Daft Punk - Random Access Memories (2013)

ik heb mijn gedachte/mening al eerder gepost.
En ja het lijkt me vrij duidelijk dat media iets kan maken of breken, wat ik dus probeer te zeggen is dat mensen ook gewoon eens hun eigen mening moeten leren vormen op het eerste gehoor en nu als een soort kuddedier achter elkaar aan hobbelen en de muziek los van alle hype eromheen moeten kunnen zien. Een soort blind date met muziek..
En tuurlijk reviews zijn leuk en soms nuttig, maar uiteindelijk is muziek toch een kwestie van voornamelijk smaak..

Zodra een band ineens in de commercie bekend(er) raakt, lijkt het ineens daar meer om te gaan, dan dat mensen verder nog werkelijk inhoudelijk naar de muziek luisteren. Ik hoor liever wat over mensen hun persoonlijke ervaring met de muziek.

Dat was dus mijn punt.

o sorry hoor ik lees niet 9 pagina's door voordat ik mijn mening post.
Heb ik die dus gemist!
Blind date met muziek die is leuk, die houden we erin

Ondanks dat je het niet eens bent met een review kan je er toch nog steeds onderdelen uithalen over de muziek die bijdragen aan het voor jou willen luisteren naar de CD of niet. Dus in die zin, ondanks dat het een kwestie van smaak is is het juist goed om te discussieren en reviews te lezen. Voor ik een CD luister kijk ik altijd ff naar de plus punten de reviews die het goed vinden, en de minpunten reviews die het niks vinden. Op die manier haal ik de nieuwe artiesten die ik wel goed vind er beter uit. Maar je punt is duidelijk, bedankt voor de volwassen reactie.

. Ik heb niks tegen reviews hoor.. En ik ben juist voorstander voor discussie..
Het gaat mij alleen om dat men niet een eigen mening heeft maar die van de recensist overneemt of überhaupt al anti-mainstream/-commercie is en dat men de muziek vergeet..


Let the music in tonight
Just turn on the music
Let the music of your life
Give life back to music

ik kwam er laatst achter dat ik Fun. helemaal niet zo slecht vind, dit is echt shit voor mijn street credibility.
Daft Punk ben ik normaal gesproken ook geen voorstander van, het is niet zozeer vanwege het feit dat het pop is of populair maar meer omdat die muziek stroming bepaalde overeenkomsten heeft die ik meestal niet zo dig. Zoals voorspelbare lyrics, overdreven catchy deuntjes die blijven hangen, alles altijd maar super positief en binnen de lijntjes enz.
Ik denk dat veel anderen dat ook hebben, die niet veel pop luisteren. Dus als Britney Spears dan met een nieuw album komt kan je in de meeste gevallen (ik denk 80%) er vanuit gaan dat je het weer kut vindt. Het is als wanneer je drumm n bass niet relaxed vindt en je niet kan zeggen dat de nieuwe Roni Size niet je ding is. Maar mee eens dat je het eerst moet checken, maar als het dan echt teveel pop/drumm n bass ...vul elke stroming in....is, dan vind ik dat je het best zo kan melden

Superpositief zou ik dit album toch niet noemen. Staan een paar nummers uit die ronduit verdrietig en voor mij best aangrijpend zijn. Met name Within kwam best wel hard aan. Eerder had Daft Punk ook al wel een trieste twist aan hun liedjes, dat begon eigenlijk al met de uitsluiting in de clip van Da Funk, maar ook in mijmerliedjes als Veridis Quo op Discovery. En ook Touch, voor mij denk ik nu het hoogtepunt, klinkt misschien weldadig positief, toch heeft dat nummer ook iets dubbels. Als een oude discokoning die na 30 jaar zijn glitterplak nog eens uit de kast trekt en terugblikt op zijn leven. Mooi, maar ook met een bepaalde tragiek.

Kan me verder Carola's ergernis wel indenken. Een review die voor 50% over het gemiddelde/Pitchfork/hype/etc. gaat, da's toch minder interessant dan wat iemands persoonlijke beleving is bij de muziek.

bring life back to music....

