Mike Oldfield - Hergest Ridge (1974)

Ik vind het eerste deel eigenlijk helemaal niet zoveel minder als het tweede. De opbouw is wat subtieler, maar er is wel degelijk spanning. Dit album is een hele verbetering op tubular Bells beiden delen vormen meer een geheel!

Toch vind ik dan weer dat deel 2 niet zo sterk is.
Er is natuurlijk de fenomenale hardrock marathon die wat doet denken
aan het caveman stuk op Tubular Bells. Maar verder hoor ik enkel een mooi thema
dat die marathon inleidt en nadien ook weer uitleid. Er gebeurt niet zo heel veel in deel 2.

Dan vind ik het pastorale deel 1 interessanter.
Maar ik moet nog eens herbeluisteren alvorens ik de drie eerste Oldfield platen recenseer.

Hergest Ridge is het tweede album van Mike Oldfield. Verdrukt tussen aan de ene kant het hitsucces van Tubular Bells en ,aan de andere kant, het door fans op handen gedragen Ommadawn, wordt dit album nog wel eens over het hoofd gezien. Jammer, aangezien de eerste 4 albums van Oldfield een haast constant hoge kwaliteit hebben. Sterker nog uit deze klassieke Oldfield-periode(1973-1977) vind ik enkel Ommadawn nog net een stapje beter.

Hergest Ridge bevat net als Tubular Bells en Ommadawn een compositie verdeelt over twee plaatkanten. Dit album heeft echter een sterke troef in handen; het vormt een merkwaardig sterke eenheid, daar waar de twee plaatkanten bij de andere albums nog wel eens aanvoelen als twee verschillende composities.

Het eerste deel van Hergest Ridge is een verassende, sfeervolle compositie met een bijzonder goed gevoel voor het creëren van spanning. Vergeleken met de orkestrale en grootse composities van TB en Ommadawn is het hier vrij minimaal en subtiel gehouden. Verwacht dan ook geen grote verschillen in dynamiek, maar juist een veel subtielere spanningsopbouw. Mike Oldfield zou deze minimalistische sfeer nog verder uitwerken in het dubbelalbum Incantations. Hoewel deze plaatkant een grote climax mist- die climax zullen we pas bij het volgende nummer aantreffen- is het eindstuk met koorzang toch wel een prachtig kippenvelmoment.

Het tweede deel lijkt op het eerste gehoor op dezelfde voet als het eerste deel verder te gaan, desondanks valt na meerdere luisterbeurten op, dat het eigenlijk gelijk al voller klinkt. Na 8 minuten begint Oldfield aan een al heel spannende fluitpartij. Enigszins grinnik ik bij de gedachten aan die eerste luisteraar die nog geen idee heeft wat er komen gaat; ikzelf ga comfortabel in mijn stoel zitten en zet me schrap. Een geluidsmuur daalt als een donderstorm op de luisteraar af. De gitaar en een orgel doen hun best elkaar in luidruchtigheid te overtroeven(de orgel wint ruimschoots en is zeer nadrukkelijk aanwezig). De enorme lompheid van dit gedeelte steekt enorm af bij de subtiele spanning van de rest van dit album en is daardoor zo nadrukkelijk aanwezig, dat het een van mijn favoriete muzikale momenten ooit is geworden.

Voor mij is dit een prachtig album dat meer aandacht verdient 4*

Deze kocht ik vlak na Tubular bells omdat ik die zo mooi vond. Tegenvaller : meer (en teveel) van hetzelfde en met minder aansprekende melodieën. Een paar jaar geleden opnieuw geprobeerd, en ik ben er nu veel enthousiaster over dan vroeger. Mooie plaat die ik niet het niveau van z'n voorganger vind halen maar toch over de hele speelduur kan waarderen. Superbe hoes ook.
 

Tja, wat valt er nog te vertellen over Hergest Ridge. Ik ben eens gaan kijken bij Kington, het huis waar Mike deze muziek geschreven heeft. Haast niet voor te stellen als je daar dan staat en over de prachtige natuur staart waar hij ook naar gekeken heeft toen hij Hergest Ridge schreef...
Tubular Bells was het eerste album dat ik van hem gekocht heb en die vond ik vanaf het eerste moment tot nu toe fantastisch, maar HG doet er niet voor onder. Twee mooie lange stukken met prachtige thema's, je wordt er op meegezogen en verkeert gedurende 2x18 minuten in een compleet andere wereld. Zo sfeervol, zo mooi!!

Kan wat info over Spanish Tune?

Spanish Tune is een improvisatie op een thema uit Hergest Ridge.

