Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Nee, dit album heeft mij niet geraakt. Misschien over een aantal jaar, maar de teleurstelling heerst.

get lucky vind ik een leuk nummer maar de rest doet me vrij weinig

Ik maak er 4,5 sterren van, heerlijk album. Favoriete nummer van het moment is Motherboard, een nummer dat me heel erg aan Boards of Canada doet denken.

Jammer dat dat gemiddelde maar zo traag omhoog gaat.
Al was het misschien wel te verwachten dat zo'n plaat veel luisteraars ging krijgen die één keer oppervlakkig luisteren en dan laag gaan stemmen.
Terwijl RAM pas na meerdere luisterbeurten zijn lagen prijs geeft.

Zeker. Mijn stem (3,5* momenteel) kan ook alleen maar omhoog gaan, denk ik. Vooral omdat het toch best een lekker funky, zomers plaatje is geworden. In 't begin vond ik het maar 'meh', maar eenmaal je het in de juiste omstandigheden gehoord hebt (buiten in het zonnetje, heerlijk!) kan je niet anders dan hiervan genieten.
Deze gaat alleszins geregeld te horen zijn op festivalcampings!

Een veelvoorkomende reflex op deze site. Ik vind dit album goed dus moet iedereen dit goed vinden en zo niet dan hebben ze gewoon niet goed geluisterd.

Zeg ik toch niet?
Ik bedoel alleen dat zulke bekende platen altijd luisteraars zullen krijgen die één keer oppervlakkig luisteren. Het maakt me ook weinig uit als je laag stemt, maar argumenten als: 'zwakke plaat' zonder dan ook maar aan te kunnen geven waarom vind ik toch maar vreemd.

Ik was wel onmiddellijk verkocht, na één luisterbeurt. Al is het maar omdat het basloopje van Nile Rodgers me zo terugbracht naar de discoklanken uit mijn kindertijd.
Prachtige plaat die nostalgische klanken combineert met een eigentijds geluid, en een ideale soundtrack voor deze zomer.

Dat is denk ik inherent aan een site als deze. Niet in de laatste plaats omdat 95% van de leden (waaronder ikzelf) uiteindelijk de ballen verstand van muziek heeft en gewoon stemt op het gevoel na een aantal luisterbeurten. Niet iedereen heeft de gave zoiets in vaktermen te kunnen toelichten, hoeft ook niet.

Ik verlang ook nergens naar vaktermen. Maar een kleine toelichting waarom je iets saai vind, vind ik toch wel op z'n plaats.

Ja maar, wel in twee richtingen werken dan, hé! Want hoe vaak lees je bij een 5*-stemmer niet meer dan 'topplaat'..?

Eens. Het is op MusicMeter schering en inslag dat er bij een korte, positieve mening een oogje wordt dichtgeknepen. Maar wanneer het een korte, negatieve mening betreft valt iedereen over je heen met het argument dat je dat maar eens moet uitleggen. Erg hypocriet.

Opmerking: Dit is geen recensie, meer een samenraapsel van wat impressies die ik had opgeschreven

Give Live Back To Music. Misschien wel de slogan van Random Access Memories. Ik hoor daarentegen vanaf de eerste noot een gladde discosong. Het gitaarwerk van Nile Rodgers is pakkend maar wanneer de zogenaamde robotstem er in komt haak ik af. Ik vind het echt heel erg plat klinken. Hetzelfde euvel bij The Game Of Love. Niks mis met de instrumentatie maar om die melancholische sfeer te breken door een robotstem een gevoelige tekst te laten zingen is echt niet aan te horen. Ik kan er echt niet doorheen luisteren.

Giorgio By Moroder vind ik een van de hoogtepunten van Random Access Memories. Giorgio Moroder, de legende die zijn verhaal vertelt. Dit is een documentaire in muziek van 9 minuten lang. Het eerste stuk synth deed me even aan Vangelis denken, of Giorgio Moroder natuurlijk. Het geweldige drumwerk valt op en dit nummer wringt zich door allerlei bochten zonder er uit te schieten. Het wordt even jazzy maar Daft Punk gaat hier vooral richting prog rock.