Ergerlijk dat deze 2 kitscherige robots doen alsof life de laaatste jaren weg is geweest uit music. Sinds het internet is muziek alleen maar creatiever en speelser geworden vind ik. En inderdaad, door de komst van computers, internet en programma´s is het produceren en uitbrengen van muziek toegankelijker geworden voor iedereen.

Daft punk vind dat maar niks. Die mijmeren liever over een tijd waarin platenmakers en malafide producers nog bepaalden who´s hot and who´s not.

Ik moet Daft Punk en Columbia toch complementeren met hun mediacampagne en marketing van Random Access Memories, welke werkelijk briljant is. Na het geflopte Human After All was Daft Punk bij zo'n beetje iedereen, behalve de die-hard Daft Punk fans, in de vergetelheid geraakt. Ze hebben het wonderbaarlijk genoeg toch weten te presteren om zo'n beetje iedereen te brainwashen en te laten denken dat de twee heren 'a gift from God himself' zijn en de redders van de electronische dansmuziek. Chapeau voor dit sterke staaltje indoctrinatie!!

Bij deze een track-by-track recensie van mijn hand. Dat werd ook wel eens tijd, na al mijn ongezouten kritiek die velen een doorn in het oog was.

01. Give Life Back to Music
Lekker intro. Na twintig seconden horen we het kenmerkende Nile Rodgers gitaartje en worden we verrast met de zoetgevoosde klanken van een vocoderstem die de intelligente tekst 'Let the music in tonight, just turn on the music - Let the music of your life, give life back to music' tot in den treurnis opdreunt. Helemaal Daft Punk, dat dan weer wel. Ach, ik heb slechtere openers gehoord.

02. The Game of Love
Saaie hap na het redelijke eerste nummer. Het tempo gaat drastisch omlaag. Vervelende vocoderzang, weinig variatie en de melodie die rond de twee minuten wordt ingezet klinkt nergens naar. Alsof er maar wat willekeurige toetsen worden ingedrukt, zo klinkt het. De lyrics worden ook te vaak herhaald. Gaap.

03. Giorgio by Moroder
De eerste twee minuten moet je je door het pretentieuze gezwam van een vergeten synthesizerpionier heenworstelen, voordat het nummer echt begint. De synth die het nummer inluidt klinkt als een preset. Slappe beat, wat gepiel op een orgel, gepluk aan een gitaar... na vijf minuten worden er wat dramatische strings ingezet en wordt eindelijk het tempo wat opgevoerd door er wat live drums bij te gooien, hoewel ook dit verre van enerverend is. Na zeven minuten worden de overstuurde synths en gitaren van stal gehaald (yes!), maar dan is het nummer alweer bijna afgelopen. Gemiste kans.

04. Within
Net zoals The Game of Love is Within een trage, emotionele bedoening. Wederom 'verblijdt' Daft Punk ons met uitermate zeurderige vocoderzang, begeleidt door piano en orgel. Het nummer heeft geen enkele richting en is kennelijk bedoeld om een traantje bij weg te pinken. Dat is gelukt, maar het waren tranen van verveling. Overbodig nummer.

05. Instant Crush
Best een aardig nummer, ondanks dat Daft Punk schijnbaar bang is dat we ze niet meer herkennen zonder vocoderstemmen. Enigszins aan de sentimentele kant, maar funky genoeg om niet in saai geneuzel te vervallen. Helemaal niet vervelend dit, mede dankzij de catchy hooks en variatie in de zang. Tevens het eerste nummer die een voldoende scoort.

06. Lose Yourself to Dance
Dit begint goed. Zware drumbeat, funky gitaartje, lekkere baslijn... totdat Pharrell zijn scheur opentrekt. Bij dit nummer had ik graag gezien dat ze Pharrell door de vocoder hadden gehaald, want ik vind zijn piepstem helemaal niets. Daarna worden er nog wat nietszeggende vocoderstemmen bijgehaald die honderduizend keer de lyric 'Come on' en 'Everybody on the floor' herhalen, maar het mag allemaal niet meer baten. Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.