Het werd in heel beperkt oplage als promo-single verspreid en was lang
de meest gezochte rarities opname van Mike Oldfield. Men twijfelde zelfs aan het bestaan ervan.
Voor deze heruitgave werd de opname vanonder het stof gehaald en opgepoetst.

Twee bedenkingen:

* Van Ommadawn bestaat ook zo'n variatie op een thema.
Terug te vinden op de Franse single release van In Dulci Jubilo, maar niet op de remaster.

** Ook jammer dat Don Alfonso de remaster van Hergest Ridge niet heeft gehaald.
Een hilarische bewerking van een traditional met onder meer Kevin Ayers als gastmuzikant.

Olfdield zingt Don Alfonso zelf mee in en het verscheen op de Virgin compilatie V (1975).
Zelfs ingekort op single uitgebracht met de oerversie van In Dulci Jubilo (for Maureen) als b-kant.

Stem verhoogd van 4,0 naar 4,5 ster. Dit album is zelfs beter dan 'Tubular bells', die een jaar eerder al uitkwam. Vooral de vioolwerken hebben er een groot aandeel in.

Vanaf 8:40 begint voor mij het mooiste stuk muziek, dat ooit gespeeld is. En dat meen ik.
De hobo, die begeleidt door een akoestische gitaar je laat meevoeren en dan wordt afgewisseld met een hoorn en nog wat electrische gitaar. Het kan voor mij niet lang genoeg duren.

Het is wel duidelijk dat de gasten op deze plaat (Terry Oldfield, Lindsay Cooper en June Whiting ea) een behoorlijke bijdrage hebben geleverd.

Nu ik het over Terry heb, is het niet zo dat alledrie (Mike, Terry en Sally) multi-instrumentalisten zijn en samen honderden platen hebben uitgebracht? Ik ken niks van Terry en Sally, nu ik erover nadenk.

Honderden lijkt me overdreven.
Sally is toch vooral een zangeres, dacht ik.

Terry is iemand die wel behoorlijk wat new age platen op zijn naam heeft.
En hoewel ze samen veel instrumenten beheersen, is dat voor 80% Mike zelf, schat ik.

Sally speelt net als Mike allerlei snareninstrumenten. Ik luister nu naar haar debuut en wordt omver geblazen, zo mooi. En Terry is voornamelijk fluitist, maar speelt ook meer dan dat. En inderdaad New Age, wat ik prachtig vind.

Als ik de discografiën van alledrie optel, kom ik toch ver boven de honderd uit. Hoe dan ook, voor mij een flinke taak om het allemaal te beluisteren.

Als je Tubular Bells 1 tot 37 als aparte albums telt, geloof ik je graag.

HERGEST RIDGE 1974

Deze verzamelaar Mike Oldfield's Wonderland (1981) bevat de finale
van Hergest Ridge en heb ik als jonge puber steeds met kerstmis geassocieerd.
Dat hoor je als je door blijft luisteren naar de laatste 8 minuten van het stuk.

Dan sneeuwt het tamboerijnen en zingt een mannenkoor ons de kerstnacht in.
De obligatoire Tubular Bells klinken voor één keer gepast als jubelende kerkklokken.

Maar er is ook de elektronische intro van Hergest Ridge.
Alsof een ster zich losmaakt van het firmament om ons te begeleiden op onze trip.
Die luistertrip voelt aan als een soundtrack bij de reis die de drie wijzen ondernamen.
Je hoort ze stapvoets dichter bij het mysterie komen. De opbouw is traag en pastoraal.

En pastoraal is ook een ander woord voor herderlijk.
Van heinde en verre sluipen aanbidders van het pasgeboren kind toe.
Hergest Ridge draagt als één van de weinige Oldfield albums trompetgeschal in zich.
Gepaster kan de schare engelen hun lof niet in muziek gieten.

Er gaat ook een zekere dreiging uit van het als een donderwolk aanzwellende thema.
Herodes is immers nooit veraf in het verhaal en zijn kindermoord wordt naar mijn belevenis
in al zijn gruwel blootgelegd in de bloed regenende gitaarstriemen van Hergest Ridge (part two).

Ik hoor een ingetogen melodie die Maria's zorg voor het kind illustreert.
Goud, wierook en mirre worden aangedragen en Herodes is even terug in een climax.

In de finale begeeft Hergest Ridge zich naar onze tijden
en krijgen we een sneeuwtafereel bij de kerststal om de hoek.
Met een vibrerende bas die het stenen uit de grond doet vriezen.

Het koor en de klokken nodigen ons uit om plaats te nemen in de middernachtmis.

Of hoe een stuk muziek in de verbeelding van een veertienjarige
het leven ging leiden van een onuitwisbare soundtrack bij kerstmis.

