Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)

Regiment is een wereldsong, The carrier is aardig, maar de rest...

Klopt chronologisch minder en ook minder met wat bekend is uit de tijdschriften. Waar RIL - bij wijze van spreke - linksaf ging na Fear of Music, imo 'traditioneler', ging Byrne met Eno nog meer naar links in '82 met MLITBOG.

Met name vanuit de ethnische muziek als inpiratiebron; bij RIL was de gedachte: de opnames vanuit een soort jamsessiegedachte plaats te laten vinden. Bijgevolg werden de live-concerten ook een verlengstuk van het creatieve proces. FOM is 'traditioneler' meer een afgerond album, niet een album als vertrekpunt.

Nou......ook briljant. Tijdloos album dat nog steeds verfrissend klinkt.

Eens met CD hierboven - daarom ff cijfer gegeven. Trouwens een voor die tijd (82!) een innovatief creatieproces.

Ben wel benieuwd waarom fatima "de rest" minder vindt?

1981...Mju....1981!

O ja, luister ook naar 'Discipline' van King Crimson! Ook uit 1981.

Ligt enigszins in het zelfde straatje als 'RiL'. Luister maar eens naar het nummer 'Elephant Talk'. Wel met (bombastische) 'progrock'-invloeden. Samen met MLitBoG een soort drieluik. Ik draai ze wel eens achter elkaar.

Ben nu even kwijt wat de link ook al weer precies was tussen beide albums. Speelt Adrian Belew ook niet gitaar op 'RiL'?

@CD: ja '81 - slechte hand-oogcoördinatie; maakt het punt alleen maal duidelijker. En wie deed mee ophet grote fantastische live concert van Talking Heads in de Jaap Edenhal? Juist ja: Adrian Belew - man,man wat had die gast zijn gitaar laag hangen (vast géén kinderwens op dat moment).

Waar feit van dat concert: mjuman ging met mjulady v1 en wat waren ze vergeten??? De kaartjes.... Zodoende het grootste deel van het bombardement (Pearl Harbor and the Explosions) gemist.

Wat mij betreft een nogal overschat album.

Dit album is een geluidscollage met melodielijnen die voor die tijd erg knap gemaakt zijn. Eno en Byrne knippen speeches van mensen aan zelf bedachte muziek en dat levert spannende en mooie muziek op. Ook geven ze door samples te gebruiken van wereldartiesten aandacht aam deze vorm van muziek die in het begin van de jaren tachtig moeilijk te verkrijgen is. Een baanbrekend werkje dus. Ik moet echter wel zeggen dat als je het album nu in deze tijd beluisterd dat het niet echt bijzonder klinkt. Tegenwoordig kan iedereen met een goed computerprogramma samples aan muziek koppelen. Maar goed, je kan misschien wel zeggen: Als dit album niet gemaakt was was de dance muziek niet ontstaan? Altijd een riskante bewering omdat ENO en Byrne natuurlijk niet de enige waren die met experimenten bezig waren. Maar toch, zij gaven er bekendheid aan. Kortom: Leuk om te luisteren om zo de ontwikkelingen in de muziek te volgen maar plaats het album wel in de tijd.

Mijn eerste gekochte cd ooit, was vooral verrast door de combinatie van de gebruikte geluiden.
Vond het indertijd in ieder geval erg vernieuwend, dat is ook wel aan Eno toevertrouwd.
Onlangs maar weer eens gedraait, maar vond het niet meer zo bijzonder als toen ik hem kocht in 1987

Voor mij is deze plaat echt gewoon kunst ... Ik vind het altijd tof als een plaat zich verheft tot kunst en dat het meer dan alleen maar muziek voor je wordt. Voor mij zijn Brian Eno en David Byrne al lang niet meer bezig met gewoon muziek maken maar gaan ze op zoek naar de grenzen van de mogelijkheden van het medium muziek.

Als je naar deze plaat bijvoorbeeld luister en je weet niet dat het uit 1981 afstamt zou je zo denken dat het nog dit jaar of rescent is uitgekomen, toch fantastisch? Deze plaat is in alle opzicht baanbrekend geweest... je hoort hier weer bondig sampelen op een heel ruwe wijze als ik het zo mag zeggen. Genres worden hier bundig met elkaar gemixt, Afro meats Funkrock... meats electro... wat nog allemaal.

Deze plaat voegt zich voor mij naast Low die ik al eerder als architectuur beschouwde wel deze plaat kun je niet zo noemen van mijn part. Waarom? De reden is gewoon simpel het zijn voor mij te veel apparte flarden muziek voor mij is het een soort van Stop Motion cd... verschillende impressies van muziekstukken worden aan elkaar gebreit en vormen als het ware een soort geheel.

Zoals ik dus al zei deze plaat staat voor mij naast Low, niet toevallig ook met Brian Eno...Topplaat, ben blij dat ik deze op goed geluk heb gekocht...

Opzwepende plaat die bijna 30 jaar na dato nog steeds klinkt alsof 'ie net uit is. Zegt iets over het baanbrekende karakter van het album. Unieke crossover tussen worldmusic, samples, ambient en rock. Heel erg mooi en nog steeds een parel in de muziekgeschiedenis.

