Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)

Voor mij is deze plaat echt gewoon kunst ... Ik vind het altijd tof als een plaat zich verheft tot kunst en dat het meer dan alleen maar muziek voor je wordt. Voor mij zijn Brian Eno en David Byrne al lang niet meer bezig met gewoon muziek maken maar gaan ze op zoek naar de grenzen van de mogelijkheden van het medium muziek.

Als je naar deze plaat bijvoorbeeld luister en je weet niet dat het uit 1981 afstamt zou je zo denken dat het nog dit jaar of rescent is uitgekomen, toch fantastisch? Deze plaat is in alle opzicht baanbrekend geweest... je hoort hier weer bondig sampelen op een heel ruwe wijze als ik het zo mag zeggen. Genres worden hier bundig met elkaar gemixt, Afro meats Funkrock... meats electro... wat nog allemaal.

Deze plaat voegt zich voor mij naast Low die ik al eerder als architectuur beschouwde wel deze plaat kun je niet zo noemen van mijn part. Waarom? De reden is gewoon simpel het zijn voor mij te veel apparte flarden muziek voor mij is het een soort van Stop Motion cd... verschillende impressies van muziekstukken worden aan elkaar gebreit en vormen als het ware een soort geheel.

Zoals ik dus al zei deze plaat staat voor mij naast Low, niet toevallig ook met Brian Eno...Topplaat, ben blij dat ik deze op goed geluk heb gekocht...

Mmm, ja, zou kunnen, en toch ga ik deze plaat, lekker arrogant na drie weken luisteren, belonen met 4,5 sterren.

Typisch zo'n plaat inderdaad, die overal staat aangeschreven als grensverleggend en zijn tijd ver vooruit, maar ja, dictators verleggen ook grenzen en de tijd die ze hier vooruit waren is inmiddels ook alweer voorbij dus who cares? Wat er voor Den Moderne Luisteraar overblijft is een bizarre melange van 'gevonden stemmen' (radiopredikanten, obscure wereldmuziek, e.d.) en in de studio geknutselde grooves, gemaakt met, volgens Byrne, zo'n beetje elk instrument of ander voorwerp dat ze aantroffen in de studio.

Wat zou dit een plaat moeten maken die je nu wilt opzetten, en volgende week nog een keer, en over dertig jaar (bij leven en welzijn) nog steeds?

Het antwoord lijkt me, steeds meer, in de weken dat ik deze plaat al probeer te doorgronden: liedjes. Natuurlijk ligt de nadruk van deze plaat duidelijk meer op 'de groove' dan op 'het liedje', maar toch is dat wat deze elf tracks (plus minus bonustracks zijn): liedjes.

Blijkbaar waren de opnametechnieken van die tijd nog zo beperkt dat Byrne en Eno soms twee tapedecks naast elkaar moesten afspelen, en maar moesten hopen dat de twee stukken muziek bij elkaar zouden passen (wederom dixit Byrne). Hun verbazing dat sommige van de duivelsuitdrijvers en Libanese zangers zo goed pasten bij de muziek die zij gemaakt hadden, dat de stemmen zelfs op de muziek leken te reageren, is een verbazing die gedeeld kan worden door de moderne luisteraar.

In het ergens in de voorgaande berichten gelinkte essay van David Byrne, speculeert hij dat verbanden kunnen ontstaan in het hoofd van de luisteraar, zelfs als de artiest in kwestie het nooit zo bedoeld heeft. Dat ligt een beetje voor de hand, het is eigen aan het menselijk brein om verbanden te zoeken, zelfs waar die niet bestaan. Zelden heb ik dat gegeven echter zo goed uitgebuit horen worden, als op deze plaat.
Zo kan een stuk muziek gemaakt met gitaren, keyboards en kartonnen dozen, in combinatie met de stem van een maker van een politiek radioprogramma, pardoes een samenhangend stuk muziek worden van tussen de twee en vijf minuten. Een liedje, als ik het (nogmaals) zo mag noemen.

De verbanden die de luisteraar legt zijn het belangrijkste, dus het is heel goed mogelijk dat dit, over meerdere jaren, zo'n plaat wordt waarvan je het idee hebt dat je hem 'goed moet vinden', maar die je, zoals VDG het uitdrukt, 'effectief nooit draait.'

Zulke platen hebben we allemaal natuurlijk.

Wat mezelf betreft, ik zit te grooven als een gek als dit op staat. Mijn schouders bewegen op funky gitaartjes, ik trommel met mijn vingers mee op klaterende polyritmes, en neurie mee met godsdienstwaanzinnigen en obscure zangers uit de woestijn. Wat kun je nog meer zeggen?

Heerlijke plaat.

Blijft een geweldig album al moet ik wel zeggen dat dat de eerste 7,8 nummers betreft.Daarna wordt me allemaal wat te simpel en ook de bonus tracks voegen niet al te veel toe.Maar ja met pracht songs als Help me somebody,The Jezebel spirit,America is waiting en Regiment is dat ook weer niet zo erg.Baanbrekend album dat anno 2013 nog steeds fris en origineel klinkt.

Bizarre geluiden uit ver weg klinkende synthesizers, Daniel Lanois-achtige sfeergitaarpartijen, moeilijk identificeerbare percussie-instrumenten, vervormde stemmen, opnames van half hysterische inbellers of radio-predikanten, zangpartijen in een onbekende taal van zangers uit Oosterse toonstelsels, en dat alles gefilterd door de muzikale ontvankelijkheden van twee muzikanten die bereid zijn om alles te proberen – en op de één of andere manier levert deze bijna abstracte insteek toch muziek met een hoge draaibaarheidsfactor op. Ik kan hier beter naar luisteren dan naar Remain in light, dat bij mij nooit is ingedaald, hoewel zo halverwege de tweede plaatkant de koek wel een beetje op is. En ik ben er nog steeds niet aan gewend dat op mijn CD niet Qu'ran maar Very, very hungry op The Jezebel spirit volgt.