Voor mij is dit het meest onsamenhangende album tot nu toe van hem. De eerste 11,5 minuut zijn zo bezield en zelfs na 30 keer luisteren moet ik mezelf nog steeds in mijn arm knijpen of dit wel echt is. De kwalificaties over deze 2 blokken van pakweg 6 minuten; pastoraal, ingetogen, wijds, sprankelend en o zo bezield. Vanaf minuut 12 is het echt over. Een saaie uitloop naar het einde van deel 1.
Deel 2 begint nog redelijk. Echter na een paar minuten vindt de transformatie van muziek naar puberale herrie plaats. De laatste minuten wordt het weer redelijk. Maar geen seconde dat er iets in deel 2 ook maar in de buurt komt van die eerste 11,5 minuut. Deel 2, een moetje.

Vanwaar dan 5 sterren?

Ook dit album mag natuurlijk niet ontbreken aan mijn beoordeling. Ik ben dus een enorm fan van Mike Oldield, vanaf dag 1 dat ik zijn muziek leerde kennen, tot nu toe. Zijn gitaarstijl is heel herkenbaar en eigen. Zijn muziek is heel melodieus en zijn eerste drie albums (Tubular Bells, Hergest Ridge en Ommadawn) zijn van een adembenemende schoonheid. Hergest Ridge is eigenlijk wel het meest "donkere" werk van deze drie, maar o zo mooi...het blijft voor mij een feest om naar te luisteren en weg te dromen. Telkens weer.

Vandaag gevonden bij de kringloop op lp . Ik ben niet zo'n Oldfield fan ,maar heb hem toch 3 x de revue laten passeren vandaag en ik moet zeggen , dit smaakt naar meer. Ik hang er nog geen cijfer aan maar richting 4 gaat wel lukken.

Hergest Ridge is een persoonlijk voor mij ondergeschoven kindje betreffende de discografie van Mike Oldfield en is één van de redenen waarom ik dit album tot op heden nog niet besproken had.
E.e.a. heeft te maken met het feit dat het album voor mij nooit helemaal de overtuigingskracht bezat om vaak te beluisteren.
Muzikaal is het een prachtig album, maar het moet wel opboksen tegen het invloedrijke debuut Tubular Bells en misschien wel het allerbeste album van Mike Oldfield, het magistrale Ommadawn.
De klassieke trilogie van zijn eerste drie albums zijn natuurlijk onmisbaar en verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber en Hergest Ridge vormt daarin dus absoluut geen uitzondering.

Tubular Bells was een groei-album voor mij, maar wist uiteindelijk gewoon een zeer goede indruk achter te laten. Ommadawn wist vanaf de eerste noten zich al een plek in mijn muzikale hart te nestelen en heb ik tot op heden al ontelbare keren aan een luisterbeurt onderworpen.

Hergest Ridge is het nooit echt helemaal voor mij geworden. Ja, ik hoor het zeker wel, maar om de één of andere reden kabbelt de plaat aan me voorbij en wil het kwartje nergens echt vallen. Vooral "Part One" heeft daar last van; de sound, de thema's, het klinkt best mooi, maar ik krijg ook nergens het gevoel dat ik oprecht onder de indruk ben. Het imponeert niet, zoals Tubular Bells en vooral Ommadawn wel doen voor mij en dit zal puur gevoelsmatig te maken hebben met persoonlijke smaak en voorkeur. Alleen het slotstuk wat een mooie opbouw kent met afsluitend het koor vind ik mooi en heeft iets sfeervols, charmants en pastoraals, maar daar blijft het eerlijk gezegd wel bij. Alhoewel ik wel even een lans wil breken voor de 2010 Mix van dit nummer, die het een bepaalde boost met zich meegeeft en mede daardoor het wat slomige karakter wat het nummer normaal gesproken uitademt, praktisch volledig naar de achtergrond wordt gedrukt.
Dit geldt overigens ook voor de 2010 Mix van "Part Two", maar laat "Part Two" gelukkig heel veel goed voor me maken. Dit nummer weet wel te overtuigen in die zin dat het nummer spannender en intrigerender klinkt dan wat tot dan toe op de plaat te horen valt. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de veelbesproken heftige gitaar-sectie die op een gegeven moment als een donderslag bij heldere hemel zijn intrede maakt. Voor mij persoonlijk overigens de beste sectie van dit album. Ook de secties daarvoor en daarna klinken meer meeslepend voor me en vind ik daardoor een stuk mooier. Ook al komt er nog eventjes één van de thema's uit "Part One" voorbij.

