Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)

KLASSIEKER!!!

hier kan ik eigenlijk weinig zinnigs over zeggen (zoals bij de meeste platen) maar ik wou toch even laten weten dat dit naar mijn gevoel heel opwindende muziek is, je kan er niet echt een term of genre voor bedenken maar wat brian eno en david byrne hier uit hun mouw schudden kun je bij het beste (dat ik ken) uit de jaren '80 plaatsen, zo ik heb gezegd
ps: als je hem op LP kan beluisteren, doen, dit brengt voor mij nnog iets extra's bij..enjoy

Hij zit er ook nog in - in de 80's KO. Hoop dat ie ver komt.

Heerlijke geluidjes inderdaad en een lekkere baslijn op de eerste helft. 4.0

Eno heeft de mooiste ambient albums ooit gemaakt., Byrne deed een interessante score. Dit is uiteraard iets van een geheel andere orde en werkelijk niet om aan te horen. Op experimentele gronden nog enigzins interessant in de verte, maar de standaarpop ritmes en klanken dwingen mij het laagste cijfer geven wat maar kan (wat ik achterwege laat). Hetzelfde probleem heb ik ook het pop gedeelde van Sakamoto en Gabriel's carriere.

Helemaal mee eens FK. Ik zoek ook een ander nummer van Brian Eno met vooral veel Arabische invloeden erin en een zware bassline. Ook met David Byrne dacht ik. Iemand?

Ja, dat is het "Briljante" Regiment, dat ook op dit album staat.
(wat een superalbum is dit toch. Ik luister er al 25 jaar met heel veel plezier naar.

America is waiting en Mea Culpa zijn ook briljant.

http://bushofghosts.wmg.com/essay_2.php
Interessant essay, geschreven door David Byrne.

Jaaaaa!

http://www.youtube.com/watch?v=4QiyB0xlG7A

Thanks John.

Interessant essay + mooie videoclip.

Dank heren!

TIJDLOZE WERELDPLAAT!

Echt unieke muziek, ik dacht eerst "wat krijgen we nou?", maar al heel snel gaat het groeien. Opzwepende muziek die me doet denken aan dansende afrikaanse krijgsstammen om maar even een cliché boven water te halen. Vooral Help Me Somebody & Hungry, Very Hungry vind ik prachtig maar nummers als Mea Culpa en America Is Waiting zijn ook niet onaardig. Helaas staan er ook wat nummers op die voor mij toch een beetje verplicht en saai overkomen ondanks het unieke. Een 3,5*

Dit is waar ze het vandaan hebben, met name het nummer Persian love.

super de super , wat een samenwerking tussen de gekte van byrne, het muzikale palet van eno en de afrikaanse invloeden, briljant gewoonweg

Het is moeilijk om deze plaat in een hokje te stoppen, maar na het een aantal keer beluisterd te hebben lijkt het inderdaad op de oude Talking Heads (pre Remain in Light, hoe kan het ook anders) en de oude Simple Minds (pre New Gold Dream), vermengd met Arabische muziek. Een beetje late Peter Gabriel met zijn Real World muziek en Deep Forest met hun Ambient / Tribal muziek.

Regiment is het sterkste nummer en Geertje Wilders had dit beter als soundtrack onder zijn film Fitna kunnen zetten, het klinkt lekker dreigend, maar de muziek is gemaakt in een tijd dat het Midden Oosten en de Islam geen bedreiging waren, maar de gehele wereld gericht was op de Sovjet Unie.

Inderdaad tijdloze klassieker ! Beter dan welke Talking Heads release dan ook. En als vinylfanaat ook nog even melden dat van de originele LP één nummer vervangen is op deze CD. Het nummer heet Qu'ran. Het waarom is me niet duidelijk.