07. Touch
Spacey begin. 'Touch, I remember touch, I need something more.' klinkt het. Na twee minuten begint het nummer dan eindelijk en wordt er zang geintroduceerd, en - het is bijna niet te geloven - zonder vocoder effecten! Jammer genoeg klinkt het nergens naar. Wat een potsierlijke kitsch. Na vijf minuten wordt er wat gas teruggenomen en wordt er een koor geintroduceerd. Pfffff, alsof ik opeens in een musical ben beland. 'Love is the answer, hold on' zingen ze. Neen, 'Fast forward' is het enige juiste antwoord. En waarom moeten al die langzame nummers zo tergend lang duren?? Dit kan allemaal véél korter!

08. Get Lucky
Deze kent iedereen op de planeet en omstreken ondertussen. Hoewel ik een stronthekel heb aan Pharrell, is hij hier best te pruimen. Jammer genoeg bevat de albumversie te weinig variatie en duurt het twee minuten te lang, waardoor we reikhalzend uitkijken naar het vocodergedeelte, wat duidelijk het beste stuk is. Dat vocoderstuk lijkt overigens als twee druppels water op 'Harder, Better, Faster, Stronger'. Wellicht dat het om nostalgische redenen beklijft, of omdat de rest van het nummer zo middelmatig is.

09. Beyond
Het intro laat ons denken dat we weer zijn beland in één of andere gare musical, maar duurt gelukkig niet al te lang. MAAR... Ik begin nu zo langzamerhand toch wel een beetje moe te worden van telkens weer die vocoderstem, plukgitaar, orgeltje, maar dan net even ietsje anders ingespeeld. Het enige wat me kan bekoren is de slide guitar die tegen het einde wordt ingezet. Dit is weer typisch zo'n nummer wat nergens naartoe bouwt en eigenlijk overbodig is, maar op de plaat is gezet om de lengte op te rekken.

10. Motherboard
Eindelijk een wat gewaagdere drumpartij dan steeds die flauwe, slome vierkwartsmaat. Dat maakt het nummer gelijk wat pittiger en gevarieerder. Dit klinkt als de Daft Punk van vroeger. Op de helft van het nummer wordt er een break ingezet en worden we de ruimte ingeschoten, waarna het nummer weer vrolijk verder gaat. En gelukkig geen gare vocoderstem te bekennen! Het eerste echte, goede nummer op de plaat.

11. Fragments of Time
Duidelijk afgekeken van het kenmerkende geluid van de band Chromeo (die dit soort jaren '70 discofunk wel tot in de puntjes beheerst), maar dat mag de pret niet drukken. Ik vind dit een leuk, zomers nummer wat mede slaagt door de zang van Todd Edwards. Zelfs de vocoderstemmen zijn best om aan te horen.

12. Doin' it Right
Na het goede Motherboard en Fragments of Time doet het album weer twee stappen terug. Dit nummer klinkt als onafgemaakt demo materiaal waarbij Daft Punk ons kennelijk graag bij in slaap ziet vallen. Zeer vervelende zangpartijen en het nummer bouwt nergens naartoe. Het kabbelt doelloos naar het einde. Beter had Daft Punk dit nummer als b-kant gebruikt voor één van de singles. Zeer teleurstellend.

13. Contact
Jaaa, zo kennen we Daft Punk weer! Schurende synths, goeie drumpartij en na drie minuten gaat het dak eraf. Het eerste nummer waarbij ik mijn derde been even voelde steigeren, maar dat komt ook wel doordat de meeste nummers op dit album ontzettend mak en zouteloos zijn en dit nummer je weer ferm wakker schudt. Rond de vijf minuten wordt event gas teruggenomen en worden er nog meer schurende, vervormde synths geintroduceerd. Het lijkt verdomme Rollin' & Scratchin' wel! Maar in plaats van de verwachte explosie van geluid en een laatste encore eindigt het nummer helaas, en daarmee ook de plaat. Tja, toch wel een redelijke anti-climax. Net alsof je een ontzettend goede vrijpartij hebt waar de vonken vanaf spatten en je bij het moment suprême te horen krijgt dat je wel nog moet betalen.