Within lijkt een mooi pianointermezzo te worden maar de robotstem keert weer terug. Hier kan ik echt niet tegen, al het gevoel wordt er compleet uitgezogen. Vooral de hoofdmelodie die mee wordt gezongen door de robotstem is echt afgrijselijk. Met afstand het slechtste nummer van dit album, slechter heb ik dit jaar amper gehoord. Echt walgelijk. Instant Crush heeft Julian Casablancas als zanger met behoorlijk wat vervorming. Dit is zo'n nummer dat bij mij het ene oor in gaat en ook weer snel uit gaat. De vervormde stemmen zorgen voor vervreemding, ik voel geen emotie. Geen life in the music. Lose Yourself To Dance gaat bijna op dezelfde akkoordenprogressie verder maar dan met de funky gitaren van Nile Rodgers. Maar de zang is voor mij echt een struikelblok op dit album. Pharrell Williams die heel de tijd de titel herhaalt gaat op de zenuwen werken.

Touch. Een futuristisch begin. Daarna komt eindelijk het gevoel wat ik tot nu toe heb gemist. Paul Williams klinkt breekbaar. Daarna komt de band erin om er wat meer pit in te gooien. Rond 3 minuten komt er echt een Muppets pianoriedeltje en blazers, dit klinkt erg lekker. Na een tempowisseling komen er weer robotstemmen en een koor bij. Waarom? De extra ingrediënten om het nummer te kruiden zorgen voor een zure smaak bij mij. Gelukkig weet het nummer daarna de draad weer goed op te pakken. Over Get Lucky is inmiddels alles wel gezegd. Een lekker disconummer met een futuristisch randje maar meer ook niet.

Op Beyond keert het gitaarriedeltje van The Game Of Love terug in een andere toonsoort. Er is heel goed nagedacht over het album, daar kan ik niks op aanmerken. Er is een duidelijke structuur door het hele album heen, het is echt een geheel. Ieder nummer kondigt het volgende nummer aan. Maar hier zit weer een robotstem in. Sorry, maar ik kan er niet doorheen luisteren. Motherboard is gelukkig weer een kleurrijk instrumentaaltje. Het blijft klein maar daardoor is het ook zo mooi.

Fragments Of Time, daar word ik ook erg vrolijk van. Dit doet me heel erg denken aan Steely Dan. Niet al te veel poespas. Geen elektronica, geen vervormde stemmen, gewoon lekker grooven. Hier hoor ik het leven in de muziek. Een van mijn favoriete nummers van Random Access Memories. Doin' It Right is weer zo'n nummer wat bij mij niet blijft hangen. De zang doet mij ook niks. Contact is een fantastische afsluiter, het duel tussen de drums en de robots dat tot stratosferische hoogten gaat. De robots zijn weer terug waar ze horen.

Mooi stuk!
Ook al ben ik het totaal niet eens met je.
Alleen vind ik Motherboard allesbehalve klein klinken. Iedereen beleeft een nummer natuurlijk anders, maar ik gewoon de hele melkweg voor me en een reis erdoor.

Leuk om te lezen. Ook leuk hoe meningen zo kunnen verschillen. Within is voor mij misschien wel de beste song van het jaar, voor jou de ergste.

Vond je de vocoders op de andere albums van Daft Punk wel te pruimen, Don?

Pracht-review van Don. Sterk dat je een negatieve stem zo goed kan motiveren.

Edit: ik verhoog een halfje. Ik heb niet zo heel veel met de oude House-Daft punk, met deze disco-geïnspireerde DP kan ik een stuk meer.

Ja, in de dance/housecontext kon ik ze wel waarderen. Ik vind de vocoder compleet niet passen bij het melancholische gevoel wat Random Access Memories wil uitdrukken.

Ik vind het bij beide verrassend goed passen.
Zo had ik me nooit kunnen inbeelden dat Vocoders zo gevoelig en melancholisch konden klinken als op bv. Within of The Game Of Love. Instant Crush klinkt erg melancholisch en euforisch tegelijk vind ik. Nog mensen die dit zo ervaren?
De melodie en zang/tekst klinken erg melancholisch, maar toch krijg ik altijd het gevoel van euforie waarop ik wil dansen en meezingen.

Alhoewel ik me ook stierlijk heb geërgerd aan sommige wancommentaren van Ponty, moet ik zeggen dat hij hier een punt heeft. Vaak voelen mensen zich ontzettend beledigd als een plaat die zij goed vinden niet goed gevonden wordt, alsof ze die plaat zelf dan ook niet meer goed mogen vinden. Dan wordt er steeds naar legitimatie gevraagd, terwijl bij het ophemelen van een album een flutdiscussie als 'topalbum - ja, hè?' voldoende is. Dat neemt overigens niet weg dat het net zo vervelend - of misschien nog wel vervelender, aangezien iets finaal de grond in wordt geboord met een gering aantal woorden, meestal zonder argumentatie - als mensen simpelweg stellen 'wat een kutherrie'.