Volgens mij omdat het beledigend was tegenover de moslimgemeenschap. Althans, ik meen ergens een keer zoiets te hebben gelezen. Maar goed, pin me d'r niet op vast

Gelezen op de site van David Byrne

07.28.2008: Almost Everything
Brian Eno and I have finished our new record, Everything That Happens Will Happen Today. One of the songs, “Strange Overtones”, will be available free via everythingthathappens.com in exactly one week — you can log on and get a reminder if you like — and the whole record will be available August 18th. A company called Topspin Media helped to set up the website and our online business.

In a nutshell, Brian wrote most of the music, and I composed most of the vocal melodies and lyrics, and then sang them. Other musicians play on the album too. It’s not Bush of Ghosts II: this is a record of sung songs, and the result really surprises me. Despite a sinister inflection to both the lyrics and the music, many songs feel fairly uplifting and the overall tone is hopeful. From where does this quality derive?

Eno and I hadn’t worked together for many years, but since the Nonesuch reissue of Bush Of Ghosts in 2006, we’d kept in contact fairly regularly. In spite of a slow start, we began to collaborate, still with no plans to make a whole record (or whatever a collection of songs might be called now). After a while though, it became obvious that we were indeed making a record. As it neared completion, we decided to try releasing it ourselves — so far there is no record label involved — though various independent distributors will handle the physical CDs. Those who follow the music industry will know this idea is not entirely new; but every experiment in this area turns out a little different, as no model is right for everyone.

The artist and designer Stefan Sagmeister is busy creating the packaging and graphics. We’ve worked together before and it always results in something new and surprising; I have no doubt it will happen again here too. Do I sound like a salesman? Am I too enthusiastic?

Blijft voor mij qua creativiteit en idee op nummer1 staan, ook omdat het (ok, persian love, Holger Czukay maar die werkte ook wel samen met Eno). Onlangs opnieuw uitgebracht met extra nummers en zeker de moeite waard om weer aan te schaffen, let op het hoesje, alle nieuwe nummers staan op side three......

Opnieuw uitgebracht met bonustracks?! Maar ik heb 'm gisteren nog gekocht zonder bonustracks... Ach, het was voor een prikkie, dus ik mag niet klagen

Het album zelf klinkt zo op het eerste gehoor best lekker, al had ik wel mijn twijfels nadat ik een paar nummers had beluisterd op YouTube. De invloeden die op Remain In Light waren te horen zijn hier ook duidelijk merkbaar, wat best wel een lekker plaatje oplevert. Zeker geen miskoop, lijkt me zo.

Op de oorspronkelijke LP was nummer 6 het nummer Qu'ran, daana is op de eerste CD versie Very, Very Hungry toegevoegd als nummer 12. Het nummer Qu'ran bevat en aantal Koran verzen en hebben ze het daarom van de CD afgehaald bij de 2e CD release. Dit i.v.m. de moslimdreiging, oorlogen in Afganistan, Irak en Iran en is Very, Very Hungry nummer 6 geworden op deze plaat. Op de geremasterde 25th anniversary versie uit 2006 zijn 7 extra nummers toegevoegd, behalve het nummer Qu'ran, dat niet eens wordt vernoemd in het begeleidende boekje.

The track "Qu'ran" was excluded from this release without comment. However, in an interview for Pitchfork Media about the 2006 reissue, Byrne said:

Way back when the record first came out, in 1981, it might have been '82, we got a request from an Islamic organization in London, and they said, 'We consider this blasphemy that you put grooves to the chanting of the Holy Book.' And we thought, 'Okay, in deference to somebody's religion, we'll take it off.' You could probably argue for and against monkeying with something like that. But I think we were certainly feeling very cautious about this whole thing. We made a big effort to try and clear all the voices, and make sure everybody was okay with everything. Because we thought, 'We're going to get accused of all kinds of things, and so we want to cover our asses as best we can.' So I think in that sense we reacted maybe with more caution than we had to. But that's the way it was.

Ik hoor hier duidelijk het oude geluid van Simple Minds, maar ook Japan in terug. Eigenlijk is dit album ook belangrijk geweest tijdens de opkomst van de post-punk.

