Black Sabbath - 13 (2013)

Dan ga ik voor Zeitgeist of anders het toepasselijke Live Forever of End of the Beginning.

Gewoon een nieuw album. Niet de oorspronkelijke line-up want Bill Ward doet niet mee. Wel de eerste sinds de prehistorie met Ozzy Osbourne achter de mic. Dat gegeven wordt helemaal gek gehyped zodat het toch op een soort van zoveelste reünie lijkt.

Nou, Edwynn. De insteek is toch de originele samenstelling en dat hoor je deels (precies goed) terug in het geluid van deze plaat. Bill Ward is toch de minst belangrijke van de vier. Het gaat om de combi van Ozzy, Iommi en Butler. Nu met 'gastdrummer' Brad Wilk, geen lid van de band volgens het boekje. (letterlijk: 'special guest musician')

Het zal best de insteek zijn. Maar zonder Bill Ward is het geen originele bezetting.
En het geluid herinnert iets meer aan vroeger, maar sluit tegelijkertijd goed aan op The Devil You Know en Fused.

Ja, die sound, dat vind ik ook mooi gedaan.

Een perfecte cd! Die je mag verwachten van deze iconen. De klasse druipt er van af.

Wat een heerlijke ouderwetse Black Sabbath cd, alsof ze niet zijn weg geweest! Meesterlijke gitaarriffs van Iommi en Ozzy`s stem hoort gewoon bij deze band!
Na de eerste twee nummers was ik al verkocht!

Precies, je kunt ook gewoon je stem achterwege laten als het je ding niet is.
Ik heb het album 1 keer vluchtig beluisterd en ben vooral verrast door het lekkere gitaargeluid.

Niet zo zeiken zeg. Als je even iets verder kijkt zie je dat die André van Duin albums in z'n top 10 als grap bedoeld zijn en dat meneer Bauer gewoon een hardrock liefhebber is die dit album niet zo kan waarderen.

En iedereen die dit kut vindt, mag dit gewoon kut vinden.

Een hardrock liefhebber die dit album 0,5* (=super bagger) geeft en daarnaast ook uitgebreid stemt op Frans Bauer, André van Duin, Tol Hanse, Vader Abraham en Herman van Veen... dan zet ik dus mijn vraagtekens. Dat is geen zeiken, die vraagtekens zijn legitiem. Hij kan erop reageren.

Maar het hoeft niet......

Ach, de een stemt uitgebreid op André van Duin en co, de ander op BZN of Jantje Smit. Het zal mij allemaal worst wezen.
Daarnaast is je vraagtekens zetten bij zijn stem en diegene vervolgens om uitleg vragen oid natuurlijk heel wat anders dan iemand gelijk uitmaken voor een antistemmer met een onoprechte mening die het serieuze karakter van deze site vergalt.

Dat is dus een heel jammerlijke reactie van uw kant. Het kan handig zijn om op een site als deze te verdragen dat iemand een plaat die jij goed vindt, rotslecht vindt. Heel jammer en zelfs, mijn excuses, kortzichtig van jou om zo hard te reageren op iemand die dit 0.5* geeft en toevallig naar Andre Van Duin luistert.

Eén woord: riffs! Wat een geweldige riffs staan er op dit album. En wat is Tony Iommi toch een held! In mijn ogen één van de beste hardrock gitaristen die er is. En nee, de man moet het niet van zijn solo's hebben, maar bij (hard)rock vind ik de riffs uiteindelijk het belangrijkste. Die bepalen de sfeer van een nummer, niet de solo's. Verder is het natuurlijk zo dat er veelvuldig wordt terug gegrepen op het verleden. Tijdens de eerste minuten van The End Of The Beginning moet ik meermaals aan het nummer Black Sabbath denken en Zeitgeist is natuurlijk een rechtstreekse kopie van Planet Caravan en zo zullen er nog wel meer verwijzingen naar oud werk zijn. Maar wat maakt het uit? De nummers zijn goed, de heerlijk zagende gitaar (met dank aan de geweldige productie van meneer Rubin, hij kan het dus nog wel, had Death Magnetic maar zo' productie gehad) en het eigenlijk best prima zangwerk van Ozzy maken dit een cd waar ik de komende tijd nog veel plezier aan ga beleven.

Als meneer zo'n grapjas is moet je de 0,5* maar niet al te serieus nemen.... doe ik dus ook maar niet... ik luister en beoordeel de plaat zelf wel zo vlug hij binnenvalt....

Ik zet vraagtekens bij zijn stem. Allereerst omdat hij een hardrockliefhebber is. Hoe kan je dan zo afwijken van de rest? Maar het zijn vraagtekens, hij kan het dus 'rotslecht' of absolute bagger vinden. Hij hoeft ook inderdaad helemaal niet te reageren. That's all.

Dan het album, waar het om draait. Gister- en vanavond op de Sennheiser zitten genieten van de fantastische riffs, tempowisselingen en solo's op deze plaat. Echt genieten!

Ach, we zullen er wel nooit achter komen waarom iemand "Ik ben Joep Meloen" prefereert boven "End of the Beginning".

