Mike Oldfield - Hergest Ridge (1974)

mijn stem
3,90
142 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Virgin

  1. Hergest Ridge (Part One) (21:40)
  2. Hergest Ridge (Part Two) (18:51)
  3. In Dulce Jubilo (For Maureen) * (2:45)
  4. Spanish Tune * (3:11)
  5. Hergest Ridge (Part One) [2010 Mix] * (19:21)
  6. Hergest Ridge (Part Two) [2010 Mix] * (18:46)
  7. Hergest Ridge (Part One) [Demo] * (20:21)
  8. Hergest Ridge (Part Two) [Demo] * (18:13)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 40:31
106 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Misterfool
4,5
0
Ik vind het eerste deel eigenlijk helemaal niet zoveel minder als het tweede. De opbouw is wat subtieler, maar er is wel degelijk spanning. Dit album is een hele verbetering op tubular Bells beiden delen vormen meer een geheel!

avatar van dazzler
4,0
0
Toch vind ik dan weer dat deel 2 niet zo sterk is.
Er is natuurlijk de fenomenale hardrock marathon die wat doet denken
aan het caveman stuk op Tubular Bells. Maar verder hoor ik enkel een mooi thema
dat die marathon inleidt en nadien ook weer uitleid. Er gebeurt niet zo heel veel in deel 2.

Dan vind ik het pastorale deel 1 interessanter.
Maar ik moet nog eens herbeluisteren alvorens ik de drie eerste Oldfield platen recenseer.

avatar van Misterfool
4,5
0
Hergest Ridge is het tweede album van Mike Oldfield. Verdrukt tussen aan de ene kant het hitsucces van Tubular Bells en ,aan de andere kant, het door fans op handen gedragen Ommadawn, wordt dit album nog wel eens over het hoofd gezien. Jammer, aangezien de eerste 4 albums van Oldfield een haast constant hoge kwaliteit hebben. Sterker nog uit deze klassieke Oldfield-periode(1973-1977) vind ik enkel Ommadawn nog net een stapje beter.

Hergest Ridge bevat net als Tubular Bells en Ommadawn een compositie verdeelt over twee plaatkanten. Dit album heeft echter een sterke troef in handen; het vormt een merkwaardig sterke eenheid, daar waar de twee plaatkanten bij de andere albums nog wel eens aanvoelen als twee verschillende composities.

Het eerste deel van Hergest Ridge is een verassende, sfeervolle compositie met een bijzonder goed gevoel voor het creëren van spanning. Vergeleken met de orkestrale en grootse composities van TB en Ommadawn is het hier vrij minimaal en subtiel gehouden. Verwacht dan ook geen grote verschillen in dynamiek, maar juist een veel subtielere spanningsopbouw. Mike Oldfield zou deze minimalistische sfeer nog verder uitwerken in het dubbelalbum Incantations. Hoewel deze plaatkant een grote climax mist- die climax zullen we pas bij het volgende nummer aantreffen- is het eindstuk met koorzang toch wel een prachtig kippenvelmoment.

Het tweede deel lijkt op het eerste gehoor op dezelfde voet als het eerste deel verder te gaan, desondanks valt na meerdere luisterbeurten op, dat het eigenlijk gelijk al voller klinkt. Na 8 minuten begint Oldfield aan een al heel spannende fluitpartij. Enigszins grinnik ik bij de gedachten aan die eerste luisteraar die nog geen idee heeft wat er komen gaat; ikzelf ga comfortabel in mijn stoel zitten en zet me schrap. Een geluidsmuur daalt als een donderstorm op de luisteraar af. De gitaar en een orgel doen hun best elkaar in luidruchtigheid te overtroeven(de orgel wint ruimschoots en is zeer nadrukkelijk aanwezig). De enorme lompheid van dit gedeelte steekt enorm af bij de subtiele spanning van de rest van dit album en is daardoor zo nadrukkelijk aanwezig, dat het een van mijn favoriete muzikale momenten ooit is geworden.

