Black Sabbath - 13 (2013)

Ik heb hier toch nog even over nagedacht. Als dat zo is, dan zou je dit 13 juist goed moeten vinden, want het sluit bij die Sabbath aan.

Nu gaat west ook weer twijfelen blijkbaar, want hij heeft zijn bericht dat het duidelijk was weggehaald.

Nou daar gaan we het dan sowieso nooit eens over worden.

Maar wel fijn dat jij er zo van geniet man.

Kronos heeft een punt. Ik had de laatste zin niet goed gelezen: 'en op de albums daarvoor ook wel enigszins'. Vandaar mijn aangepaste reactie.

Bedankt Deranged. Ik kan hier inderdaad echt van genieten.

Schijnbaar wel.
Iedereen heeft nu een punt blijkbaar ha.

Ik zie niet waarom dat zou moeten. Wat een kleine halve eeuw geleden avontuurlijk was hoeft dat nu niet meer te zijn. Bovendien wordt 13 gespeeld met het enthousiasme van 13 in een dozijn.

Dat laatste is jouw punt. Daar kan ik mij niet in vinden. Sommigen delen jouw mening voor 2 nummers, oa. Live Forever.

Met 'die Sabbath' doel ik op de Sabbath waar Derranged 'voorgoed (!) het meest van houdt.'

Ik kan vrij sentimenteel worden als het over deze groep gaat ja.

Hoop dat u nu niet hiermee de spot met mij drijft.

Hoezo kun je vrij sentimenteel worden bij deze band?

Jeugdsentiment. Raakte jarenlang in de ban van deze muziek in mijn vroegste tienerjaren. Nu al deze tijd later kan ik er wel van spreken dat de passie 'voorgoed' is ja.

Daarnaast ben ik ook gewoon een vrij sentimenteel obsessief persoon wat betreft mijn passies en hobbies.

Maar dat onderscheidt dus de champs van de ware champs.

Nou ja. Kijk eens naar mijn berichtje bij Black Sabbath 5 mei 2011. Maar dan mag er nog wel spot gedreven worden. Teminste met mij.
Niet dat ik dat van plan ben of was bij jou.

Dan zou ik ook lekker proberen te gaan genieten van deze sterke comeback plaat geproduceerd door Rick Rubin.

Ach is allemaal prima. Ik ben niet zo kleinzerig en sta waar ik voor sta.

Sorry, ik lees wat slecht vanavond. Nee, ik wilde helemaal niet de spot met je drijven. Integendeel.

Van deze heb ik een paar nummers gehoord in de cd shop waar ik regelmatig cd's koop, het klinkt hoe een Black sabbath album met Ozzy in de jaren 70 klonk. Misschien dattikum wel ga kopen over een jaar als hij in de afprijsbakken ligt onder de 10 pleuro.

Wat denken de liefhebbers hier, word dit een klassieker?

Nou ja, hij doet het gemiddeld goed hier en heeft ook wereldwijd goede recensies gehad. Het album is in 50 (!) landen op 1 binnen gekomen, dus het is niet een album wat snel vergeten gaat worden.

Maar dat komt natuurlijk ook omdat het voor het eerst sinds de jaren 70 weer een album is met Ozzy als zanger denk ik.

Kzou um weleens naast een paranoid of debuut willen leggen om het verschil door de jaren heen te horen, want kan bijna niet anders dan dat deze de beste productie heeft van alle Ozzy BS albums.

En laten we niet vergeten: it's f*cking rock 'n roll! (ik heb 'm momenteel op de koptelefoon...)

Gisteren zag ik the Black Rebel Motorcycle Club en ook zij hebben wat meegekregen van de oude Sabbath, die we op dit 13 weer terughoren. Het was dan ook een geweldig concert.

Dat vind ik eigenlijk niet. 13 vind ik veel te dichtgetimmerd. Het is een typische moderne metalproductie. Paranoid en het debuut zijn veel meer naturel. Organischer.en warmer zo je wilt. Daar houd ik meer van. Veel van die occulte bandjes die Sabbath ernstig eren, kiezen ervoor om analoog op te nemen en te produceren. Black Sabbath zelf gaat met Rick Rubin in zee die zich de laatste jaren ook aan de zee van vlakke moderne producties is gaan laven.
13 is geen album dat de oude platen even topt. Wie dat gedacht had is naïef. Een toffe toevoeging vind ik dan weer wel.

Mmm, ik vind mijzelf niet naïef in deze. Deze plaat ligt op het niveau van de oude platen en dat vind ik eerder persoonlijke smaak en waardering. Overigens vind ik het woord 'dichtgetimmerd' voor deze productie te weinig recht doen aan enige authenticiteit die wel degelijk te horen is. Dat was ook het doel van Rubin.

Het klinkt niet veel anders dan The Devil You Know. Wel goed maar weinig ruimte voor lucht. Ik vind het niet heel belangrijk, maar als je mij om mijn voorkeur vraagt, kies ik voor de ambachtelijke producties.

Een veel voorkomend aspect van naïviteit is dat de naïeveling zelf niets in de gaten heeft.

Iedereen hoort toch dat deze productie niet de analoge natuurlijkheid van de eerste albums heeft, iedereen hoort toch dat hier de gedrevenheid van jonge honden ontbreekt, iedereen hoort toch dat Ozzy een beetje moe is, iedereen hoort toch dat de nummers (heel) wat minder geïnspireerd zijn.

Kortom, deze plaat ligt bijlange niet op het niveau van de oude platen.

Maar jij beluistert het door een roze koptelefoon.

Door jouw overdreven ophemeling zou ik er zelfs niet meer aan toekomen te melden dat ik het best een genietbaar plaatje vind. De bonus cd is ook leuk.

Zeker niet. De drums hebben extreem veel compressie waardoor er weinig dynamiek in zit. Het album heeft last van de loudness war, iets wat vaak gebeurt bij recente platen die Rick Rubin produceert. De eerste platen hebben een warm maar toch krachtig geluid. En een natuurlijk klinkende Ozzy, dat is hier natuurlijk niet het geval. Zijn stem is extreem veel opgepoetst.

Rick Rubin is een 'has been'. Met zijn compacte en directe geluid veroverde hij in de jaren 80 de wereld met even bikkelharde als droge albums van o.a. Public Enemy, Cult, Run DMC, Danzig en Slayer. Tegenwoordig ligt hij vanaf een luie canapé de boel te dirigeren bij bands die geld teveel hebben. Johnny Cash's American Recordings vond ik de laatste serieuze opleving. En da's ook alweer een paar jaar geleden.

Crosby, Stills & Nash waren hem ook spuugzat. Rubin zou nooit aanwezig zijn en zijn tijd vooral steken in de artiest die het meeste opbrengt (Kid Rock in dit geval).

Ik heb 't sowieso niet echt op zijn producties. Vind ze soms erg vlak klinken en eigenlijk nooit erg bijzonder.

Blood Sugar Sex Magic is één van de mooist geproduceerde platen die ik ken. En dat is toch echt Rick Rubin. Of anders gezegd: was Rick Rubin.

Is dat de nieuwste van de Peppers?

Die zijn grotendeels uit deze eeuw, met de laatste uit 2010:

Johnny Cash - American VI: Ain't No Grave (2010)

Die drums, daar ben jij goed in. Maar 'loudness war' hoor ik hier niet op terug. Je hoort juist wel veel details. Misschien ligt het eraan dat ik de Japanse Shm cd heb, dat ik al die details zo goed hoor?
Dat van die opgepoetste stem klopt wel weer.