menu

Gazpacho - Tick Tock (2009)

mijn stem
4,10 (251)
251 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: HTW

  1. Desert Flight (7:39)
  2. The Walk (13:41)
  3. Tick Tock (22:24)
  4. Winter Is Never (4:55)
  5. Independence Day [Outtake / Demo] * (4:22)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 48:39 (53:01)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Net zo'n eerlijk album als Night. Die betoverde me volledig en dat gebeurde bij meer mensen bleek wel want het was zo'n typische 'musicmeter-ontdekking': nooit van gehoord maar wat een stemgemiddelde en wat een lovende reacties, dat moet je dan wel gaan beluisteren (dank u allen daarvoor). Tick Tock doet dat misschien iets minder maar pakt me weer op geheel andere wijze.
Nog steeds hoor ik Marillion maar ik denk dat dat een stempel is dat we gewoon los moeten laten want ik hoor op sommige momenten in het nummer Desert Flight soms zelfs wat Muse-bombast.
Gazpacho heeft genoeg eigens om ook als dusdanig beluisterd te worden en dat doe ik weer met veel plezier want wederom is het een genot om die viool terug te horen als baken van rust in woelige gitaar-oceanen.
De lange nummers (The Walk is in 2 stukken verdeeld en de titeltrack in 3) weten telkens doorlopend de aandacht vast te houden en dat is ook niet zo verwonderlijk: de viool trekt de aandacht, het koor in Tick Tock en elk nummer is daarmee een avontuur op zich. Daarbij ademt Gazpacho ook op dit album toch die hemelse sfeer van het Marillion album Marbles en laat dat nu toevallig een cd zijn die ik heel erg hoog heb zitten.
Misschien is de impact nu wat minder groot dan bij Night (ik ken de rest niet) maar het doet er wat mij betreft niet echt voor onder.
Tick Tock is een zeer sfeervolle cd die gekoesterd moet worden! Dit zet je niet 'zomaar even op'; hier neem je de tijd voor, je laat je onderdompelen in een warm bad om daar na ruim 3 kwartier gelouterd weer uit te stappen.

avatar van Kasperbert
5,0
Het is alweer een tijd geleden, maar misschien wordt het weer eens hoogste tijd: een recensie van mijn kant. Dat mag ook wel misschien weer een keer, zeker bij een band als Gazpacho. Deze Noorse band heeft zichzelf weliswaar met Night naar een aanzienlijk bekender niveau gelanceerd, maar liet daarbij ook een belangrijke vraag achter: was Night een eendagsvlieg of is Gazpacho inderdaad een band die veel voor de toekomst belooft?

