Mike Oldfield - Five Miles Out (1982)

Five Miles Out was weer stukken beter dan Platinum en QE2.

Ik vind inzake de "themaatjes" dat nogal meevallen. Het kwam al voor bij Mike Oldfield en later, ook bij Discovery, was het terugkeren van thema's niet ongewoon.

De aanpak van Crises en Discovery was geënt op dat van Five Miles Out, hoewel steeds minder op instrumentale stukken. Vandaar dat er na Discovery moest worden gekeken naar andere wegen (en andere personen).
Ja, van mij persoonlijk had hij het nog wel een paar albums mogen rekken, dat is wat anders.

Vind eigenlijk niet eens dat je bij Oldfield van een logische muzikale lijn of ontwikkeling kunt spreken die op een enkel popalbum na uitsluitend in instrumentale stukken met terugkerende thema's, al dan niet aangevuld met popnummers, grossiert. Islands, Heaven's Open, Amarok en de hele TB uitmelkerij spreken voor zich zou ik zeggen. Waarin die zo erg met Five Miles Out - m.u.v. de muziek die in sommige gevallen wat beter te verteren is - zouden verschillen mag iemand mij uitleggen....

Dat er naar andere personen moest worden uitgekeken kwam vanwege de royaltiekwestie met gouden kip Reilly die aju paraplu zei. Five Miles Out mag in ieder geval wel de eervolle vermelding worden toegekend dat het de aftrap heeft geven voor de eerste popsongs van Oldfield die daarna gelukkig van beduidend beter nivo werden gebakken....

Crises heb ik nog wel. Jawel !
Titelnummer vind ik sterk. Gaaf drumwerk van krullebol Simon Phillips.

Misschien eens een verzameld werkje samenstellen. Dazzler, Discovery.....is dat met To France ? Prachtig gewoon en wat een succes.
Maar Herdgest Ridge en Ommadawn. Moeilijke gevallen. Ik werd er knap nerveus van eerlijk gezegd.
Heaven's Open, heb ik mij ook eens aan gewaagd. Maar op een paar nummers na bleef het totaal niet hangen.

Nogmaals, Oldfield is een vakman. Maar ik krijg als ik naar hem ( probeer) te luisteren, altijd zin om iets anders te doen. Kan mij onvoldoende focussen op zijn bedenksels.

De combi Oldfield en bikkel is niet zo'n geslaagde vrees ik.
Her en der zijn er geslaagde stukken, maar die kan ik beter samenstellen op een selfmade cd'tje.

Wat ingewikkelt allemaal

Gooi maar in mn fietstas. Of toch maar liever niet.

Als vriend bikkel liever Oldfield met kop en een staart hoort kan ie met Discovery idd een fraaie ontdekking doen. Ook best aanbevelenswaardig met een duidelijk thema en niet al te verstrooiend zijn Islands, The Songs Of Distant Earth en Voyager............. alhoewel.

Eigenlijk leg je het zelf al deels uit.

Ga even mee naar 1982. Blijkt plots dat na twee albums van zoeken naar aansluiting met de heersende muziektrends (en iets te veel covers) op Platinum en QE2 Oldfield toch in staat is om zijn muziek naar de jaren 80 te vertalen: met aparte songs en met een potig rock randje. Dat heeft Oldfield zeker te danken aan de gastmuzikanten die dan deel uitmaken van zijn entourage. Uiteraard Maggie Reilly, maar ook de aanwezigheid van een echte drummer zijn noodzakelijk geweest voor die transformatie. Op QE2 zijn de twee tracks waarop Phil Collins mag drummen de beste (ik vind ze zelfs beter dan de nummers op het album Five Miles Out). Op Crises en Discovery neemt Simon Phillips die rol voor zijn rekening (ook op The Wind Chimes en Music from the Balcony is hij terug van de partij). Waar het voor mij bij Oldfield begint mis te lopen is op het moment dat hij die line-up waarmee hij ook succesvol toert in de studio zelf probeert na te spelen. Op de vocale zijde van Islands, op Earth Moving en op de vocale zijde van Heaven's Open doet hij veel te zwaar beroep op de synthesizer en vooral op geprogrammeerd drumwerk. Vooral dat soort drumwerk is de achilleshiel van Mike. En een teveel aan gastvocalisten waardoor een duidelijke identiteit ontbreekt.

