Death - Human (1991)

Voor de duidelijkheid: Ik waardeer Scream Bloody Gore (4,0) , Individual Thought Patterns (4,5) en Sound of Perseverance (3,5) wel.

Ik kom hier op de één of andere manier niet doorheen. Denk dat het met de songstructuren te maken heeft. Ik ben gek op couplet-refrein-couplet-refrein-solo-refrein om heel kort door de bocht te gaan. Het ligt dus gewoon aan mij. Ondanks dat ik die andere worpen wel kan waarderen, mag ik hier dan toch gewoon een lage score voor geven.

@Ozric: Als je trouwens bij het stemoverzicht kijkt kun je nog een paar users zien die dit album heel laag beoordelen.

5 van de 143 stemmen zijn onder de 3*

Maar het maakt mij niet uit hoor, ik vind het juist interessant.
Ik vraag me af of het door het jazzy element komt, dat je het minder trekt.

Ofschoon de stijl volgens mij nauwelijks afwijkt, kent Human duidelijkere songstructuren dan Individual Thought Patterns. Lack Of Comprehension is zelfs gewoon catchy te noemen. Dus in die zin vind ik het een beetje raarrr dat Individual Thought Pattens een 4,5 krijgt en deze 1,5. Niet dat het me wat kan schelen dat mensen met onvoldoendes gaan strooien, hoor. Maar volgen doe ik de redenering niet.

Klopt. Even kort door de bocht, maar na de solo begint de boel gewoon weer opnieuw. Makkelijk te volgen.

@Edwynn: Aan de woorden 'strooien met onvoldoendes' maak ik idd op dat je er niet mee zit! Ik hoop dat je vannacht goed hebt kunnen slapen.

Heb Human nog 3 keer geprobeerd en ITP ook nog een keer opgelegd. Ik moet zeggen dat ITP meer tempowisselingen heeft dan ik in gedachten had. Blijft voor mij staan dat ik ITP (en ook de andere 2 Death albums die ik bezit) veel toegankelijker vind dan deze hier. Kan natuurlijk ook weleens gebeuren dat je een bepaald album van een band niet pruimt zonder daar een ècht goede verklaring voor te hebben. Muziek blijft natuurlijk een gevoelskwestie.

Haha, je vat mijn berichten al net zo gek op als de muziek op Human.

Het zal wel aan de solo's van Andy LaRoque liggen op Individual Thought Patterns dan. Die bieden een mooi contrast op dat album. Op Human geldt een ander soort evenwicht. Misschien komt dat weer omdat het met enkele muzikanten van Cynic is opgenomen. Zelf vond ik Human altijd één van de meer toegankelijke Death-platen.

Ik vind dit ook een van de minder toegankelijke albums van Death, de riffs pakken me op het eerste gezicht niet meteen bij de ''kladden'', ook de solo's hebben meer tijd nodig dus ik wacht nog even met het geven van een waardering.

Live laatst Death to All gezien en gehoord, wat een geweld, wat een show! En hier kwamen juist de Human nummers mijns inzien het beste uit de verf, ongeevenaard, overdonderend

Oke dat is wel een hele blije smiley

Heerlijke beukplaat

Ik vind het opvallend dat een aantal users Human ''ontoegankelijk'' noemen. Als iemand mij om een aantal deathmetalplaten zou vragen om mee te beginnen zou Human een van de eerste zijn die ik zou opnoemen. Waarom?

Death biedt op Human eigenlijk de perfecte middenweg in zijn discografie. Het heeft alle elementen van pure deathmetal in zijn volle glorie: meedogenloze drums, bruut riffwerk en de heerlijk doorleefde strot van Schuldiner. Aan de andere kant heeft deze plaat een zeer goed gevoel voor melodie en zijn de virtuoos uitgevoerde partijen altijd in dienst van de song. Geen enkel nummer klokt boven de vijf minuten; alles heeft een duidelijke kop en een staart met genoeg terugkerende passages. De drie opvolgende platen zijn vele malen drukker qua structuur. Ook is de productie ontzettend duidelijk en is alles zeer goed te volgen.