Vibes. Goede vibes, en méér moet dat soms niet zijn. Een beleving van de zuiverste soort en met niets te vergelijken, en voor mij een tijdloze topper, voilà.

Je moet The Bogus Man van Roxy Music's For Your Pleasure maar eens vergelijken met Regiment. Liever zou ik eens een lange mix van beide nummers willen horen.

Ik geniet nu nog méér van dit magistrale album, een pure ervaring die met niets anders te vergelijken valt. Ik hem nu maar in mijn top tien gegooid. Zàlig, van begin tot eind.

Deze vormt dus een super trio met Remain In Light van Talking Heads en Discipline van King Crimson volgens Mjuman.

Zal eens zien of ik hier aan kan komen, want dan ben ik wel erg benieuwd hiernaar natuurlijk.

Maar deze is wel heel anders dan Remain in Light hoor. Veel experimenteler, met innovatief gebruik van oosterse samples. Tracks 3 t/m 5 doen nog het meest aan RiL denken. Maar vanwege de links die tussen Discipline, RiL en MLitBoG zijn te leggen, kun je het als een drieluik beschouwen.

Ik zie overigens op discogs dat op de originele versie van het album ipv 'Very, Very Hungry' het nummer 'Qu'ran' stond. Discogs vermeldt dat dit nummer op latere versies van het album niet meer voorkomt "vanwege religieuze redenen". Zou hier even aangepast moeten worden.

Ik vind het nogal appels met traktoren vergelijken eigenlijk maar als we dat dan toch doen ,mag ik de argeloze Remain in Light liefhebber toch ook wel wijzen op de koude douche die hij mogelijk gaat krijgen als hij door deze tip verlekkerd een van de meest overschatte cd's van de afgelopen 30 jaar gaat zitten beluisteren...laat staan kopen.

Heus niet onaardig hoor, en als expiriment zelfs behoorlijk geslaagd, maar dit is volgens mij typisch zo'n plaat waarvan iedereen zegt dat hij heel erg goed is maar hem evengoed effectief nooit draait. Dat geldt tot zover voor iedereen die ik ken die dit album in huis heeft (namelijk 1 )

D'r was ooit iemand die zei: "het is maar een mening" en zo is het ook met die van mij.

D'r zal vast wel ergens een topic zijn "meest overschattende album" en daar mag VDG prompt dan deze nomineren. Ik heb bij Remain in Light al uitgelegd waarom het trio Remain in Light, Discipline en dit album mooi in een setje te beluisteren is en dat ga ik niet herhalen. Niet iedereen zal hetzelfde Aha-erlebnis hebben, maar dat hoeft ook niet.

En qua koude douche: ik heb nergens beweerd dat ze allemaal even goed zijn, alleen de zoektocht en vergelijkings is - op zijn minst intrigerend - en ik nodig graag ook VDG uit om de kruisverbanden te zoeken ("zoekt ende ghij zult vinden"); want verheldering van inzichten is toch een mooi goed - zeker als je 't zo aangedragen krijgt.

En als je het topic hebt gevonden, laat mij het even weten, ik kan zo een aantal nomineren - en daar zit deze niet bij. Maar, then again "het is een mening".

Uiteraard, zo ook mijn bericht. Ik vind het helemaal geen mooi setje, al zijn er kruisverbanden. Wat mogelijk zo is maar gezien het gebodene op deze plaat me verder niet echt boeit. Het gaat er mij om dat de neiging om dit blind te kopen (Ricardo?) omdat je RIL leuk vindt, in mijn beleving een riskante actie is.

Enne...zelfs ik mag iets vinden


Klikkerdeklik

Ook als je dit album niet beschouwt als deel van een cyclus, blijft het een tamelijk revolutionair en invloedrijk project. Het idee om stemfragmenten te voorzien van een andere muzikale achtergrond was ongetwijfeld niet nieuw, maar bij deze plaat werd de methode wel heel consequent toegepast. Daarbij was het gebruik van zang uit het Midden Oosten en/of de Magreb nogal verfrissend.

Tien, twintig jaar later was een dergelijke manier van muziek maken geheel geaccepteerd, in diverse stromingen van dance bijvoorbeeld.
En vaak was het eindresultaat niet eens zo heel ver verwijderd van de muziek van deze plaat, zodat ik vermoed dat deze plaat een grote groep musici/dj's heeft beïnvloed.

Ik kan wel begrijpen dat het album je niet ligt, maar de titel "meest overschatte CD" lijkt me wat dik aangezet. Er zijn zoveel betere kandidaten.

In de jaren 80 heb ik de plaat zeer regelmatig beluisterd. De laatste jaren vrijwel niet meer, maar heeft niet veel te maken met de kwaliteit van dit album.

Mmm, ja, zou kunnen, en toch ga ik deze plaat, lekker arrogant na drie weken luisteren, belonen met 4,5 sterren.