Laat ik concluderen en objectief zijn: Hergest Ridge is absoluut een klassieker van formaat die iedere Oldfield-fan vanzelfsprekend in zijn kast zou moeten hebben staan. Echter heeft het tot op de dag van vandaag nooit echt voor mij de indruk gemaakt, die het album op basis van zijn status wel degelijk verdient. Op basis van mijn mening ga ik dan ook niet hoger uit komen dan een 3,5. Wellicht veel te laag voor dit album, maar in dit geval is het wat het is voor me. Een mooi album, maar geen favoriet helaas.

Een mooi album met meerdere gezichten, hetgeen ook tot een mooie variatie aan oordelen oplevert. Het is voor Mike Oldfield niet makkelijk geweest: een nieuw album componeren, terwijl je debuutalbum hoog in de hitlijsten staat. En dan is hij destijds nog maar 18 jaren jong. We vergeten het nog wel eens.

Deel 1 vind ik prachtig. Samenhangend, soms mystiek, sprankelend, richting het einde inderdaad pastoraal-achtig door het gebruik van een (kerk)koor en de Tubullar Bells. Wel heel mooi in evenwicht, waarbij de overgangen tussen de delen zo subtiel gaan dat het inderdaad eigenlijk gewoon één nummer is. Deels 2 begint onstpannend, mooi hoe de akkoestische gitaar komt inzetten. Op het moment dat het iets te 'soft' lijkt te worden, komt mooi de wisseling naar de keyboards, om stapsgewijs de opmaat te maken naar een steviger deel. De heftige ruwe elektrische gitaaarsectie vind ik zelf niet helemaal passend en gaat naar mijn smaak iets te lang door. Doch zij die van de meer experimentele ruigere symforock houden zijn juist hier op zijn plek. En dat maakt het album stiekum ook zo mooi: vele symforockliefhebbers kunnen vele favoriete passages in Part One en Part Two terugvinden.

Tijdens Hergest Ridge was hij toch 21?

Hergest Ridge stond drie weken lang op nummer 1 in 1974 en werd toen van de troon gestoten door het plotse en late succes van Tubular Bells (omdat het gebruikt was in The Exorcist).

AC1: je hebt helemaal gelijk. Ik had nog iets te veel zijn leeftijd ten tijde van Tubular Bells in mijn hoofd op basis van de documentaires die ik van hem gezien heb. Ik heb de leeftijd dus fout getypt.
Als je kijkt naar albumlijsten in Nederland, is het leuk te constateren dat Tubular Bells oorspronkelijk de hitlijst in Nederland niet haalt, maar nadat de muziek als filmmuziek is gebruikt komt het de hitlijsten binnen.

Vroeger was ik weg van dit album, maar in de loop der jaren heeft het voor mij de glans wat verloren.
Er zitten zeker mooie stukken op dit album, maar voor mij ook aardig wat mindere stukken.
Part one vind ik een stuk beter dan Part two.

Vandaag kon ik een piekfijn vinyl-exemplaar uit de kringloop voor 1 euro meenemen. Hoewel ik deze al wel heb op vinyl, toch maar gedaan.
Hergest Ridge weet ik nog werd wat magertjes ontvangen na het geweldige succes van Tubular Bells. Ommadawn deed het daarna ook weer beter, zodat dit een beetje ondergeschoven kindje was. Ik heb het zelf altijd een mooi pastoraal album gevonden en op zich ook een waardige opvolger van Tubular Bells. Echter geen herhaling van zetten, maar een duidelijk album dat geheel op zichzelf kan staan. Misschien minder spectaculair, maar zeer zeker intiem en ergens ook intens.
Nu ik het vinyl weer op heb is het opvallend hoe goed, maar ook hoe eigentijds dit album nog klinkt. De combinatie van folk, neo klassiek, minimalisme en ergens ook wel new age is bijzonder fraai, uniek en zelden op deze wijze herhaalt.
Mike Oldfield laat zien een rasartiest te zijn, die ook zeer eigenwijs zijn eigen weg gaat en daaruit spreekt authenticiteit.
De eerste drie albums van Oldfield zijn bijzonder fraai, tijd ook wel vooruit, maar eigenlijk ook geheel passend in de jaren 70. Maar ze klinken niet zo gedateerd als sommige andere albums uit die tijd. En tijdens het luisteren was ik weer helemaal die tiener waarvan de deur van de schatkist van alle goede muziek uit die jaren 70 zich langzaam opende en er iedere week weer een nieuwe ontdekking lag te wachten. Toch wel een bijzondere tijd die keihard afgesloten werd door de new wave. Weet dat ik toen Mike Oldfield ook niet meer opzette. Joy Division en consorten hadden die plaats ingenomen. Ach nu draai ik het allemaal door elkaar, het kan verkeren.