Desert Flight doet iets wat we in ieder geval van Night niet gewend zijn: met rockende gitaren het album inknallen. Een catchy riff dat de luisteraar direct wakker schudt. Eigenlijk geeft het me het gevoel alsof ik stampvoetend over een ronddraaiende plaat wil lopen. Het refrein van het nummer heeft een hoog meeblergehalte dat erg aan Muse doet denken. Halverwege slaat het nummer echter om in een stille, doch knappe spanningsboog, waarin een kil gitaartje en wat achtergrondgefrubbel te horen is. Tegen het einde van het nummer komt er een versnelling in de spanningsboog, beginnen de drums harder en sneller te klinken, lijkt de muziek wel meegetrokken te worden met de drums totdat plots een piano plaats maakt voor deze versnelling. Desert Flight is prachtig, maar het is nog maar een opwarmertje van wat er gaat komen.
Het volgende nummer doet meer denken aan het Gazpacho zoals we dat op Night kennen. En hoe! Op Night bewees Gazpacho al op een knappe manier om een centraal thema te bouwen. The Walk begint met een heel kalm, rustig 'klap'loopje (zo'n typisch klaploopje die Porcupine Tree's Trains bijvoorbeeld ook aan het einde heeft), keys en de ijzingwekkend prachtige stem van de zanger, die dit nummer extreem mooi weet neer te zetten. Langzaam aan voegen achter elkaar akoestische gitaren, elektrische gitaren en een viool zich toe. Na 4 minuten keert de rust weer terug in het nummer en krijgen we een Arabisch-achtig stuk muziek te horen, maar het klaploopje blijft te horen. De tweede helft van het nummer gaat door voor een van de meest ijzingwekkende stukken ooit. Ongeveer een vergelijkbare opbouw als in het eerste deel van het nummer is te horen, maar vanaf het moment waarop het in het eerste deel stil wordt, is er eerst een brug dat naar het briljante einde toewerkt. 3 minuten voor het einde begint een van de mooiste, spannendste akkoordenpatronen die ik ooit in m'n leven gehoord heb. Wat betreft stijl lijkt het ergens op Night: een koud, tot diep in het hart rakend, akoestisch gitaarstuk met pianoaanslagen op exact de juist momenten. Ook dit stuk kent weer een opbouw naar een wat harder einde, maar och och och dat akoestische gitaartje toch
Ook in het titelnummer lijkt Gazpacho zich bewust te zijn van haar talent om een muziekstuk rond een bepaald thema op te bouwen. Tick Tock heeft (misschien enigszins voorspelbaar) een tikkende klok als thema waar om heen gebouwd wordt. Ook hier weer die ijzingwekkende stem in het eerste helft van het nummer, terwijl de andere bandleden op de achtergrond een dreigende sfeer opbouwen met een zekere agressie die eruit lijkt te moeten. Na 3 minuten begint de agressie langzaam naar buiten te komen: zwaardere gitaarriffs en een soort van solo zijn te horen, maar worden gauw weer weggedrukt voor die dreigende sfeer in het begin. Na pak hem beet 5.45 minuten komt er opeens een zwaar mannenkoor in beeld, dat bijna kerkelijk aandoet. Zodra dit mannenkoor ophoudt, barst de frustratie en agressie eruit met gitaarriffs, maar wel gitaarriffs met een heel kalm pianootje eroverheen. Als de agressie eenmaal eruit is, wordt het nummer weer kalmer en iets luchtiger en begint het ergens iets hoopvols te krijgen. Het middenstuk van Tick Tock blijft echter wel in het kader staan van (voor Gazpacho's doen) zware gitaren en stevige drums. Als het nummer ongeveer 14 minuten op dreef is, maken de gitaren plaats voor die o zo prachtige viool die kenmerkend is voor Gazpacho, hoewel de zware drum blijft. Prachtige combinatie! Zodra de solo van de viool over is, mogen de gitaren weer: een gitaarsolo volgt met hetzelfde thema als de viool. In de laatste 5 minuten van het nummer is weer een hoofdrol weggelegd voor de zanger, die hier waarempel een beetje als Phideaux klinkt. Het is een stuk vol met opluchting, alle frustratie die opgekropt wordt in het eerste deel en eruit geknald wordt in het tweede deel, lijkt in het derde deel plaatsgemaakt te hebben voor een 'het komt allemaal wel goed'-gevoel.
Winter is Never klinkt erg als Marillion (om precies te zijn: zoals Somewhere Else had moeten zijn), maar dat neemt niet weg dat het erg mooi is. Een dromerige afsluiter van een fantastische plaat, waarin de keys een belangrijke rol spelen en de zanger ons hoog door de wolken lijkt mee te voeren.

Voor Tick Tock kan ik niets anders zeggen dan 'hulde'. Wat een plaat! Zoals Casartelli zegt: het wordt gevaarlijk om Night niet als opwarmer te zien van deze plaat. Maar als ik me bedenk dat ik Night in eerste instantie niet super bijzonder vond, maar dat het uitgegroeid is tot een van mijn favoriete platen, en als ik me bedenk dat deze Tick Tock die ik vanaf het begin al fantastisch vond ook alleen maar aan het groeien is, hoe geweldig zal deze plaat dan wel niet in de toekomst voor me gaan worden? De tijd zal het leren. In elk geval bewijst Gazpacho hier met speels gemak geen eendagsvlieg te zijn.

avatar van west
4,0
flebbie schreef:
Eerste indruk: het album heeft zeker zijn momenten, maar "Night" was beter. 3,5*


Hier ben ik het helemaal mee eens. Dit album heeft zijn mooie momenten. Night was één prachtig samenhangend muzikaal hoogtepunt. Dat waardeerde ik met 5,0* en onwillekeurig ga je toch vergelijken.