14. Horizon (Bonus)
Laat ik hier niet al teveel woorden aan verspillen. Dit klinkt als een afgekeurde track van Air uit hun Moon Safari/10.000hz Legend periode. Het wordt wel iets beter tegen het einde aan met de introductie van wat aanzwellende synths, maar zoals het gros van de nummers van het album is het 'too little, too late'. Snel vergeten dit brol. Het is absoluut geen gemis dat het niet op de Europese release staat.

Ik stel hierbij mijn waardering bij naar 1,5 punten, vanwege het feit dat er naar mijn mening toch drie en een halve acceptabele tracks op het album staan. Maar toch blijft het album een enorme teleurstelling, zeker na zo'n lange periode van wachten en ook mede doordat Human After All ook al zo'n zouteloze bedoening was. Daft Punk heeft zich met Random Access Memories gedegradeerd tot hippe koffietafel-muziek. Het verkoopt als een tierelier, maar de muzikale waarde en creativiteit is nul komma niks.

Kijk dat is eindelijk eens mooi verwoordt!

Ik wil toch even beginnen met aan te stippen dat er een behoorlijke, bijna absurde hype is geweest rondom deze plaat. 'Get Lucky' kreeg zoveel airplay dat het bijna een soort achtergrondruis is geworden. Het album zelf werd met zoveel goodwill ontvangen overal van Pitchfork tot Musicmeter tot het mainstreampubliek, het ontbrak er nog maar aan dat de paus er zijn zegen over twitterde.

In dat licht lijkt me dat ik, ondanks de bezwaren van sommigen hier tegen die manier van redeneren, mag stellen dat wat er muzikaal wordt geboden bij lange na niet opweegt tegen alle drukte. Sterker nog, ik kan me redelijk vinden in de recensies van Ponty Mython hierboven, en of all people, DJ Tiësto.

De plaat kan mijn aandacht nauwelijks vasthouden, omdat er eigenlijk ook vrijwel niets wordt gecommuniceerd. Met heel veel goede wil kun je in de plaat een soort thematische sfeer herkennen (nostalgie, romantiek), maar dit slaat geheel dood tussen alle leeghoofdige interludes en het zielloze doorkabbelen van de meeste nummers.

Om een organisch geheel te krijgen werd minder gewerkt met computers en meer met 'echte muzikanten'. De keuzes die ze hierbij maken zijn interessant en veelzeggend. Neem supersingle 'Get Lucky'. Geinig dat Nile Rodgers uit de vergetelheid wordt weggerukt, maar in feite zou een beetje sessiegitarist ook deze rol kunnen invullen. Alleen heb je dan geen hip icoon uit de discojaren in je videoclip, natuurlijk.

Deze neiging tot style over content lijkt de keuzes van Daft Punk in hoge mate te bepalen op dit album. Zo ook dat de hulp van Pharrell Williams op twee nummers wordt ingeroepen als, godbetert, gastzanger. Kan iedereen die Pharrell een Groot Zanger vindt zijn vinger opsteken? De man heeft geweldige platen gemaakt, maar wordt hier nauwelijks op zijn kracht gebruikt lijkt me. Hetzelfde kun je zeggen van iemand als Panda Bear, die hier wordt gedegradeerd tot een sloganschreeuwer uit een tweederangs danceact. Giorgio Moroder mag ook nog even het aura van hipheid komen pimpen, niet om zijn productiekunsten te vertonen, maar om een wat incoherente monoloog af te steken.

Intussen zwalkt de halfwarme discomoes vrolijk voorwaarts, onderweg naar nergens.

Het past gek genoeg allemaal wel in de sfeer van, laten we het ronduit zeggen, ongelooflijke cheesiness. Deze plaat biedt een soort muzikale softporno, waar een enkel aardig liedje ('Instant Crush', Fragments Of Time) en een paar momenten dat de muziek de juiste snaar weet te raken (de coda van 'Touch', 'Motherboard') niet kunnen verhullen dat ik blijf zitten met een, eh, lichte frustratie, gedempt door slaperigheid.