De verdienste van Five Miles Out is dus het bewijs dat Oldfield de jaren 80 aankan. Het feit dat Hall & Oates besluiten om Family Man te coveren (in de US goed voor een stevige top 5 hit) bevestigt die stelling. Op Crisis kent hij dan zelf hitsucces met Moonlight Shadow en Shadow on the Wall. Dat album getuigt wel van inspiratie aangezien hij daar voor het eerst voluit en op een geniale wijze met synthesizers gaat werken en (ere wie ere toekomt) dankzij het drum- en co-productiewerk van Phillips. Op Discovery trekt hij nog meer de populaire rockkaart en lijkt hij wel geïnspireerd door het succes van de doedelzakgitaren van Big Country op The Crossing.

En omdat ik weet dat bikkel2 te vinden is voor kwaliteitspop en -rock, ben ik in staat om voor hem een prima compilatie te bedenken met jaren 80 werk van Oldfiield. Dat hij de meesterwerken uit de jaren 70 te druk vindt, kan ik inkomen. Ik ken nog mensen die onrustig worden van het feit dat er bij Oldfield altijd weer wat anders gebeurt. Banketbakker Oldfield blinkt uit in snoeptaarten en daar moet je van houden. Sommige mensen hebben liever een fruittaart met een duidelijke garnituur. Discovery (met To France) sluit het best aan bij zijn smaak, denk ik, en als hij zelf aangeeft dat hij Crises de moeite vond, moet hij Discovery toch eens proberen.

dazzler weet inderdaad meestal wel wat ik goed vindt.
Neem zijn adviezen graag ter harte, dus zal mij eens op Discovery gaan storten.
Ben wel in voor een vruchtentaartje.

Laatste kans voor Mr. Oldfield.

He he, daar ben ik weer! Ik werd even onwel! Braken dus! Of het nou kwam door die taart van Mouth en McNeal of... Nou ja zie maar!

Discovery dus! Hetgeen een enorm succes gaat worden! Je weet niet wat je hoort.... eh, proeft!

Zet de plaat maar op Evert........kan mij het verrotte.........

Ach, niet zo kinderachtig

Zo heel erg moeilijk en ingewikkeld is het idioom van Mike Oldfield nu ook weer niet. We moeten het niet moeilijker maken dat het is.

Met zijn eerste cyclus Tubular Bells tot en met Incatations heeft Oldfield muziekgeschiedenis geschreven. Er kwam een overgang met een live album, Exposed. Daarna schreef hij experimenteler, kortere muzikale stukken met probeersels. Moderner van sound en dus ook met wat meer van zijn electrische gitaar. Dat waren Platinum en QE2. Daar staan enkele experimenten op die ik niet vind te pruimen.

Maar hij vindt, samen met gastvocaliste Maggie Reilly, de weg naar boven via een trio albums Five Miles Out, Crises en Discovery. Een aantal boeiende singles in die tijd, hernieuwd commercieel succes en uiteindelijk het vertrek van Reilly.

Dan volgt er een pauze van een jaar of drie en het sobere album Islands, daar moet je van houden. Oldfield probeert met losse songs en één of twee langere muzikale stukken. Ik vind het nog gaan, maar hier volgt wel wat kritiek. Die lijn trekt zich door met opvolger Earth moving en het succes van Mike Oldfield neemt af.

Artistiek herstelt hij zich echter wonderbaarlijk met een album van een uur met maar 1 nummer, Amarok (1990). Heaven's Open, de volgende, valt weer tegen. Mike Oldfield gaat beginnen aan succesvolle herbewerkingen van Tubular bells en begint daarnaast sferische albums te maken. De laatste categorie is aan mij niet besteed. Soms is hij daarin redelijk bezig, soms afgrijselijk (zie beoordelingen mume).

Het zwaartepunt van zijn creatieve en succesvolle periode ligt toch in de eerste 10 jaar van zijn carriere. Heel kort door de bocht: van Tubular Bells tot en met Discovery. Daarna is er grofweg gesproken niet iets meer verschenen dat daar artistiek en commercieel aan kon tippen. Een paar aardige uitzonderingen waren Amarok, The Songs of distant earth en Music of the Spheres, afgaande op de beoordelingen op mume.