Er staan ook op dit album hele fraaie stukken muziek, maar ook echt mindere - soms zelfs saaie - passages. De intensiteit van Night wordt zelden ergens bereikt.
Het openingsnummer is sterk, Gazpacho op zijn best. Een prachtige mix van gitaren, fraaie zang, violen en nog veel meer. Dan valt het vervolg met The Walk flink tegen. Waarom naar Oosterse, Arabische invloeden gegrepen? Ik zit te wachten op sprookjesachtige muziek uit de Noorse fjorden. Ik vind het een aardig probeersel, maar minder geslaagd. Ook de tekst is niet bepaald sterk en eindigt met "doesn't everyone have their own walk to walk". Tja.

Gelukkig volgt Tick Tock, de titelsong. Met name het tweede deel is ijzersterk, met een mooie afwisseling van zang, gitaren, violen en toetsen, dat wat Gazpacho ook zo goed maakt. Tick Tock had zo op Night kunnen staan.
Helaas valt dan het slotnummer erg tegen. Wat een saaie vrij zoetsappige track. Winter is Never komt nooit los en gaat als een nachtkaars uit. Jammer van dit einde.

Al met al een nogal wisselend gevoel bij dit album, vooral dus door de grote kwaliteitsverschillen tussen de songs en zelfs binnen de nummers. Het album haalt echt zelden het niveau van Night en als geheel al helemaal niet. Een teleurstelling was het, ook vanwege het hoge verwachtingspatroon verkregen door Night en door de naar mijn mening veel te hoge score hier op Musicmeter.

avatar van itbites
5,0
west schreef:
(quote)


Hier ben ik het helemaal mee eens. Dit album heeft zijn mooie momenten. Night was één prachtig samenhangend muzikaal hoogtepunt. Dat waardeerde ik met 5,0* en onwillekeurig ga je toch vergelijken.

Er staan ook op dit album hele fraaie stukken muziek, maar ook echt mindere - soms zelfs saaie - passages. De intensiteit van Night wordt zelden ergens bereikt.
Het openingsnummer is sterk, Gazpacho op zijn best. Een prachtige mix van gitaren, fraaie zang, violen en nog veel meer. Dan valt het vervolg met The Walk flink tegen. Waarom naar Oosterse, Arabische invloeden gegrepen? Ik zit te wachten op sprookjesachtige muziek uit de Noorse fjorden. Ik vind het een aardig probeersel, maar minder geslaagd. Ook de tekst is niet bepaald sterk en eindigt met "doesn't everyone have their own walk to walk". Tja.

Gelukkig volgt Tick Tock, de titelsong. Met name het tweede deel is ijzersterk, met een mooie afwisseling van zang, gitaren, violen en toetsen, dat wat Gazpacho ook zo goed maakt. Tick Tock had zo op Night kunnen staan.
Helaas valt dan het slotnummer erg tegen. Wat een saaie vrij zoetsappige track. Winter is Never komt nooit los en gaat als een nachtkaars uit. Jammer van dit einde.

Al met al een nogal wisselend gevoel bij dit album, vooral dus door de grote kwaliteitsverschillen tussen de songs en zelfs binnen de nummers. Het album haalt echt zelden het niveau van Night en als geheel al helemaal niet. Een teleurstelling was het, ook vanwege het hoge verwachtingspatroon verkregen door Night en door de naar mijn mening veel te hoge score hier op Musicmeter.


Hmm, ik kan me toch niet echt aan de indruk onttrekken dat je een Night deel II verwachtte...

Laat ik voorop stellen: Ik vind Night een geweldige CD. Als je in de juiste stemming bent, of als je in een bepaalde stemming wil komen kan dat album je op een geweldige lange trip meevoeren om je overweldigd (bestaat dat woord?) achter te laten. Maar, op het verkeerde moment en/of op de verkeerde plaats zou je Night op sommige momenten toch ook bijna saai kunnen noemen (als je begrijpt wat ik bedoel). En dat gevoel krijg ik een beetje bij het lezen van je bericht; je zit niet in de juiste modus. Het lijkt alsof het concept en de muzikale veranderingen ondergeschikt zijn of waren aan je verwachtingen... terwijl de koude fjordenwind niet echt past bij de hitte die meneer de Saint-Exupery in de hete woestijn moet doorstaan.
Misschien moet je het eens proberen te beluisteren vanuit het concept...