Typisch zo'n plaat inderdaad, die overal staat aangeschreven als grensverleggend en zijn tijd ver vooruit, maar ja, dictators verleggen ook grenzen en de tijd die ze hier vooruit waren is inmiddels ook alweer voorbij dus who cares? Wat er voor Den Moderne Luisteraar overblijft is een bizarre melange van 'gevonden stemmen' (radiopredikanten, obscure wereldmuziek, e.d.) en in de studio geknutselde grooves, gemaakt met, volgens Byrne, zo'n beetje elk instrument of ander voorwerp dat ze aantroffen in de studio.

Wat zou dit een plaat moeten maken die je nu wilt opzetten, en volgende week nog een keer, en over dertig jaar (bij leven en welzijn) nog steeds?

Het antwoord lijkt me, steeds meer, in de weken dat ik deze plaat al probeer te doorgronden: liedjes. Natuurlijk ligt de nadruk van deze plaat duidelijk meer op 'de groove' dan op 'het liedje', maar toch is dat wat deze elf tracks (plus minus bonustracks zijn): liedjes.

Blijkbaar waren de opnametechnieken van die tijd nog zo beperkt dat Byrne en Eno soms twee tapedecks naast elkaar moesten afspelen, en maar moesten hopen dat de twee stukken muziek bij elkaar zouden passen (wederom dixit Byrne). Hun verbazing dat sommige van de duivelsuitdrijvers en Libanese zangers zo goed pasten bij de muziek die zij gemaakt hadden, dat de stemmen zelfs op de muziek leken te reageren, is een verbazing die gedeeld kan worden door de moderne luisteraar.

In het ergens in de voorgaande berichten gelinkte essay van David Byrne, speculeert hij dat verbanden kunnen ontstaan in het hoofd van de luisteraar, zelfs als de artiest in kwestie het nooit zo bedoeld heeft. Dat ligt een beetje voor de hand, het is eigen aan het menselijk brein om verbanden te zoeken, zelfs waar die niet bestaan. Zelden heb ik dat gegeven echter zo goed uitgebuit horen worden, als op deze plaat.
Zo kan een stuk muziek gemaakt met gitaren, keyboards en kartonnen dozen, in combinatie met de stem van een maker van een politiek radioprogramma, pardoes een samenhangend stuk muziek worden van tussen de twee en vijf minuten. Een liedje, als ik het (nogmaals) zo mag noemen.

De verbanden die de luisteraar legt zijn het belangrijkste, dus het is heel goed mogelijk dat dit, over meerdere jaren, zo'n plaat wordt waarvan je het idee hebt dat je hem 'goed moet vinden', maar die je, zoals VDG het uitdrukt, 'effectief nooit draait.'

Zulke platen hebben we allemaal natuurlijk.

Wat mezelf betreft, ik zit te grooven als een gek als dit op staat. Mijn schouders bewegen op funky gitaartjes, ik trommel met mijn vingers mee op klaterende polyritmes, en neurie mee met godsdienstwaanzinnigen en obscure zangers uit de woestijn. Wat kun je nog meer zeggen?

Heerlijke plaat.

Ik denk dat ik elke maand minstens wel één keer wel haal. Wellicht niet in zijn geheel. Klinkt nog altijd fris en fruitig.

Oeps, 1x in de maand? Dat trek ik niet, veel te saai. Leuk om een keertje te horen, maar verder boeit het helemaal niet.

Ga de soloplaten van Eno eens luisteren, die zijn goed.

Zeg je dat tegen mij. Misschien moet je mijn Top 10 en stemmenlijst bekijken. Dat album uit de Top 10 draai ik nog vaker

Na bijna 30 jaar draai ik dit nog best vaak, hoewel zelden het hele album. (Maar ik ben ook niet zo'n albumluisteraar.) Vergeleken met andere helden uit die tijd zeker.
Ze gebruiken wel erg veel toeters en bellen, misschien dat het daardoor toch wat gedateerd klinkt.

Ik draai dit ook eens in de paar maanden en eigenlijk ook altijd het hele album.

@Aazhyd: de hand van Eno is hierin toch ook duidelijk te horen. The Carrier zou bijna net zo goed op een soloplaat van hem kunnen staan.

....vier of vijf keer per jaar draai ik 'em zeker helemaal. Is dat vaak?

Gisteren dus nog maar even gedraaid en daarna Before and After Science ook maar meteen.

Ik merk dat er door de jaren heen een verschuiving komt van mijn favoriete nummers. Niet dat ik die eerdere minder goed begin te vinden, maar meer dat andere toch na steeds meer op de voorgrond treden. Ik vond het begin tot en met track 5 altijd het beste, maar het tweede deel - wellicht omdat de invloed van Eno groter lijkt - komt steeds meer op.

Ik moet wel zeggen dat die bonustrack versie niet had gehoeven. Die nummers zeggen me toch niet zoveel. En was er niet eerst een andere LP-versie toch met een omstreden titel of iets met de Koran? Ook een licht andere hoes (andere belettering dan later LP versies meen ik mij te herinneren) - maar daarvoor zal ik ook het topic nog eens doorlezen. edit: gevonden


Die versie had ik helaas niet. Blijkbaar ook nu nog in de remaster nog te gevoelig.

Qu'ran

Dreigend, donker en bezwerend.....en prachtig.