Voor mij is dit een prachtig album dat meer aandacht verdient 4*

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
0
Deze kocht ik vlak na Tubular bells omdat ik die zo mooi vond. Tegenvaller : meer (en teveel) van hetzelfde en met minder aansprekende melodieën. Een paar jaar geleden opnieuw geprobeerd, en ik ben er nu veel enthousiaster over dan vroeger. Mooie plaat die ik niet het niveau van z'n voorganger vind halen maar toch over de hele speelduur kan waarderen. Superbe hoes ook.
 

 
0
WPE
geplaatst:
Tja, wat valt er nog te vertellen over Hergest Ridge. Ik ben eens gaan kijken bij Kington, het huis waar Mike deze muziek geschreven heeft. Haast niet voor te stellen als je daar dan staat en over de prachtige natuur staart waar hij ook naar gekeken heeft toen hij Hergest Ridge schreef...
Tubular Bells was het eerste album dat ik van hem gekocht heb en die vond ik vanaf het eerste moment tot nu toe fantastisch, maar HG doet er niet voor onder. Twee mooie lange stukken met prachtige thema's, je wordt er op meegezogen en verkeert gedurende 2x18 minuten in een compleet andere wereld. Zo sfeervol, zo mooi!!

avatar van goldendream
 
0
Kan wat info over Spanish Tune?

avatar van dazzler
4,0
0
goldendream schreef:
Kan wat info over Spanish Tune?

Spanish Tune is een improvisatie op een thema uit Hergest Ridge.

Het werd in heel beperkt oplage als promo-single verspreid en was lang
de meest gezochte rarities opname van Mike Oldfield. Men twijfelde zelfs aan het bestaan ervan.
Voor deze heruitgave werd de opname vanonder het stof gehaald en opgepoetst.

Twee bedenkingen:

* Van Ommadawn bestaat ook zo'n variatie op een thema.
Terug te vinden op de Franse single release van In Dulci Jubilo, maar niet op de remaster.

** Ook jammer dat Don Alfonso de remaster van Hergest Ridge niet heeft gehaald.
Een hilarische bewerking van een traditional met onder meer Kevin Ayers als gastmuzikant.

Olfdield zingt Don Alfonso zelf mee in en het verscheen op de Virgin compilatie V (1975).
Zelfs ingekort op single uitgebracht met de oerversie van In Dulci Jubilo (for Maureen) als b-kant.

avatar van adri1982
4,5
0
Stem verhoogd van 4,0 naar 4,5 ster. Dit album is zelfs beter dan 'Tubular bells', die een jaar eerder al uitkwam. Vooral de vioolwerken hebben er een groot aandeel in.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Vanaf 8:40 begint voor mij het mooiste stuk muziek, dat ooit gespeeld is. En dat meen ik.
De hobo, die begeleidt door een akoestische gitaar je laat meevoeren en dan wordt afgewisseld met een hoorn en nog wat electrische gitaar. Het kan voor mij niet lang genoeg duren.

Het is wel duidelijk dat de gasten op deze plaat (Terry Oldfield, Lindsay Cooper en June Whiting ea) een behoorlijke bijdrage hebben geleverd.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Nu ik het over Terry heb, is het niet zo dat alledrie (Mike, Terry en Sally) multi-instrumentalisten zijn en samen honderden platen hebben uitgebracht? Ik ken niks van Terry en Sally, nu ik erover nadenk.

avatar van dazzler
4,0
0
Ozric Spacefolk schreef:
Nu ik het over Terry heb, is het niet zo dat alledrie (Mike, Terry en Sally) multi-instrumentalisten zijn en samen honderden platen hebben uitgebracht? Ik ken niks van Terry en Sally, nu ik erover nadenk.

Honderden lijkt me overdreven.
Sally is toch vooral een zangeres, dacht ik.

Terry is iemand die wel behoorlijk wat new age platen op zijn naam heeft.
En hoewel ze samen veel instrumenten beheersen, is dat voor 80% Mike zelf, schat ik.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
dazzler schreef:
(quote)

Honderden lijkt me overdreven.
Sally is toch vooral een zangeres, dacht ik.