Bijzonder, dat hoor ik er helemaal niet in. Wel een briljant album dit. Maar niet zo belangrijk voor de opkomst van de post-punk (die was er al in 1981). Wel zal het min of meer hetzelfde publiek hebben getrokken (dat geldt iig voor mij ).

Japan - Tin Drum, kan ik me wel voorstellen: etnisch, oriëntaalse invloeden. Bowie stond helemaal perplex toen hij ten tijde van de opname de studio eens binnenliep. Sylvian en Karn waren ook echte 'geluidsarchitecten' - laag op laag en speciale geluiden. Dat herken ik niet bij Kerr C.S.

De enige ethniciteit IMO daar is een IMO (nb - qua tekst) aangetaste versie van "She MovesThrough theFair" - een wonderschone traditional. Belfast Child verhoudt zich hier net zo toe als "Wij houden van Oranje" (van Hazes) tot het Ierse origineel.

Eno/Byrne hebben heel wat songarchieven afgestruind en samples gehunt, voordat ze tot dit resultaat kwamen. IMO (ik wil niet op tenen trappen, nogmaals) is dit een voortzetting van de lijn die bij RIL was ingezet (ethiciteit/jamming, free-flow) waarvoor binnen de band Talkings Heads (Weymouth en Harisson moesten daar ook voor voelen) geen ruimte was. Talking Heads live in de Edenhal (synthesizers op strijkplanken, mind you!!) is één van de absolute concerthoogtepunten geweest.

3* IMO (en da's dus 4) omdat ik niet op tenen wil trappen, maar die link met SM, zie ik niet zo zitten. Maar goed ik ben vatbaar voor reason en argumenten.

The Jezebel Spirit. Geweldig nummer is dat. Ik heb dit nog ergens op vinyl liggen. Is niet overal even sterk. maar weet toch chemie over te brengen.

Prima album dit. Na het lezen van een interview met hen in OOR, kwam ik achter het bestaan hiervan. Wist niet zo goed wat komen zou bij het horen van America is Waiting, maar gaanderweg kwam ik er goed in. Heb het gevoel dat de 1ste helft van het album meer de stempel draagt van David Byrne en de soundgeest heeft van de Talking Heads en dat het 2de gedeelte de body heeft van Eno. Meer soundscapes en minder opzwepend.

Of het zijn tijd ver vooruit was, dat zou ik niet weten met een Vangelis en Kraftwerk die ook zo hun ding deden in de jaren ervoor. Maar dat het nu nog steeds prima mee kan, geeft toch wel wat weer van de kracht van het album.
Ik vind het wel mooi, het gebruik van diverse ritmes en culturen. Vooral de 1ste helft heeft heerlijke drums en stuwende baslijnen (Regiment).
Op zich zou ik wel benieuwd zijn geweest als het album misschien wat langer geduurt zou hebben en bepaalde nummers meer uitgediept. Anderzijds levert het nu wel lekker veel verschillende sferen op.

Iemand anders nog die in Help me somebody een toekomstig geluid vind van Paul Simons Graceland en de begin tune van the Knight Rider bij The Jezebel Sprit?

Al bij al, mooi gedaan, maar af en toe ook wel wat vrijblijvend.

@MJ - één tip: luister naar Remain in Light (Talkings Heads) en leg de verbanden.
Is geen toeval.

Na Remain In Light the hebben bestudeerd kwam ik deze tegen in de platenbak van mijn vader. Brian Eno was voor mij al een bekende, zijn albums met Bowie vind ik heerlijk. Dit is toch andere 'koek'.

Ik lees in de essay (http://bushofghosts.wmg.com/essay_2.php) van David Byrne zelf dat ze met het concept begonnen van een 'verzonnen cultuur'. Dit heeft een prachtig resultaat opgeleverd. Vooral de laatste drie nummers zijn heel erg goed, ik gok dat daar Eno wat meer zijn gang kon gaan. Zoals velen hier zeggen: dit is een klassieker!

Fear of Music vind ik een beter voorbeeld