Black Sabbath - 13 (2013)

Eindelijk weer wat serieuze input.

Iommi had in het begin van zijn carriere ook ooit nog een blauwe maandag in Tull gezeten maar gedijde niet zo best onder het leiderschap van Anderson. Blackmore is een enorme Tull liefhebber en Martin Barre vindt hij eigenlijk de enige gitarist die zijn totale goedkeuring kan wegdragen. Het was Sharon Osbourne die voorstelde Dio naar Sabbath te halen toen hij zijn dungeons & dragons thematiek niet meer kwijt kon in Rainbow die op dat moment een commercielere radiogerichte koers wou gaan varen.

Blackmore werd in die tijd nogal beinvloed door o.a. Foreigner en Iommi moest met Dio mee met de melodieuzere powermetal waar Rainbow een van de eerste vaandeldragers van was. De raakvlakken Iommi/Blackmore zijn er dan ook meer dan genoeg. Sabbath klonk gelikter dan ooit en dat Iommi dan ook trachtte Blackmore zo dicht mogelijk te benaderen lag voor de hand. Iets wat in de media toen ook regelmatig ter sprake kwam.

Hoewel de wat vlakke monotoonheid van '13' nog een redelijke beproeving van mijn uithoudingsvermogen is, begint het nu toch wat meer te groeien en wortel te schieten. Het rifft en soleert er lekker op los en de plaat is toch behoorlijk consistent. En vooral degelijk. De bonustracks zijn daarin een welkome aanvulling.

Het enige raakvlak dat ik kan bedenken is de algehele sfeerzetting van Heaven And Hell sta tot die van pak hem beet Rising of zo. Echt gelikt vind ik dat album niet. Wel wat gestroomlijnder maar dat heeft denk ik ook weer te maken met de evolutie die heavy metal aan het doormaken was. UFO, Judas Priest, Iron Maiden, Van Halen. Allemaal bands met wat sneller, flitsender gitaarwerk. Niet dat Sabbath dat kopieerde, maar het past wel een beetje in die tijd. Deze stijl werd met uitzondering van Dehumanizer vastgehouden tot halverwege de jaren 90.

Technical Ecstasy en Never Say Die kwamen tot stand onder invloed van weet ik het niet allemaal wat. Zelfs die albums staan in mijn beleving ver van datgene dat Purple deed. Blackmore scoorde grote hits met Since You've Been Gone en Stone Cold enzo. Toch heel wat anders.

Grotendeels mee eens. Dio schreef natuurlijk ook nummers die heel anders uitpakten dan met Ozzy. De zanglijnen gingen nu meer over de riffs heen, iets wat wel weer typisch Purple is. Dan nog eens Martin Birch die de produktie op zich nam en je kunt toch moeilijk de Purple/Rainbow invloeden opzij schuiven dunkt me. Er werd zeker een nieuwe weg ingeslagen die inderdaad gestroomlijnder en moderner klonk naar de ontwikkelingen van die tijd.

Toen Heaven and Hell uitkwam waren de Rainbow vergelijkingen in ieder geval niet van de lucht weet ik nog al te goed. Sabbath kreeg een aardige schop onder de kont van Ronnie en moest het onderste uit de kan halen om aan de wensen c.q. eisen van de kleine man te kunnen voldoen. Dat Dio in het Ozzy materiaal wat minder complementair uit de verf kwam is dan ook des te opvallender.

En zo zijn er wel meer so called invloeden. Gillan ging naar Sabbath.
Maar dat is allemaal gebeurd in de jaren 80.
Geen idee wat dat ermee te maken heeft met je stelling.

Dat er raakvlakken zijn tussen Black Sabbath, Rainbow en Deep Purple dat weet iedereen wel die een beetje in hardrock geïnteresseerd is. Maar meer dan veel suggereren doe je er niet mee. Er blijkt nergens uit dat Iommi maar wat graag Blackmore naar de kroon wilde steken wat betreft zijn gitaarspel.

Als dat het geval was zou Iommi zich ook wel met klassieke invloeden bezig zijn gaan houden en met AOR muziek, die Rainbow inmiddels was gaan spelen.

Maar nee, Iommi stak hier en daar nog een tandje bij onder invloed van de NWoBHM op Heaven and Hell en liet een jaar later het zware en gitzwarte Mob Rules op de wereld los. En nog eens wat later het niet lichter te verteren Born Again.

Als dat het resultaat was van de poging Blackmore zo dicht mogelijk te benaderen, dan is dat inderdaad niet gelukt, allemaal te wijten aan het kwijtspelen van twee vingertoppen.

Iommi trok wel een paar zangers waarmee Blackmore samenwerkte naar zich toe, maar vaarde muzikaal gewoon zijn eigen koers in het toenmalige landschap.

13 lijkt me overigens ook verre van een poging Blackmore's Night zo dicht mogelijk te benaderen.

Hoeft ook niet. Hij blijft dan ook zijn beperkingen houden. En doet gewoon waar ie wel goed in is. Misschien heb ik wel wat teveel recensies gelezen. In ieder geval genoeg stof tot nadenken.

Overigens trok Iommi niet alleen de zangers naar zich toe maar ook nog de muzikanten.