Ik weet eigenlijk nog niet zeker hoeveel ik hier op ga plakken. Mijn interesse in een nieuwe samenwerking met Ozzy was niet bijster hoog - ik blijf erbij dat ik veel liever had dat Iommi nog eens een cd'tje met Hughes opnam - of zelfs eentje met Gillan ala Who Cares. Maar goed, uiteindelijk moeten we het dan doen met een bijna-originele Sabbath line-up en toegegeven, dat bevalt dan toch zeker niet slecht. Beter nog - dankzij Butler en Iommi is het dus blijkbaar zelfs voor een eersteklas prutser als Ozzy mogelijk om voor het eerst in bijna 20 jaar nog eens een degelijke zangprestatie neer te zetten. Overigens vind ik ook dat Brad Wilk een erg goeie beurt maakt - na het hele drama en gezeur over Ward's afwezigheid moet ik bekennen dat ik hem niet eens echt mis en dat Wilk zijn geroffel prima in het geheel past. Hier en daar had er echter best een minuutje of zo vanaf gemogen - na een minuut of 5-6 heb ik het wel gehad met bvb Dear Father of Damaged Soul. Maar vooralsnog twijfel ik dus tussen een 3,5 en een 4 - het is gewoon erg degelijk, zonder dat ik er echt helemaal warm voor loop. Het enthousiasme dat ik bijvoorbeeld wel heb bij Orchid's The Mouths of Madness ontbreekt momenteel een beetje.

Maar goed - als dit nou echt de laatste plaat van Sabbath zou zijn (en dat hoop ik eigenlijk wel een beetje, want hoewel ik denk dat Iommi en Butler het zeker nog wel in zich hebben om nog wat materiaal af te leveren denk ik dat Ozzy echt zowat aan het eind van zijn latijn zit), dan mag het zich zeker laten horen.

, vanaf de eerste song End Of The Beginning waren we al overtuigd, dit klinkt net als de Sabbath van de jaren '70. Diezelfde riff's en dynamiek met een doom metal gevoel er bovenop. Vooral dan het schitterende drumwerk en de typische stijl van Iommi vallen nog het meest op. Eigenlijk gaf de single God Is Dead? reeds de toon aan, indien dit nummer u kon overtuigen zal deze plaat je ook kunnen bekoren. Wij waren alvast onder de indruk en kregen prompt een flashback naar het verleden. Echt vernieuwend of experimenteren is er niet bij, hoeft ook niet naar onze mening. Wat we wel krijgen is een plaat die boven alle verwachtingen teruggrijpt naar de sound van toen en nie klinkt als een flauw afkooksel van wat ooit was, integendeel. De instrumentale kant van 13 is dus alvast subliem te noemen.
Enig minpuntje is de stem van Ozzy. Daar waar zijn vocale inbreng in het verleden de grootste draagkracht was van Black Sabbath is dit nu zeker niet het geval. Niet dat het zo slecht klinkt, maar je hoort toch dat er wat sleet op aan het komen is. Verwonderen doet ons dit gezien zijn levensloop en jaren dienst niet. Het zorgt er wel voor dat het dus vooral de muzikale kant van de zaak is die ons het meest aanspreekt.

lees het volledige verslag :
Black Sabbath - 13 - Snoozecontrol.be

Ok, half puntje erbij. Het album wordt toch beter na een weekje luisteren . Met name de partijen van Geezer Butler trekken dit album toch naar een hoger plan.

Laatste track (Naïveté in Black) is ook binnen. In vergelijk tot de andere tracks is dit best een vlotte rocker. Past prima.

Eigenlijk had alles makkelijk op een cd gekund.

Ik moet zeggen dat deze me erg meevalt. Hier en daar is het bijna plagiaat van hun eerste 2 albums , maar toch.

Ik kon m wel uitzitten.

Vind ik eigenlijk niet. De nummers die op het album terecht zijn gekomen, hebben een soort schwung die de bonusnummers niet hebben. Alsof die nummers uit een eerdere periode stammen. Voor mijn gevoel is het goed dat ze op een apart schijfje bijgeleverd worden.

Dat vind ik ook - niet zozeer omdat de nummers qua gevoel 'anders' aanvoelen (want dat vind ik best meevallen) - maar wel omdat een album van 70 minuten gewoon veel te lang zou zijn. De 50 minuutjes voor de hoofdschijf is lang genoeg. Wel had ik misschien Zeitgeist voor Methademic ingeruild (want die eerste vind ik niet bijzonder veel aan).

Overigens flink lullig dat er dus weer een bonus track is die niet op die dubbel-cd editie staat. Is die iTunes only of waar staat die dan op?

Op de Best Buy variant.

[quote]Edwynn schreef:


O ja.......... die schwung ???. Die heb ik natürlich net gemist.

Sta er niet gek van te kijken als over een half jaar je gewoon alle tracks op een cdtje kan kopen.

Dat van die 'schwung' volg ik op zich ook best - het lijkt er inderdaad op dat de bonustracks toch allemaal wat meer rechttoe-rechtaan zijn, terwijl veel van de album tracks wat meer richting dat 'jam' gevoel / blues idee gaan. Maar hadden ze nou allemaal op dezelfde schijf gestaan tussen de rest door had ik de bonustracks er wellicht ook niet meteen uit kunnen halen.

Maar erg jammer van dat Naivete in Black - dat vind ik namelijk ook een sterk nummer - lekker straight forward en uptempo - ook die had ik gewoon in de plaats van Zeitgeist gezet. Op de een of andere manier voel je je toch genaaid bij dit soort acties.

En wat te denken van de Nederlandse winkelprijs van de versie met de 3 (1 dus niet) bonustracks: euro 22,99? Dat is tegenwoordig veel.

Dat is de deluxe versie. Wat een belachelijke prijs. Bij wow kun je die krijgen voor 14 euro. En de gewone voor 11.