Want uiteindelijk is het vooral de langdradigheid die de plaat echt onder de drie sterren drukt. Man, man, man, wat een gezapigheid, wat een eenheidsworst, wat een zzz...

De behelmde mystery boys lijken te denken een meesterwerk uit te kunnen poepen door wat voorspelbare drums te mengen met cheesy synthesizers, hippe gastartiesten en een uitgekiende marketingcampagne. Het voldoet allicht aan een behoefte, aangezien zowel doorgewinterde liefhebbers het lofprijzen, als jonge meisjes het gebruiken om hun heupen op te schudden. Dat op zich is al knap, en betekent dat ik waarschijnlijk iets mis, of ergens niet vatbaar voor ben. De kans is echter erg klein dat ik dit nog vaak ga draaien.

Get Lucky ben ik echt spuugzat. Het wordt gruwelijk vaak bij reclames voor tv shows gebruikt en in tv programma's. Ook lijkt het wel alsof iedereen het nummer covert. Het duurt niet lang meer en dan heeft Zanger Rinus een cover van dit nummer opgenomen met een kleine verandering in de tekst om het te laten rijmen.

Lucky, Lucky, Lucky, Lucky ik voel me net een ukkie.

Rustig hier trouwens. Is iedereen het album nu alweer zat?

Als op deze plaat een onbekende naam zou prijken ipv Daft Punk dan zou deze foute jaren 70 discoplaat met de grond gelijk zijn gemaakt.

Ik krijg het gevoel dat er massa's mensen zijn die zichzelf dwingen om deze plaat leuk te vinden, want elke hippe vogel vindt dat tenslotte. Want oh wee als je vertelt dat je er geen ruk aan vindt, dan krijg je de toorn van de fans over je heen en word je uitgemaakt voor muziekhater, zoals diverse comments zoals die bij Tiesto's mening en sites die in het album geen meesterwerk zien te lezen valt.

Nee, nog steeds een topalbum.

Ik kan net zo goed zeggen dat ik het idee heb dat de lage scores voortkomen uit het zich willen afzetten tegen de megahype. Maar we zitten op een site van muziekliefhebbers dus laten we zulke drogredenen achterwege laten en er voor het gemak toch maar van uitgaan dat de gemiddelde MuMe'er de muziek toch ook wel op zijn merites kan beoordelen.

De eerste zin van je stukje is net zo goed een drogreden natuurlijk. Jij vindt het niet zo'n sterke plaat dus logisch dat je zo denkt, maar zo kan ik bij elke plaat waar ik niks mee heb van een redelijk grote band wel zeggen: als hier een onbekende naam had gestaan, was het afgekraakt.

Overigens had ik in eerste instantie, toen ik het album via 3FM hoorde (werd daar integraal gedraaid) exact hetzelfde gevoel als naar boven komt in Sanders stukje. Dat was precies hoe ik erover dacht. Toch op m'n iPod gezet, en beluisterd tijdens het postbezorgen, en toen was het ineens wel raak, terwijl ik er zelfs negatief tegenover stond. Het zegt allemaal dus niks.

Heck, van te voren stond ik eerst negatief tegenover dit album. Ik vond Daft Punk, op een paar ijzersterke nummers op discovery na, maar een middelmatige band. De enige reden dat ik dit album ben gaan luisteren, is dat ik Get lucky echt een oorwurm vond. Dit album blijft me echter verbazen. Wellicht het meest ambitieuze(en goed ook pretentieuze) project dat Daft Punk ooit is aangegaan. Met name Giorgio by moroder is echt . Ik kan Sandoken-veld en Ponty Mython verzekeren dat ik hier echt van geniet. Niet omdat ik beïnvloed ben door een media-campagne. Niet omdat ik hip wil zijn(alsjeblieft niet zeg), maar puur omdat ik maar geen genoeg krijg van de muziek op Random Acces Memory!