Maar het is maar een idee he

Los van die beleving is de muziek weliswaar anders, maar ook weer niet zo heel anders. Zo vind ik de Arabische/oosterse invloeden zoals die genoemd worden zó minimaal ingezet in The Walk dat het wat mij betreft nauwelijks naam mag hebben. En vind ik alle 4 de nummers geweldig, spannend genoeg en gewoon super. Wat mij betreft is het hoge gemiddelde dan ook gerechtvaardigd, en doet Tick Tock ook niet tot nauwelijks onder voor Night. Maar ja... wat ik vind moet ik naar de politie brengen en smaken verschillen nu eenmaal.

Zo, nu is het tijd voor Night. Truste.

avatar van aerogp1
4,5
Wát een meesterlijke plaat. Jammer dat ik dit nooit eerder heb ontdekt.
4,5* van mij!

avatar van stoepkrijt
4,5


Ik begin dit bericht maar met een blije smiley, want ik zou niet weten met welke woorden ik anders zou moeten beginnen. Ik vind Tick Tock namelijk een geweldig album.

Hoewel ik helemaal niet zo veel progrock ken is het wel een genre waar ik erg goed naar kan luisteren en wat ik erg boeiend vind. Toen ik dit album kreeg aangeraden tijdens het Super Tip-Topper spel was ik dan ook erg tevreden.

Desert Flight is een heerlijke albumopener. Een stevig nummer met een goed in het gehoor liggende intro. De gelijkenissen met Muse, een band die ik vrij hoog heb zitten, zijn meteen duidelijk hoorbaar. Niet alleen qua muziek, maar zeker ook qua zang. Dat is ook de reden dat dit nummer me vanaf het begin meteen beviel: het klonk op een bepaalde manier al 'vertrouwd'.
Ongeveer halverwege het nummer wordt er plaats gemaakt voor een rustmoment. Na zo'n rustmoment moet het nummer natuurlijk weer verder en het is dan ook belangrijk om daar voor een goede overgang te zorgen. Gazpacho doet dat schitterend. Vanaf 5 minuut 30 valt een snoeiende gitaar in en meteen komt daar een stel stuwende drums bij. De muziek wordt langzaam harder. De muziek versnelt. Piano en strijkers vallen in. Het is in een woord prachtig! Uiteindelijk blijft een echte climax uit, maar daar kan ik echt niet van wakker liggen.
De toon voor de rest van het album lijkt gezet, maar schijn bedriegt.

Het tweede nummer van Tick Tock is een stuk rustiger dan de opener en is mijn favoriete nummer van dit album: The Walk. Het nummer is in tweeën gesplitst en daardoor lijken het twee afzonderlijke nummers, maar als je de teksten bekijkt merk je dat ze wel degelijk bij elkaar horen. Bovendien vloeien de twee delen naadloos in elkaar over, wat overigens tussen alle nummers op dit album gebeurt.
Dit nummer weet me te raken, maar welke snaar het raakt en waar het precies vandaan komt kan ik moeilijk onder woorden brengen. Vooral het eerste deel van The Walk vind ik geweldig. Het is een combinatie van een prachtige melodie, schitterende zang en een mooie (maar af en toe wat vage) tekst die mij zo weet te pakken. Qua melodie vind ik deel 2 wat minder sterk, maar de laatste minuut maakt gelukkig weer een hoop goed: 'Doesn’t everyone have their own walk to walk'. Jaja, zo'n zin vind ik nou mooi.