Schuldiner-Masvidal-Reinert-DiGiorgio is mijn favoriete Death line-up. Vooral Reinert drumt hier fabelachtig goed en hij is nog maar 20 op deze opname! Hoglan en Christy laten Death heel hoekig klinken (ook fantastisch trouwens), maar Reinert laat de songs ademen met zijn jazzy spel. Zijn spel is inventief en vol, maar laat ook veel ruimtes open. Geen wonder dat hij (en Masvidal, die met Cynic twee jaar later een grensverleggende deathmetalplaat zouden uitbrengen) alleen maar jazzmuzikanten noemen als inspiratie in de ''liner notes''.

Human is ''technische'' deathmetal op zijn smaakvolst uitgevoerd. Memorabel en vooral niet te netjes, iets dat de huidige generatie techdeathbands vaak vergeet.

En zo is het!

Vandaag weer eens opgezet, wat een heerlijk album is dit toch eigenlijk zegt Don Cappuccino het allemaal in zijn bovenstaande stuk. Deze line-up had iets extra's, Chuck had nog een 'echte' grunt, Reinert is fenomenaal, je voelt Cynic er doorheen sijpelen. Hoogtepunt in een oevre vol hoogtepunten!

Een plaat die ik destijds grijs gedraaid heb, hier werd bruutheid, techniek en goede songs tot een magistraal album gesmeed.
1991 was voor mij in alle opzichten een geweldig muziekjaar.
Het jaar waarin ook andere muziek dan deathmetal en grindcore begon te waarderen.
Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Nirvana en natuurlijk de metal klassiekers van Death, Morbid Angel, Sepultura.

R.I.P Sean Reinert

Indertijd heb ik na het magistrale 'Spiritual Healing' heb ik nog wel es wat van Death geprobeerd, maar ik kwam er nooit zo in. 'Human' klinkt me nu wel als een vrij logische voortzetting / uitbouw in de oren, maar ik mis nog echte krakers. Het kan een kwestie van 'vaker horen' zijn, maar dat gebeurt mij gemiddeld nauwelijks. Het is raak - of niet. En dit is dan wel raak, maar niet zo raak als de twee voorgangers.

Dat mensen deze minder toegankelijk vinden, kan ik wel inkomen, en zo had ik het ook kunnen omschrijven; de riffs en songs zijn gemiddeld minder catchy dan die op de vorige twee. Favorieten hier: 'Secret Face', 'Vacant Planets' en 'Cosmic Sea'. En die Kiss cover: (ken het origineel niet... excuus)

Alsnog dik ****.

Cosmic Sea moet toch wel een van de machtigste jazzfusiondeathmetal instrumental track zijn ooit gemaakt.

Cosmic Sea is weergaloos. De gitaartracks achterstevoren afspelen was al gaaf, maar vervolgens gaan ze daar nog hard overheen.

Human is eigenlijk gewoon de perfecte opvolger van Spiritual Healing. Het is allemaal nog wat technischer, maar de songs blijven gelukkig gewoon echte songs. De enige kritiek die ik hier heb, is dat het gitaargeluid qua riffs wel wat vetter mocht en wellicht dat de tempowisselingen en dergelijke misschien iets te voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ik vooral achterover geleund en flink genoten heb. Zelfs mijn bierglas was na afloop nauwelijks leger geworden. Kwalitatief gezien verschilt het weinig van Spiritual Healing. Die zal ik qua impact wellicht wat meer waarderen, maar Human heeft geen enkel zwak moment. Een ontzettend knappe cd en petje af voor het team dat Chuck Schuldiner hier bij elkaar gekregen heeft.

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Scream Bloody Gore
4. Leprosy

Wow. Dit is nog een stap beter dan Spiritual Healing, niet in de laatste plaats door hoe ongelooflijk mooi Cosmic Sea is. Een melodieuze death metal instrumental blijkt ineens het hoogtepunt van het album te zijn, dat intrigeert heel erg. Dat dit album als een van de eerste technical deathmetalalbums wordt gezien voelt ook compleet logisch, de aanwezigheid van Cynic's Sean Reinert zorgt er immers voor dat alles echt perfect op elkaar afgestemd klinkt. Ah, Paul Masvidal speelt ook mee, dat zijn al twee (toekomstige) Cynic leden. Helemaal duidelijk en het verklaart zoveel over de muzikale kwaliteiten! Interessant iets dat me verder opviel: de gitaarsound in de solo's doet me heel erg denken aan Iced Earth's Burnt Offerings. Ander soort band en toch vergelijkbaar in klanken. Verder een werkelijk fantastisch album, weer een stapje omhoog!