Terry is iemand die wel behoorlijk wat new age platen op zijn naam heeft.
En hoewel ze samen veel instrumenten beheersen, is dat voor 80% Mike zelf, schat ik.


Sally speelt net als Mike allerlei snareninstrumenten. Ik luister nu naar haar debuut en wordt omver geblazen, zo mooi. En Terry is voornamelijk fluitist, maar speelt ook meer dan dat. En inderdaad New Age, wat ik prachtig vind.

Als ik de discografiën van alledrie optel, kom ik toch ver boven de honderd uit. Hoe dan ook, voor mij een flinke taak om het allemaal te beluisteren.

avatar van dazzler
4,0
0
Ozric Spacefolk schreef:
Als ik de discografiën van alledrie optel, kom ik toch ver boven de honderd uit. Hoe dan ook, voor mij een flinke taak om het allemaal te beluisteren.

Als je Tubular Bells 1 tot 37 als aparte albums telt, geloof ik je graag.


avatar van dazzler
4,0
0
HERGEST RIDGE 1974

Deze verzamelaar Mike Oldfield's Wonderland (1981) bevat de finale
van Hergest Ridge en heb ik als jonge puber steeds met kerstmis geassocieerd.
Dat hoor je als je door blijft luisteren naar de laatste 8 minuten van het stuk.

Dan sneeuwt het tamboerijnen en zingt een mannenkoor ons de kerstnacht in.
De obligatoire Tubular Bells klinken voor één keer gepast als jubelende kerkklokken.

Maar er is ook de elektronische intro van Hergest Ridge.
Alsof een ster zich losmaakt van het firmament om ons te begeleiden op onze trip.
Die luistertrip voelt aan als een soundtrack bij de reis die de drie wijzen ondernamen.
Je hoort ze stapvoets dichter bij het mysterie komen. De opbouw is traag en pastoraal.

En pastoraal is ook een ander woord voor herderlijk.
Van heinde en verre sluipen aanbidders van het pasgeboren kind toe.
Hergest Ridge draagt als één van de weinige Oldfield albums trompetgeschal in zich.
Gepaster kan de schare engelen hun lof niet in muziek gieten.

Er gaat ook een zekere dreiging uit van het als een donderwolk aanzwellende thema.
Herodes is immers nooit veraf in het verhaal en zijn kindermoord wordt naar mijn belevenis
in al zijn gruwel blootgelegd in de bloed regenende gitaarstriemen van Hergest Ridge (part two).

Ik hoor een ingetogen melodie die Maria's zorg voor het kind illustreert.
Goud, wierook en mirre worden aangedragen en Herodes is even terug in een climax.

In de finale begeeft Hergest Ridge zich naar onze tijden
en krijgen we een sneeuwtafereel bij de kerststal om de hoek.
Met een vibrerende bas die het stenen uit de grond doet vriezen.

Het koor en de klokken nodigen ons uit om plaats te nemen in de middernachtmis.

Of hoe een stuk muziek in de verbeelding van een veertienjarige
het leven ging leiden van een onuitwisbare soundtrack bij kerstmis.

5,0
0
Voor mij is dit het meest onsamenhangende album tot nu toe van hem. De eerste 11,5 minuut zijn zo bezield en zelfs na 30 keer luisteren moet ik mezelf nog steeds in mijn arm knijpen of dit wel echt is. De kwalificaties over deze 2 blokken van pakweg 6 minuten; pastoraal, ingetogen, wijds, sprankelend en o zo bezield. Vanaf minuut 12 is het echt over. Een saaie uitloop naar het einde van deel 1.
Deel 2 begint nog redelijk. Echter na een paar minuten vindt de transformatie van muziek naar puberale herrie plaats. De laatste minuten wordt het weer redelijk. Maar geen seconde dat er iets in deel 2 ook maar in de buurt komt van die eerste 11,5 minuut. Deel 2, een moetje.

avatar van Leptop
 
0
Vanwaar dan 5 sterren?

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.