niet meer beter. Anders is het nogal onbegrijpelijk. Het verschil tussen nummers onderling valt echt op wat betreft zijn zangprestaties.

Meerdere luisterbeurten maken helaas vooral de middelmatigheid van het album duidelijk. Het probleem is een beetje hetzelfde als met The Devil You Know. Veelal nummers die niet sterk genoeg zijn en dan ook nog gezongen door een zanger die de overtuigingskracht van vroeger mist. Maar Dio deed het op dat album wel nog beter dan Ozzy hier.

Ik vind juist het songmateriaal over de gehele linie (ijzer-)sterk. Samen met het spel van Iommi het dikke vette pluspunt van dit album.

Het is duidelijk dat men op de begindagen van Sabbath heeft teruggegrepen. Maar toen klonk die lome zware muziek onheilspellend zwartgallig en nu eerder deprimerend futloos.

The Devil You Know vond ik eigenlijk ook erg goed. 13 is weer wat zwieriger. Er wordt druk geciteerd uit het oude werk inderdaad. Het futloze hoor ik niet echt. Of het moet Osbourne zijn, maar zelfs aan zijn gekerm kan ik anders dan op zijn meer recente soloalbums wel wennen dit keer. Age Of Reason en Live Forever zijn de enige songs die echt schreeuwen om een fatsoenlijke zanger.

Nee, futloos hoor ik niet terug. Eerder het omgekeerde. Dat verraste mij zo positief.

Zal er volgende luisterbeurt nog eens extra op letten waar ik denk dat het in mijn beleving aan te wijten is. Niet alleen Ozzy in ieder geval. Als ik er nu zo over nadenk ook omdat die gastdrummer zich niet uit schijnt te mogen leven en de gitaren die weinig energiek klinken.

Zwakjes.

Elk nummer ongeveer hetzelfde. Clichématig zwaar riffwerk.

En deze zang van Ozz past naar mijn idee gewoon niet bij Sabbath.

Toch een beetje jammer als vooroordelen altijd bevestigd worden.

Maar zoals Sinatra al zei, that's life.

Hmm, eindelijk na lang wachten de Sabbath cd 13 in mijn bezit. Ik ben er nog niet uit, ik heb hem nu enkele keren gedraaid maar heb nog niet de behoefte om hem vaker op te zetten. Is geen goed teken...Dit in tegenstelling tot de nieuwe Alice in Chains... Nou ja, slecht is het absoluut niet!
Ga hem nog eens luisteren op mijn kwaliteits mp3 speler met zeer goede oormicrofoons. Misschien helpt dat....

Slecht is het niet. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Het allemaal wat avontuurlijker gemogen.

Hoe bedoel je dat: avontuurlijker?

Waarschijnlijk iets in deze richting:

AVONTUURLIJK
1. Afwisselend 2. Boeiend 3. Gewaagd 4. Onzeker 5. Ondernemend 6. Op avonturen belust 7. Romantisch
8. Romanesk 9. Spannend 10. Zonderling
Gevonden op Puzzelwoordenboek AVONTUURLIJK - mijnwoordenboek.nl

Zoals ik hier eerder al beschreef.

Zoals de jaren 70 Sabbath was.

Niet zo voorspelbaar met het eeuwige afgezaagde doom & gloom thema en de clichématige riffs.

Had al een kleine frons van u verwacht met die vijf daarzo boven in de hoek. Maar begrijp me niet verkeerd ik ben ook groot Sabbath fan. Vind dit alleen wel gewoon matig en had dit resultaat dus al van mijlenver aan zien komen.

Ja tering, het is geen progrock!

Zit wat in. Sabbath werd met name op mijn favoriete album Sabotage toch wel redelijk progressief ja. En dat deze mannen op leeftijd dat nu niet doorzetten is op zich wel begrijpelijk.

Maar dan nog. Blijf het jammer vinden van de uiterst voorspelbare wijze waarop hier alle clichés uit de kast worden getrokken.

Hoezo werd Sabbath op Sabotage redelijk progressief?
Volgens mij gebeurde dat louter enigszins bij hun debuut!

Heb je ook weer een punt. In de traditionele zin van het woord is Sabbath natuurlijk een van de meest progressieve bands ooit.

Maar in de traditionele zin van het woord ' progrock' excelleerde ze naar mijn idee het meest op Sabotage.

En op de albums daarvoor ook wel enigszins. Heerlijk, dat is dus de Sabbath waar ik voorgoed het meest van hou.

Ik vind Deranged behoorlijk warrig om eerlijk te zijn!?

WIJSNEUS

Vertel.