Eens met musician.

Er zijn artiesten waarmee ik rustig waardig ouder kan worden.
En er zijn artiesten die "het" (en bijgevolg ook mij) op een bepaald moment kwijt zijn.

Mike behoort tot die laatste categorie.

Jammer, want ik heb alles van zijn Virgin periode op vinyl (inclusief singles en maxi-singles).
En ik zal ook trouw de remasters kopen die sinds kort van die periode op cd zijn beginnen verschijnen.

Welnu, dan prijs ik mij gelukkig dat ik bij de categorie hoor die zich wat beter in kan leven in wat de ouder wordende artiest beweegt een bepaald soort album op te nemen. Dan hoef ik tenminste niet te worden teleurgesteld in mijn eigen eisen en verwachtingen waar je toch altijd bedrogen mee uitkomt omdat het voor een muzikant die wil blijven groeien nou eenmaal onmogelijk is je leven lang hetzelfde kunstje te moeten flikken. Tenzij je de Stones heet. En dat geeft dan vaak heel verrassende maar vooral oprechte resultaten. Die gelukkig geen garantie meer geven voor de toekomst.

Dit was Brandhout. Goedenavond.

Wellicht een wat ongelukkige uitdrukking hier, maar het aanwijzen van Man on the Rocks als een slecht album en het "beter in kunnen leven met de oudere artiest" zijn twee totaal verschillende dingen.

Als je alles zo naast de meetlat legt zou ik niets meer goed kunnen/mogen vinden van oudere artiesten maar de waarheid is dat Mike Oldfield juist één van de weinige oudere artiesten is die miskleunt met Man on the Rocks.

Veel oudere artiesten hebben de laatste jaren geweldige albums gemaakt, in het progrock genre bijvoorbeeld Marillion, Steve Hackett, Steven Wilson en Fish. Maar het geldt ook voor Tom Petty en Paul McCartney.

Dus ook oudere artiesten kunnen gewoon worden afgerekend op hun daden, zonder dat rekening wordt gehouden met hun leeftijd.
Ik denk overigens dat je met je redenering Mike Oldfield meer hebt beledigd dan ik, die zijn laatste album als zwak heb bestempeld.

Op die manier zouden "oudjes" overal mee weg kunnen komen en zo zijn we natuurlijk niet getrouwd. En dat weten ze zelf ook heel goed.

Tja, als je in jouw betogen jouw mening als de algemene laat gelden dan denk ik dat je daar nog eerder de massa mee beledigt dan de ouder wordende artiest. Die zal het namelijk worst zijn wat een enkeling er van vindt terwijl de recensies toch zeker niet negatief zijn over Man On The Rocks. En dan neem ik dat nog niet eens als maatlat voor mijn eigen mening. Ik redeneer gewoon vanuit mijn eigen optiek. En als ik een plaat geslaagd vind dan kunnen geen miljoen musicians mij van het tegendeel overtuigen. Muziek is nou eenmaal geen statisch produkt en is altijd weer afhankelijk van je eigen stemming. Zo kan ik Five Miles Out op bepaalde momenten weer iets beter waarderen dan op andere. Iets waar ik met Man On The Rocks dan weer minder moeite mee heb. Momenteel heb ik QE2 weer eens opgegraven. Kan nu al zeggen dat die het er beter vanaf gaat brengen dan Five Miles Out. Hetgeen ook voor Platinum gaat gelden overigens.

Sowieso is het natuurlijk flauwekul om het laatste album van Oldfield te vergelijken met zijn experimentele uitgesponnen werk. Sommige Oldfield albums hebben hun eigen strekking. En als zodanig prima geslaagd. Ik heb Man On The Rocks nog nergens zo af zien branden als hier in ieder geval.

Je kunt af en toe erg slecht lezen en dat valt mij eerlijk gezegd een beetje tegen. Er staat nergens dat mijn mening over Man on the Rocks de algemene moet zijn.

Mijn stukje gaat alleen over het verband dat jij legt tussen het feit dat je rekening wilt houden met het feit dat Mike Oldfield een oudere artiest is en dat daardoor Man On the Rocks minder zwaar zou hoeven worden aangerekend.