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Leprosy
4. Scream Bloody Gore

Ook ik ben me eindelijk aan de discografie van deze legendarische (want zo mogen ze wel genoemd worden) band aan het onderwerpen, en dat heeft me tot dusverre geen windeieren gelegd. Alleen met de debuutplaat, Scream Bloody Gore, heb ik vrij weinig, aangezien daar de thrash nog wel aardig overheersend is. Stapsgewijs bevallen de platen van Death me beter, maar met Human bereikt Death toch wel een absoluut creatief en muzikaal hoogtepunt: ik moet nog een aantal platen (Symbolic en The Sound of Perseverance) beluisteren, maar tot nu toe is Human met afstand de beste plaat van Chuck Schuldiner en consorten.

Acht moddervette, smerige, brute en briljante composities die Death als kanonskogels op je afvuurt. Chuck is fenomenaal bij stem, wat mij betreft klinkt hij op deze plaat het allerbeste (ook al heb ik die laatste twee platen nog niet beluisterd). De gitaarriffs klinken als een klok, waarbij elke riff en elke solo memorabel is, super goed is ingespeeld en het niet overkomt alsof er nodeloos krachtpatserij moet worden getoond. Het bass-spel hier is echt om van te smullen. Ik ben nog geen enkele andere deathmetalplaat tegengekomen waarbij het bass-spel zo inventief, smaakvol en passend is als op deze plaat. Ik moet ook zeggen trouwens dat de bass enorm goed gemixt is in de reissue uit 2011, welke overigens in zijn totaliteit fabelachtig goed klinkt (zeker het aanschaffen waard!). Steve DiGiorgio tovert veelvuldig enorm kleurrijke bassloopjes uit zijn bassgitaar en zijn spel sluit naadloos aan op het 'ademende' drumwerk van Sean Reinert, waar ik nu de loftrompet over zal steken.

Sean Reinert dus, de beste drummer die Death heeft gehad als je het mij vraagt. Waarom? Hij geeft Death een wat jazzy, luchtig karakter mee, maar tegelijkertijd klinkt hij even bruut als de rest van de bandleden. Zijn drums klinken alsof het hem totaal geen moeite kost, waarbij hij op de één of andere manier een bepaalde ruimte in zijn drumspel laat doorschemeren waardoor zijn drumspel erg 'ademt'. Wat dat betreft doet Reinert me sterk denken aan wat drummer Martin Axenrot bij Opeth heeft gedaan; ook hij zorgde ervoor dat het brute Opeth-geluid een zeer natuurlijk, jazzy, luchtig en fluïde karakter mee kreeg (Watershed is hier het beste voorbeeld van). Kortom, de accenten die hij legt, de fills die hij speelt, de jazzy touch die wordt gegeven aan de brute, agressieve drumpartijen: dit alles maakt dat Human de beste drums heeft in Death's discografie (en misschien wel van alle deathmetal platen...).

Favorieten zijn moeilijk om aan te wijzen, aangezien alle nummers hier raak zijn. Als ik dan toch zou moeten kiezen, dan zou ik Flattening of Emotions, Together as One en Cosmic Sea aanwijzen als echte hoogtepunten. Maar ik moet heel eerlijk bekennen alle acht composities als een hoogtepunt te beschouwen. Ik zal dan ook maar met de klapper op de vuurpijl afsluiten; dit is de beste pure (let wel: pure) deathmetalplaat die ik ken. Als iemand denkt me van het tegendeel te kunnen bewijzen, graag (ik ben altijd in voor nieuwe muziek ), maar dat gaat erg lastig worden. Dit is grote klasse, met een hoofdletter K. En een uitroepteken!