Hierna volgt het titelnummer: Tick Tock. Gek genoeg is dit het nummer wat het minste met me doet. Ik denk dat dat deels komt door de lengte en de schijnbare stiltes die er af en toe tussendoor vallen. De overgangen binnen de nummers The Walk en Tick Tock zijn erg mooi in elkaar geknutseld, maar halen wel de nodige vaart uit het nummer. Met name bij Tick Tock valt me dat op. Zo vind ik deel 2 van dit nummer eigenlijk wat te langdradig.
Dit neemt echter niet weg dat Tick Tock gewoon een heel mooi nummer is. Waar de kracht van The Walk voor het grootste deel in de melodie en zang zit, zit dat bij dit nummer in de combinatie van tekst en zang. De tekst van Tick Tock vind ik wat beter te doorgronden en vind ik ook wat mooier. Een zin als 'Scrape up what’s left of his soul. Of his soul..... Of his soul....' is toch gewoon huiveringwekkend mooi?

Tick Tock zou een mooie afsluiter zijn. Het wegstervende tikken van een klok is een perfect geluid om een album met deze titel mee af te sluiten. Toch volgt er nóg een nummer. En we vallen met onze neus in de boter, want het is nog een hele mooie ook!
Winter Is Never klinkt eigenlijk een stuk luchtiger en vrolijker dan de andere nummers op dit album. Daardoor is het een stuk toegankelijker dan de rest (wat natuurlijk ook door zijn lengte komt) en dat vind ik wel prettig. Een beetje afwisseling kan geen kwaad, zeker niet als het niet te veel van de rest afwijkt.
Dit nummer heeft een duidelijkere en meer standaard opbouw en blijft daardoor wat makkelijker hangen. Hoewel het kwalitatief wat minder uitmuntend is dan de vorige drie nummers voegt dit nummer voor mij toch nog wat toe aan het album: Afwisselingen en een veranderende sfeer. Winter Is Never is een fijne afsluiter, die ervoor zorgt dat ik niet in de sombere sfeer van Tick Tock blijf hangen. Al had die hoge piepstem best wat lager gemogen, want dit klinkt een beetje belachelijk...

Een band die ik na het kennen van vier nummers al in mijn hart heb gesloten heeft duidelijk wat in zijn mars. Gazpacho heeft het geflikt. Het album Tick Tock is simpelweg ijzersterk. Goede melodieën, mooie zanglijnen en boeiende teksten zijn de benodigde ingrediënten en dat is allemaal aanwezig op dit album.

Een dikke pluim en 4,5 sterren voor Tick Tock!

5,0
Wat een briljant album blijft dit toch. Hierna zijn ze wat mij betreft nooit meer in de buurt gekomen van dit niveau. Dan moet ik zeggen; dat is ook bijna een onmogelijke opgave.

Alles klopt hier. Briljant concept. Het verhaal word mooi verteld. Het eindeloos lopen door de woestijn...

Muzikaal is dit voor mij eens van de beste albums die ik ken. Instrumentaal komt hier alles boven drijven. Het gebruik van ''exotische'' instrumenten is echt prachtig. De volle drums (vooral in Tick-Tock), bass, gitaar, maar ook de elektronische stukken passen perfect in het geheel. Ook de overgangen zijn mooi en vervelen nergens. Sterker nog; hier voegen ze nog wat extra's toe. Zijn stem past perfect bij de lange nummers. En het geluid van dit album (in tegenstelling tot Night) kan eigenlijk niet beter.

-Desert Flight: heerlijke binnenkomen. Vooral het einde is mooi.
-The Walk: mooi dromerig nummer.
-Tick Tock: voor mij de favoriet. Echt een vette plaat. Alleen de drums al...
-Winter is never: een van de mooiste rustige nummers die ik ken. Prachtige opbouw.

Maar eigenlijk zie ik het als één lange trip. Dus de nummers los beoordelen is lastig.

Deze komt in mijn top 10. Dit album mocht wat mij betreft best wat meer aandacht krijgen. Niet eens omdat deze ondergewaardeerd wordt. Want met 4,07 doet die het prima. Maar de 230 stemmen vind ik wat karig. Ook al is het een wat andere stijl...maar een Porcupine Tree of Pink Floyd liefhebber moet hier over het algemeen toch wel van kunnen genieten?

Gast
geplaatst: vandaag om 13:23 uur

geplaatst: vandaag om 13:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.