Dan produceer je elke keer wel een hoop rookwolken, maar inhoudelijk ga je juist daar dan weer niet op in.
Van mij mag je vinden van Five Miles Out wat je er van vindt. Alleen de leeftijd van Mike Oldfield (1953) kan daar niets mee te maken hebben.

Jij gebruikt de term aanrekenen en nogmaals, je kunt het persoonlijk minder geslaagd vinden, dat wil nog niet zeggen dat een artiest daar niet met inspiratie en overtuiging aan gewerkt heeft. Dus waar zou je de arrogantie vandaan moeten halen om voor Oldfield te gaan uitmaken dat ie aan het miskleunen is. Ik zit echt niet meer op het zoveelste vermoeiende experiment vol verwijzingen en herhalingen van die man te wachten. Daarom wordt Man On The Rocks ook als een frisse plaat gezien die blijkbaar veel mensen goed is bevallen. Ook een stuk toegankelijker natuurlijk. En zoveel heeft ie daar niet van gemaakt dus ik zou niet weten wat daar voor een miskleun aan te ontdekken valt. Overigens lees ik nog uitstekend. Zonder bril of contactlenzen.

Dan kun je het door jou zo bejubelde en juist door de meerderheid verguisde coveralbum Criminal Tango van Manfred Mann ook wel wegzetten als gemakzuchtig en ongeïnspireerd terwijl de man zijn topalbums juist uitblonken in creativiteit en vindingrijkheid. Overigens vind ik dat net zo'n frisse plaat als de laatste Oldfield. Tja, zo zie je maar weer hoe persoonlijk het allemaal kan uitpakken.

Het zijn weer nieuwe rookwolken die je brengt en gaat niet in op de kritiek.

Je omschrijft je eigen mening als "wordt gezien als een frisse plaat die veel mensen blijkbaar goed bevalt". Dat is niet je eigen mening, je probeert "de rest van de liefhebbers" daarbij te mobiliseren als ondersteunend. Het album heeft echter minimaal evenveel mensen met kritiek, hoog scoort het niet in de beoordelingen en de belangstelling is ook al weer heel snel weggeëbd. Dus je kunt dat gewoon niet meenemen.

Ik weet niet wat het door de meerderheid verguisde coveralbum Criminal Tango van Manfred Mann er verder mee te maken heeft maar om te beginnen is het alvast geen cover album.

Je hebt helemaal gelijk. Maar liefst 2 van de 9 nummers zijn van Mann's eigen hand. Nog een reden om deze vergelijking aan te halen en om aan te tonen hoe een vergelijkbaar maar commercieel geflopt album bij een enkeling (wij dus) wel goed kan worden ontvangen. Ik denk dat Man On The Rocks dan wel wat hogere ogen heeft gescoord. Temeer omdat Oldfield nu eenmaal ook qua populariteit de heer Mann ver overstijgt. Maar dat terzijde. Het blijft vooral bij de oosterburen nog goed verkopen in ieder geval. Waar beiden dan nog het populairst zijn.

Dat ik mijn eigen mening bevestigd zie worden in de recensies kan ik helaas ook niet helpen. Al vinden ze het gort, dan verandert dat mijn eigen mening in geen geval. Wat ik leuk vind mag een ander rustig door de plee trekken. En zou het zeker niet tot standaard willen verheffen zoals iedereen het zou moeten zien.

Geen praatjes alstublieft..... BLUE-BIRD ! Dat kunnen we hier niet gebruiken

Wat denkt u wel ???

Ik zal die Leonardo toch mijn excuus moeten aanbieden... reeds!

Tja, sorry.......... nu ik de originele clip eens bekijk weet ik ook meteen waarom het niet klikt met dit album.

Mike Oldfield - Five miles out 1982 - YouTube

Je moet en zal een argument vinden... een clip deze keer.

En dan nog de verkeerde, want eentje van een of ander televisie-programma.
De officiële clip zit in de link in de tracklijst (het driehoekig pijltje) en als dat niet lukt hier:
Mike Oldfield - Five Miles Out ft. Maggie Reilly - YouTube

Als ik Five Miles Out (de song) op deze manier nog eens in ogenschouw neem,
gaat het eigenlijk om de reïncarnatie van Mike Oldfield, de schepper van Tubular Bells.