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #227

Van Death had ik nooit eerder iets gehoord – ik kende de groep alleen van naam. Wat me aan hun discografie op MuMe opvalt is de extreme consistentie: elk album scoort tussen de 100 en 200 stemmen en vrijwel alles scoort boven de 4 gemiddeld. Geen enkele outlier welke kant dan ook op. Volgens mij zijn er weinig groepen met zulke hoge scores voor een niche publiek waarbij niettemin de hele discografie onder de mainstreamradar blijft. En bij het luisteren van Human valt dat patroon ook wel op zijn plaats: deze muziek voelt als een heel consistent en kwalitatief pakketje brutalistische audiokunst - hard, hoekig en puntig.

Zowel thematisch als in geluid hoor ik niet vaak zulke coherente en strakke albums. Hoewel ik de thematiek in combinatie met de voordracht voor een hele plaat lang wat te grotesk vind, kan ik de haast mathematische consistentie ervan erg waarderen. Ook valt me op dat de schreeuwer van dienst erg goed articuleert: ik kan me niet herinneren ooit een schreeuw-danwel-gruntplaat te hebben gehoord waarop alles goed te verstaan is. Dat zorgt gelijk dat de voordracht minder gimmicky aanvoelt.

Ook deze metalplaat doet me weer aan een computerspelletje denken met zijn snelheid en strakke transities. Tegelijkertijd is het een soort auditieve spijkerbom, die door de melodieën en heldere articulatie heel toegankelijk op me overkomt. Als conceptplaat inclusief artiestennaam en titel staat de plaat als een huis en zit hij verbluffend strak in elkaar. De – in dit geval donkere – machinale kant van de menselijke psyche verpakt in een conceptalbum vol machinale precisie en thematiek maakt dat Human voelt als metal-tegenhanger op Kraftwerks Die Mensch Machine. Soms waaiert het niettemin wat te ver uit voor mijn smaak, zoals halverwege ‘See Through Dreams’, en wordt een beetje een kunstjesvertoning. Die wordt weliswaar doorlopend voorzien van een dikke rafelrand op eigenlijk elk instrument, maar ook halverwege ‘Vacant Planets’ gaan ze erover wat het een beetje kolderiek maakt en afbreuk doet aan het concept.

Human is een granieten conceptalbum dat door zijn hoge tempo en puntige beukwerk heel makkelijk landt. Het is vaak gewoon rammen geblazen maar in combinatie met het sonische precisiewerk straalt een enorme controle van het album af. Er wordt ten volle gespeeld met transities en contrasten en nooit voor een behaagzieke route gekozen. Evengoed raakt het me niet heel erg, en mijn grootste bezwaar is dan ook dat er (buiten de RYM-lijst) weinig gelegenheden zijn waarop ik deze plaat zou opzetten: niet bij de afwas, niet tijdens het werk, niet om op te dansen, en ook niet om tot rust te komen of de gedachten te stimuleren. Dat neemt niet weg dat dit een mooie ontdekking is met wellicht ook nog wel enig groeipotentieel.

Ruime 3.5*

Grappig, al die gelegenheden die jij noemt zijn voor mij dan weer prima momenten om deze plaat op te zetten. Behalve om tot rust te komen dan.

Human, de vierde LP van het machtige Death. Al heeft Leprosy een speciale plek in mijn hart: wát een stap voorwaarts ten opzichte van de drie voorgaande albums. Een genadeloze kleine 34 minuten (vooruit, Cosmic Sea uitgezonderd), met de oerbrul van Chuck in volle glorie, waanzinnige tempowisselingen en één van de betere line-ups die de band heeft gekend.

Schitterende plaat.

Deze laatst op vinyl besteld. Zit te wachten tot ie wordt geleverd. Ter voorbereiding maar vast op Spotify weer eens geluisterd. Sinds heel lang. Wat een plaat! Zo mag elk album wel 35 minuten duren

Ik kwam toevallig de originele CD tegen, maar ik had vrijwel direct het idee dat er iets niet klopte aan het geluid. Dus de 2011 reissue op vinyl er ook direct bijgepakt, dat is de versie die ik al jaren luister.
Dit was de eerste keer dat het me opviel hoeveel beter die re-issue klinkt. Op de originele versie zitten de drum en bastracks wel erg ver achter in de mix, zo ver dat je echt heel veel nuances mist. Op de reissue zitten ze een stuk steviger in de mix en daar wordt het echt een heel stuk muzikaler en beter van (eigenlijk zoals ook op de latere Death releases).

En oh ja, wat een fantastisch album is het nog steeds!