Ik heb nergens beweerd dat mensen zich alleen maar laten meeslepen door de hype, dat zijn Ponty Mythons woorden. Ik begon alleen maar over de hype omdat ik persoonlijk vind dat de geboden muziek de hype niet rechtvaardigt, en ik heb het woord 'hip' alleen gebruikt in de context van de gekozen gastartiesten.

Uiteraard gun ik het iedereen van harte om ergens van te genieten, zij het deze plaat of iets anders. Ikzelf heb alleen deze disco-slushpuppy verschillende keren beluisterd in de laatste maanden, vooral omdat zoveel mensen er enthousiast over waren, en ik vind er weinig aan. That's all.

Ik schat in dat over enkele jaren deze cd tot de klassiekers gaat behoren en dat bovenstaande 'visie' met de grond gelijk gemaakt kan worden. Over enkele jaren zal blijken: een tijdloos album!

Wat een onzin zeg, een persoonlijke visie staat los van wat de algemene opinie is over een plaat. Er zijn ook volksstammen die je niet blij maakt met Dark Side of the Moon of OK Computer.

Ondergetekende hoort bij die volksstam .

Had me voorgenomen om hier nog vaker naar te gaan luisteren, maar toen kwam Like Clockwork uit en is RAM bij mij een beetje in de vergetelheid geraakt en met al het moois wat er nog aan zit te komen (Hobo Rocket,Right Thoughts, Hesitation Marks, AM) voorspel ik dat RAM voorlopig nog niet aan de beurt komt. Als dat wel gebeurt sluit ik een verhoging niet uit.

..met alle respect maar dit soort opmerkingen verwacht ik eigenlijk niet van een moderator...;
gelukkig weten we beiden deze Daft Punk in haar waarde te schatten

Ik ben niet alleen moderator, maar ook nog gewoon gebruiker van dit forum. En die vindt het jammer dat je niet op de rest van mijn opmerking ingaat. Waarom zou zijn mening over het album moeten veranderen als de algemene opinie erover verandert? We houden toch ook niet allemaal van de geijkte klassiekers? Moeten we dan allemaal de algemene consensus napraten en geen eigen mening meer hebben?

Het derde album van Daft Punk dat ik beluisterd heb en tevens ook het eerste dat ik echt goed vind, dit na hun matige debuut en het redelijke Discovery. Het album Human After All heb ik nog niet beluisterd, maar gezien de niet al te lovende kritieken over dat album laat ik dat album voorlopig maar links liggen.

Leuke discussie hierboven
Toch nog even over Get Lucky. Er zijn mensen die dat nummer al zat beginnen te raken, bij mij heeft het echter inmiddels een plek tussen de beste 50 platen ooit weten te veroveren. Wat een nummer blijft dat toch! Een prachtige mix van alle gasten die iets unieks bijdragen. Pure synergie!
Opmerkelijk; normaal vind ik albumversies van geknipte radioliedjes altijd vele malen beter, maar hier is het eens andersom. De radioversie is veel vlotter en puntiger en de magistrale omslag in het midden van het nummer (dat het trommeltje wat duidelijker gaat roffelen) komt vele malen beter uit de verf. Hulde voor dit nummer!! Van mij mogen ze nog jaren baggeralbums afleveren als er dan telkens zo'n parel tussen zit!!!

Ga je schamen.

Waarom moet je je schamen voor het feit dat je een bepaalde plaat niks vindt? Smaak is toch iets persoonlijks, en ook een kwestie van emotie. Lijkt me in geen enkel geval een onderwerp van schaamte, zelfs niet als je geraakt wordt door een nummer van Frans Bauer oid.

En toch maar twee sterren. Vind je de rest echt dermate slecht?

nou, als je geraakt wordt door iets als frans Bauer is schaamte wel op zn plaats lijkt me.

Deze opmerking vind ik zo jammer. Ik ben geen liefhebber van Frans Bauer maar de man maakt muziek met passie. Als je in dat straatje zit qua muziek kun je er door geraakt worden.

@Arrie: "Slecht" is het woord niet. Het doet me verder helemaal niets en ik ga me irriteren aan een aantal "maniertjes". Kan me goed voorstellen dat anderen hiermee weglopen...