Hier zijn we het dan over eens. 13 is best wel een degelijk album.

Beter dan die laatste van Deep Purple.

Jullie kunnen wel erg ver door zeiken zeg.

De mannen hebben vast vakantie iggy! In de zon, laptop erbij, biertje....

Great minds discuss ideas,
average minds discuss events,
small minds discuss people.

(Eleanor Roosevelt)

En daar ben ik het dan weer mee eens. Ik zou er nog aan toe willen voegen: No minds discuss details.

Ja, door het niet nauw te nemen met details zijn filosofie, wetenschap en technologie tot ontwikkeling gekomen.



Of in de medische wereld:

Chirurg: "Ik heb twee vingers moeten amputeren."
Patiënt: "Twee? Ik mis er drie!"
Chirurg: "Oh, jij bent er dus op uit mensen te pakken op details. Twee of drie vingers, lekker belangrijk hoor."

Wijze woorden kroon. En wanneer gaan jullie deze wijze woorden ook daadwerkelijk toepassen?

Ach, dat is niks bijzonders tegenwoordig. Die krijgen een wiki opleiding.

Dat doe ik toch iggy. Ik stel al de hele tijd het idee ter discussie dat over Iommi geweten zou zijn dat hij een Blackmore wannabe was, hem zo dicht mogelijk wilde benaderen, hem naar de kroon wilde steken.

Erg average dus. Oei, small zelfs. Het idee dat dat werkelijk gebeurd is lijkt me dan een stuk interessanter.

Je snapt het niet. Maar dat is logisch. Het gaat over weten wat je kunt weten. Om dat te achterhalen moet je veel nadenken over het denken. Maar zulke details zijn oninteressant voor jou.

Dat doe ik ook. En blijkbaar krijgen we er tot dusver geen antwoord op. Blauwe vogel heeft aangegeven dat hij ooit met bewijsstukken ha zal komen. Dus laten we daar op wachten.
Dit gaat toch allemaal nergens over toch?

Ik denk dat het bericht van 15u52 als zo'n bewijsvoering moest dienen, maar dat ging wat dat betreft inderdaad nergens over.

Geen sterk betoog nee.

Maar verder heeft het allemaal geen enkele zin om te blijven zeveren en zeveren.
Jullie komen er niet uit en dat is zo langzaam maar zeker een feit geworden.

Fijn. En ik maar moeite doen jullie een beetje historisch besef bij te brengen over het feit dat Iommi Blackmore niet kon (vinger)toppen, zijn eigen stijl tot een cult heeft verheven maar dus wel gaarne het door Blackmore afgedankte Purple en Rainbow personeel in dienst nam. Nou nou............

Het probleem is dat je feiten tot nu toe voor geen meter kloppen.
Maar verder bedankt voor je mening en uitleg.

Een wikigeleerde moet nog wel weten dat Gillan en Dio zelf weggingen bij baasje Blackmore. (Ach ja, details.) Dat ze vervolgens wel wilden samenwerken met Iommi zal misschien wel een steekje geweest zijn.

Voor Blackmore? Vraag het hem eens. Wiki heeft bij mij teveel credit verloren inmiddels. Daar zit iedereen aan te prutsen tegenwoordig.

Ik wil je best een beetje historisch besef bijbrengen hoor. Over waarom Ian Gillan vertrok, klik.

En Dio wilde niet mee de commerciële richting uit die Blackmore ging en vertrok. Natuurlijk niet om vervolgens bij Black Sabbath samen met Iommi zoveel mogelijk Blackmore te gaan benaderen.

Zeker weten. Daar konden ze samen heel fijn hun wizardmetal verder gaan voortzetten. En Iommi, hoewel wat beperkter in zijn techniek, had eindelijk de juiste zanger gevonden waar hij eindelijk zijn Blackmore ei in kwijt kon. Zo goed?

Tja, ik weet niet hoor. Met een Dio en zijn teksten gaat het al snel die kant op. Children Of The Sea vind ik bijvoorbeeld een op en top Sabbathsong. Hier nog eens geparafraseerd tot Age Of Reason.

Figuren als Bobby Rondinelli, Cozy Powell en Glenn Hughes zijn jongens die in het bekende Britse cirkeltje zaten. Ze hebben allemaal wel eens bij elkaar in bands gezeten. Niet omdat het afdankertjes zijn maar gewoon omdat ze vooraan in het kaartenbakje zitten.

Ik vind het meer Dio dan Sabbath die je hoort. Zijn invloed was dan ook erg groot aangezien hij geen onbelangrijk aandeel had in de songwriting. De muzieklijn is idd Iommi naar Dio. En dan nog de vraag of dat zo erg Sabbath klinkt. Precies wat ie later met zn eigen band zou doen als je het mij vraagt.

Gaat dit nog lang door jongens? Ik heb nog 2 weken vakantie.

Het klinkt dus naar Dio, niet naar Blackmore. De opvolger Mob Rules zou trouwens weer 'meer' Sabbath zijn. 'Meer' tussen aanhalingstekens, want de band heeft letterlijk meerdere gezichten gekend. En als daarbij ook nog altijd de eigen identiteit is behouden, dan is er geen sprake van 'wannabe', maar van persoonlijk karakter.