Het probleem is simpelweg dat het lijkt alsof Ponty niet wil dat andere mensen dit album goed vinden, als een atheïst die christenen van hun geloof wil brengen. West staat daar weer tegenover als predikant (om maar geen Jehova's getuigen aan te halen, dat zou wat extreem zijn ).

Als ik mijn eigen theorie over de filosofie en ideologie van Daft Punk moet blijven geloven, zou dit album gemaakt zijn om mensen te verbinden. Tot nu toe is ze dat nog niet helemaal gelukt zo te zien

Ik kon het niet meer met iemand eens zijn.

Fijn dat je Jehova's getuigen niet noemt...
Goed stuk Bram: ik had mijn berichtje al verwijderd. Overigens mogen mensen een album natuurlijk minder vinden. Het beste voorbeeld staat hier vlak boven, geschreven door Don Cappuccino. Maar inderdaad, ik kan soms wat te enthousiast zijn...

Dat is in principe niet erg, maar het kan soms wat opdringerig en zelfs beklemmend over komen bij bepaalde mensen. Ik vind het ook altijd jammer als mijn enthousiasme niet word gedeeld, maar zonder verschillende meningen is natuurlijk zo'n heel forum nutteloos, om maar eens een cliché erbij te halen. Het interessante is juist als mensen hun mening sterk kunnen uiten, ongeacht wat die mening is. En dan past die van Don Cappuccino erg goed in zo'n forum en loze uitspraken als 'wat een tegenvaller' of 'ik vind het een kutplaat want de liedjes zijn niet leuk' niet

En dat laatste gebeurt ook vaak genoeg, helaas.

Dit 'lesje' gaat wat te ver Bram. Ik heb helemaal niets tegen en problemen met users die serieus met dit muziekforum omgaan. Integendeel kan je juist zeggen.
Het lijkt mij de hoogste tijd om het hier over het album te hebben. Dat trachtte ik ook met mijn vorige bericht te bewerkstelligen.

Je hebt gelijk

Opvallend trouwens is dat waar de meeste mensen deze plaat zien groeien, ik hem steeds een beetje lager zie zitten... De leegte van Doin' It Right en het irritante Fragments Of Time beginnen me steeds meer te storen. Neig iedere dag een beetje meer naar de 4*. Niet dat dat zo vreselijk is trouwens.

Verrassend dat 'Giorgio by Moroder' zo hoog scoort, het nummer komt voor mij pas na vijf à zes minuten pas op gang. De gesproken intro over persoonlijke muziekgeschiedenis is al beter en interessanter uitgevoerd door Saint Etienne op hun laatste album.



Ik heb hem gisteren ook verlaagd. Het begin op 3*, werd uiteindelijk 4*, nu dus weer 3.5*. Het is een fijne plaat maar ik moet er wel echt even voor zitten anders wil het niet werken. Verder hoop ik dat ze bij een volgend album die robotstemmen wel echt achterwege laten.

Maar het zijn toch robots? Daft Punk is geen Daft Punk zonder robotstemmen.

Ik snap dat als je niet van 'robotstemmen' houdt, dat je dit dan allemaal vrij afgrijselijk vind, maar wat me een beetje ontgaat, is waarom je naar een band luistert die bekend staat om het gebruik van 'robotstemmen'.. Ik bedoel, wat had je dan verwacht?

[edit]


Ok, dit had ik nog niet gezien Ik vond dat ze er op Discovery heel origineel mee omsprongen, op Human After All had ik er weinig mee, en hier hoor ik weer creativiteit.. Ik zal je misschien niet kunnen bekeren, maar ik vind dat ze heel veel intonatie behouden en ze bespelen de vocoder heel expressief; als je nog een plaat kan vinden waarop dat zo goed gebeurt, houd ik me zeker aanbevolen. idd wat Kobe Bryant Fan zegt ook.

Wat ik me afvraag, zijn alle lyrics geschreven door Daft Punk zelf? Of in samenwerking met de gastartiesten?

Ahum...