In de intro zit al die knipoog naar een Tubular Bells themaatje
en met die vocale uitbarsting wordt de caveman (TB part two) nog eens in leven geroepen.
Het is alsof Oldfield zijn Tubular Bells signatuur in een rocksong van 4 minuten probeert te persen.

Dat hij geen zanger is, wist hij al op Tubular Bells, maar die kreet is als die van een wedergeboorte.
Vijf jaren uit koers (van 1977 tot 1982 ... Mike kon moeilijk verkroppen dat Virgin de Sex Pistols liever
promootte dan bijvoorbeeld Incantations) en met het FMO album klaar om terug te keren uit de storm.

Five miles out
Just hold your heading true
Got to get your finest out
Your number 1 anticipating you

Die nummer 1 zou Moonlight Shadow blijken, in België toch.

Helaas, het nummer blijft hetzelfde. Bestaat hier geen opnieuw opgenomen versie van die wat beter aan te horen is? De veters springen nog steeds uit mn schoenen. Gebrek aan expressie kun je Oldfield niet verwijten in ieder geval.

Overigens ben ik je wel erkentelijk voor alle deskundigheid om het een en ander als Oldfield freak nader toe te lichten. Zo ga je er toch weer anders tegenaan kijken. Top!

Welnu, nog eens 3 keer goed doorgespit deze plaat die ik vanwege de avontuurlijke Taurus II trip toch zeker weer de moeite waard vind. De rest varieert van saaie standaardpop (Family Man), van moeizaam voortslepend tot strontvervelend (Orabidoo - met overigens wel een fraaie slotsectie), tot aardig en beeldend (het QE2-achtig opgebouwde Mount Teidi) en quasi ongenietbaar (Five Miles Out). Al heeft het titelnummer dankzij de hernieuwde inzichten wel aan respect gewonnen. Zit heftig in elkaar. Maar voor mij blijft het een gedrocht.

En zo zijn we hier ook weer klaar mee.

Hoewel het te prijzen is dat Oldfield niet in herhaling valt, vind ik 'Taurus II' toch duidelijk minder dan de lange composities die hij voorheen schreef. Ik mis een krachtige opbouw, zoals die in m.n. Tubular Bells en Ommadawn naar voren komt. En de rest van de plaat bestaat uit klinische synth-deuntjes die het beluisteren niet waard zijn.

Vandaag toch met een halfje verhoogd met dank aan Taurus II, Mount Teidi en de titelsong. Studeerde in Tilburg toen der tijd, woonde daar op kamers in de Willem 2 straat en dit schalde door mijn kamer.
Kreeg van mijn dichter Mike Oldfield, every album, every song, geschreven door Ryan Yard en die bracht me weer terug naar vijf 40 jaar geleden.
Ik ben wel een aanhanger van de Taurus Trilogie! Deel 1 op QE2 is een mooie prelude wat mij betreft maar deel II is een absoluut hoogtepunt. Er zit veel ‘energie’ in dit stuk.
Ik houd ook van zijn eerste vier albums, mooie en uitgesponnen sfeerbeelden met prachtig gitaarspel, maar Taurus is daar niet mee te vergelijken. Voor mij is dit eigenlijk, samen met Crisis een jaar later, de laatste echt interessante Oldfield epic.

Probeer Amarok ook eens. Wel even doorzetten, duurde bij mij echt een tijdje en enkele luisterbeurten, maar god wat een wereldplaat. Door sommigen ook wel gezien als de echte Return To Ommadawn.

Hey Running On Empty. Heb die, uiteraard zou ik bijna zeggen, ook in mijn Oldfield collectie maar dat blijft toch een moeilijke plaat. Heb die, moet ik bekennen, al heel lang niet meer in de speler gehad maar zeg toe daar morgen weer eens een serieuze poging aan te gaan wagen. Boekje erbij en wie weet.
Heb dat wel vaker, veel Rush fans zijn weg van Clockwork Angels, valt ook niet bij mij terwijl ik de band hoog heb zitten. Brave van Marillion is er ook zo een, hoog gewaardeerd door de incrowd (waartoe ik me toch reken) maar bij mij...
Tales From Topographic Oceans van Yes valt daarentegen weer wel heel goed bij me terwijl die wordt afgezaagd door menig hardcore fan.
Morgen een Amarok ochtend en ik beloof er op terug te komen. Dank voor de reminder!